Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. -12-

Graag wil ik schrijven over wat het met me heeft gedaan om een week te vasten.
Graag wil ik schijven over mijn vreugde over het ontluiken van de lente.
Graag wil ik schrijven over alle bemoedigende en positieve berichten, via WhatsApp, facebook en telefonisch, die deze gedenkwaardige lente 2020 als een zachte deken omhullen en inpakken. Deze verbondenheid via vele verschillende netwerken, de prachtige initiatieven die er ontstaan. De woorden, de beelden, de muziek. Ik verval nu en dan in een dragend positief gevoel van; dit brengt ons wereldwijd verdieping.
Hoe maak ik een selectie in de veelheid van berichten en gevoelens. Hoe blijf ik gefocust ? Wat is mijn persoonlijke les, de boodschap voor ons als mensheid?

Als ik bezig ben mee te bewegen naar de 5e dimensie voel ik vertrouwen, krijg ik een soort thuiskom gevoel, dat al mijn ziele heimwee omarmt. Als ik b.v. het 5G scenario tot me laat komen krijg ik vlucht gedrag, ver weg van datgene waar ik hier in Europa waarschijnlijk niet voor vluchten kan.
Wat weet ik van de 5e dimensie? Wat weet ik van 5G ? Ik weet van beide onderwerpen te weinig om er iets zinnigs over te kunnen schrijven. Toch houden deze twee eigentijdse thema’s me met enige regelmaat bezig.


En dan;

Maakte ik, tijdens mijn vasten week, samen met mijn collega een wandeling door de stille polder rond Noord Gouwe – Zeeland. Zij stelde me de vraag. ‘Wat denk jij dat het betekent dat juist de 5G uitrol een hot item is in het tijdperk dat we als mensen overgaan naar de 5e dimensie?”. Ik keek haar aan en zei ‘het kan geen toeval zijn’. Er zijn vragen die gelukkig géén direct antwoord behoeven of hebben. We liepen door in stilte. Zonnestralen vangend, elk nieuw groentje in de berm verwelkomend als een wondertje. Het polder pad werd smaller en smaller. De polder leek weidser en weidser te worden. De stilte begeleidde mij als vanzelfsprekend. Midden tussen twee pollen brandnetel vielen mijn voeten stil, waarna ik als vanzelf lemniscaten ging lopen, met het midden tussen de pollen groen als centrum. Als vanuit het niets vloog er een verschikte eend met veel kabaal weg uit de berm voor me. Ik schrok, mijn voeten vielen stil en mezelf verontschuldigend kijk ik haar na. Als mijn collega en ik bij elkaar komen zien we een nest vol eieren. Eieren boordevol nieuw leven, nieuw leven dat door de nog fragiele schil bijna zichtbaar is. Nieuw leven in deze zo ongelofelijk rare dagen van virale aanslagen. We zakken door de knieën en tellen de roomkleurige eieren. Negen pracht exemplaren liggen daar verstopt in het hoge gras net boven de slootkant. We kijken elkaar aan. Numero logisch gezien staat het cijfer negen voor universele liefde . Ook staat het cijfer negen voor; Uw wil geschiede; wat je kunt ook verwoorden als; Help ons lief te hebben boven onze idealen uit en doe daden van mededogen ontspruiten voor alle schepselen. Schep in mij een Goddelijke samenwerking uit vele zelven; één stem, één daad. Goddelijk verlangen handelt dan samen met het onze, zoals in alle licht, zo ook in alle vormen.

‘Eenheid’ is het woord dat mijn collega en ik tegelijkertijd uitspraken.
We liepen nog stiller dan stil verder. De draden van niet weten en alles weten verweven zich woordeloos. Verwondering is het gevoel dat me deze hele verdere dag heeft begeleid. Verwondering en blijheid.
De blijheid blijft en kent vele vormen. Blijheid en dankbaarheid dat mijn leven zich ontrolt. Dat ik dimensies mag ervaren en voelen waar ik niets van hoef te begrijpen. Kweenie, zingt in de wind. Blijheid dat ik vasten kon op mijn tijd. Vanuit een eigen keuzes mag leven.
Na het vastenproces komt het lastigste stuk de opbouw. Eenmaal weer kauwend is alles te lekker en roept elke smaak pupil om meer, meer, meer. Hebberig en verlangend werd ik de dagen daarna. Mijn zelfgedisciplineerde ik sprak me toe en vanuit ervaring wist ik dat deze fase van hebberigheid voorbij gaat. Gewoon negeren. Ik ervaarde dat ik ook deze keer na het vasten weer mijn geschenken koester en boodschappen en inzichten in me laat meewegen als schatten die belangrijker zijn dan welke behoefte of welk verlangen dan ook.
Dat is de een van de beloningen van vasten. Dat is de beloning van bewust kiezen voor even niet je zin krijgen in alles wat je wilt.

Terwijl ik geniet van de stille wegen de opgeklaarde schonere lucht door verminderende CO2 uitstoot, deze rare dagen van deze lente van 2020, besef ik dat we zullen rouwen en verdriet zullen delen. Soms door angst overvallen zullen worden. Mededogen is het woord dat komt. Ik vermoed dat mensen straks weer in het verlangen en de behoefte schieten naar meer, meer en meer. Vertrouwen is het woord dat ik in en uitadem. Als ieder van ons één positief gebaar doorleeft wat in deze dagen in crisis bewust is geworden dan kleurt de wereld weer mooier. Hopelijk weten inmiddels voldoende mensen wat vasten is, hoe zelfdiscipline werkt en hoe de 5e dimensie kan aanvoelen. Dit geeft me hoop en bakken vol vertrouwen deze onvergetelijke lente van 2020.
Eenheid is als de binnen wereld waar vanuit we leven en de buitenwereld die ons leven richting geeft in harmonie zijn. Als onze verbindingen open kanalen zijn. Dan zijn we in moeiteloosheid, zuiver en puur verbonden.

Zolang we nog naar buiten mogen of als het weer mag (ik kweenie hoe snel de ontwikkelingen rond het virus dat ons allen bezighoud zullen gaan.)
Pluk dan brandnetels, (de toppen ) zet er thee van en maak er soep van om de dag. Mits je geen allergie voor histamine hebt! Het Klein Hoefblad bloeit, dit is een super kruid bij klachten van de luchtwegen. Voorzichtig doseren niet te lang gebruiken. Maak pesto of salade van/met Daslook en Madelieven. Smul van de lente krachten verstopt in eetbare planten. Dit alles is zorg voor je immuunsysteem. Je kunt me een bericht sturen als je mijn hoofdstuk over de Brandnetel uit mijn boekje de wandeling wil ontvangen.

Je kunt jezelf de vragen stellen.

Wat vind ik moeilijk aan deze crisis?

Wat zegt dit over mij?

Wat vind ik er mooi aan?

Waar en hoe wij elkaar ook ontmoeten daar groeit toekomst.

 

Thea Boom-Legierse.

Praktijk voor Natuurgeneeskunde één

 

 

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. -11-

Wat gebeurd er aan de rafelrand van het leven?

De rafelrand van het leven.

Waar denk ik dan aan; aan mensen die lijden, fysiek of psychisch. Aan vluchtelingen. Aan mensen met een verslaving. Aan dieren of mensen in angst in oorlogsgebieden nabij brandhaarden, tsunami’s. Aan mensen en kinderen vooral, of dieren die honger lijden. Aan mensen én kinderen bovenal, of dieren die verwaarloosd worden fysiek of psychisch. Aan overlijdensprocessen. Tegelijkertijd is het ook maar een uiting; de rafelrand van het leven. Het zijn woorden. Woorden benaderen gevoelens. Maar raken net niet de kern. Woorden weten het hart anders te beroeren dan een ervaring.

Wat betekend de rafelrand voor jou?

De rafelrand van het leven. Ik mocht er naar kijken deze wintertijd. Ik mocht het beleven. Een goede vriend lag 7 dagen in levensgevaar op intensive care. Mijn lief met wie ik al 43 jaar getrouwd ben kreeg een hartinfarct kwam ook op intensive care terecht. In hetzelfde ziekenhuis als onze vriend notabene.
De rafelrand van het leven was dichtbij.
En wat gebeurde er? Wie geregelde dat juist mijn vriendin en zielezusje tegelijkertijd met mij rondliep in dezelfde ziekenhuis gangen. Dat wij op dezelfde dag naar nieuws horen. Wie heeft verzonnen dat we een dag na elkaar uit datzelfde ziekenhuis onze dierbaren mochten ophalen. En dat het hen nu beter gaat. De rafelrand dat is voor mij; daar waar wonderlijke dingen gebeuren. Daar waar ik niets in de hand heb. Daar waar mijn denken geen invloed heeft.
Wat gebeurd er in de natuur aan de rafelrand. De natuur troost, heelt en stelt geen vragen. De natuur stuurt mistvlagen om de wereld kleiner te maken. De natuur geeft zonlicht om alles wat leeft te versterken. De natuur laat in januari 2020 lente geluiden horen, lente geuren ruiken. Stuurt vogels tuinen in, vogels die al willen nestelen en zingen. De natuur tovert lente bloemen tevoorschijn die andere jaren van de kou van sneeuw of ijs nog weken of maanden verstopt blijven. De natuur kleurt zich en laat nieuw leven zien. The circle of life. Daar zit hoop in. Telkens weer een wonder. Verandering en vernieuwing dat is natuur telkens weer. De natuur leeft altijd aan de rafelrand.

De cyclus van alle december vieringen beschreef ik in december in een advent verhaal dat ik voor mijn kleinkinderen schreef. De hoofdpersoon van het verhaal heet Kweenie. Kweenie verpersoonlijkt alles wat ik niet weet. En dat is véél. Kweenie kwam tevoorschijn vanuit een inspiratie. Kweenie heeft me afgelopen tijd vermaakt. Hij ging als advent wezentje langs de deuren. Ik citeer; Hij komt heel vroeg of heel laat. Altijd als het nog pikke donker is. Je ziet hem nooit omdat hij heel verlegen is. Hij verstopt zich meestal als er iemand kijkt. Het is geen mannetje en ook geen vrouwtje. We noemen dit wezentje Kweenie. Elke dag zat er een verhaaltje over Kweenie in de advent kalender. Elke dag werd afgesloten met. “Tot morgen’………………. roept Kweenie in de wind.
Inmiddels raasden stormen over ons land . Inmiddels schilderde ik Kweenie in de wind.

Of beter gezegd Kweenie kwam ’als vanzelf ‘ te voorschijn.
Lucht (wind is een vorm van lucht) is een van de vijf elementen. Het is leuk om je in het element lucht te verdiepen als je iets over jezelf te weten wilt komen. Wind is zuiverend, het waait je hoofd leeg. Tegen de wind in lopen of fietsen is een oefening in mindfull zijn. Storm is een extreme vorm van wind; bedreigend, angstaanjagend of een uitdaging, een soort rafelrand dus. Kweenie houdt van wind hij is er een onderdeel van.
Niets staat op zich. We zijn allen een onderdeel van een groter geheel.

Dat maakt dat ik van Kweenie een gedachtesprong maak naar de Madelief.
Madelief helpt bij extremen. Dit ogenschijnlijk klein kruidje, dat we allemaal kennen, heeft mij de laatste weken gefascineerd.
Ik schreef over de Madelief in 2004 in mijn boekje de wandeling. Destijds had ik al best wat ervaren en beleefd met de Madelief. Nu in deze winter de Madelief al in zo’n grote hoeveelheden bloeit trekt ze mijn aandacht opnieuw. Midden in de nacht krijg ik een ingeving om de Madelief te schilderen. Dat is geheel nieuw voor mij. Al schilderend ervaarde ik de volgende morgen de kracht van de Madelief op een dieper niveau. Het openbaart zich aan me. In bloem, blad én wortel.
De rafelrand is wat ik ervaar. Daar zit kracht. De rafelrand laat zich ook zien in de Madelief door de subtiele rode kleur op de blaadjes. De rafelrand manifesteert zich ook in het wortelstelsel. Dat wortelstelsel is zeer verfijnd én indrukwekkend krachtig. Dé bron van uitwisseling van mineralen en water enz. als voeding voor dit krachtpatsertje van de natuur zit onder de rand van de aarde verstopt.

Er is weinig nodig om je te manifesteren is de boodschap van de Madelief.

Wat ervaar jij bij de Madelief? Hoe lang is het geleden dat jij ertussen hebt gezeten in het gras? Als je niet aan Madelieven plukken toe bent. Dan kun je erover lezen. Mocht je het hoofdstuk van de Madelief uit mijn boekje de wandeling willen lezen stuur me dan per e-mail een berichtje dan stuur ik het hoofdstuk aan je toe.

Verandering en vernieuwing dat is wat er aan de rafelrand van het leven nodig is of zichtbaar wordt.
Als je aan Madelieven plukken toe bent. Eet ze, Ruik ze, Voel ze. Beleef ze. Ze zijn er al volop.

                                       
En als de zon warmer wordt en weer langer gaat schijnen dan is het ontzettend leuk om van de Madelief massageolie te maken.

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom – Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. – 10 –

Herfst 2019.
Verbondenheid, daar gaat deze inspiratie over

Je familiesysteem is een netwerk waar binnen je geboren wordt. Met alle gevolgen van dien. Het bepaalt je hele leven. Het biedt je relaties die levenslang duren en zelfs voorbij je levende familie invloed hebben op je manier van in het leven staan.
Het is een van de netwerken waar je mee te maken hebt.
Naar mate je leven ontvouwt kies je voor vele netwerken. Sommige heel bewust, relaties, een club of gemeenschap waar je je bij aansluit. Andere tijdens scholing en/of opleidingen. Deze netwerken leveren je vriendschappen of zielsverwantschappen die je door je leven heen dragen.
De afgelopen tijd wordt me steeds duidelijker hoe mijn netwerken op elkaar ingrijpen. Ik her-ontmoet mensen die ik jaren niet gezien heb. Op plaatsen waar ik me goed voel. Mensen blijken op mijn pad te komen en elkaar te kennen of ontmoet te hebben. Relaties met familie, vrienden en kennissen veranderen telkens weer, maar de wetenschap dat het netwerk altijd aanwezig is en blijft geeft rust.

Sinds 2008 ken ik het Net van Licht.

Onderstaande tekst is van internet;

Het Net van Licht
De Grootmoeders zeggen: “Je kunt geen grotere dienst verrichten dan werken met het Net van Licht. Wij vragen je om vanuit je hart te geven en elke dag met het Net van Licht te werken. Doe dit voor jezelf en doe het in het belang van alles wat leeft. Wij zegenen je.”

Het Net van Licht is een patroon/netwerk/weefsel/rasterwerk van liefde. Het is Liefde. Het verankert, ondersteunt en doordringt iedereen en alles op aarde. Alles! Ook onze eigen cellen! Ook alle door de mens gemaakte structuren, zoals hoge flatgebouwen, snelwegen, metro’s, fabrieken! Ook elke lelijke, verwoeste en geruïneerde plaats op aarde. Overal ligt het Net van Licht te wachten om erkend te worden.

“Het Net van Licht doordringt ons en onze wereld. Erken en eer het waar je ook bent. Denk aan het Net van Licht en denk er overal aan. Dit is de manier waarop je het werk van het Net van Licht kunt vergroten. Dit is de manier waarop je de aarde kunt helpen.”

In andere geschriften las ik over het web van Indra. Met soort gelijkende woorden. De wetenschap dat dit net of web dragend is voor mij geeft me vertrouwen. Dag in dag uit. Ik ben een verbindingsknoop van dit netwerk. Mijn familie, mijn dierbaren en al wat en wie ik ontmoet komen hier samen.

Bewust Voorne Putten is ook een netwerk
De laatste BVP bijeenkomst op een prachtige herfstdag was goed voor een wandeling met beleving voor vijf vrouwen. Er waren vragen na een korte oefening natuurbeleving ; wat beleef je nu? Schrijf dit in één woord met je neus in de lucht. De andere vraag was wat zie je recht voor je en wat betekend dit voor je op dit moment, op deze dag of wellicht in dit seizoen. Ik zag twee blaadjes van een varen voor me die alsmaar rond elkaar heen waaiden. Hier kom ik later in dit schrijven op terug. Met mijn neus in de heldere boslucht schreef ik als vanzelf het woord geluk. Het is een meerwaarde te weten dat de energie van woorden door werkt altijd en overal.
Met een grotere groep vrouwen, in het bezoekers centrum deden we o.a. een klein ritueel. We verbonden ons met een rode draad via onze polsen aan elkaar, om daarna de rode wollendraad weer los te knippen.

Dit met de bedoeling dat we verbondenheid blijvend mogen ervaren. Tijdens dezelfde bijeenkomst van BVP spraken we over hoog sensiviteit en de telepathische communicatie van mensen en dieren. Ik beluisterde de verhalen als een uiting van Netwerken voorbij tijd en ruimte, voorbij het aardse.
Paddenstoelen leggen hun sporen in de aarde, hoe uitgebreid en hoe sterk deze sporen zijn en hoelang ze kunnen overleven daar weet ik eigenlijk veel te weinig van. Ik verwonderde me over de kracht van de paddenstoel. Met zijn fragiele hoed duwt hij de hele mossige bosgrond naar boven. Wat maakt dat ze juist dit jaar, deze herfst in zovele getale overal in Nederland opvallen? Wat is de boodschap van dit onzichtbare netwerk?
Varens dragen hun sporen op hun bladeren en komen elk jaar weer tevoorschijn. Dit is eveneens een netwerk. De boodschap van de varen tijdens de natuurbevings oefening wordt duidelijk als ik mezelf op de bijeenkomst van BVP hoor zeggen dat mijn levensdroom gaat over het leggen van verbindingen. Verbinden van mensen met elkaar, verbinden van mensen met zichzelf, verbinden van mensen met de natuur. Het verbinden van mijzelf met mijn wezenlijke Zelf. Ik heb er een levenstaak aan.

Er zijn netwerken waar ik de rillingen van krijg. Het 5G netwerk bijvoorbeeld. Ik richt me graag naar positieve dingen. Straling die klachten veroorzaakt vind ik een zorgwekkend gebeuren. Door mijn smart Phone minimaal te gebruiken probeer ik geen gewoontes te ontwikkelen waar ik door in verstrikking kan raken. Al riep ik jaren geleden dat ik geen computer nodig had en geen e-mail wilde een geen mobiele telefoon. Het digitale tijdperk neemt ook mij mee. Ik doe mee aan het netwerk dat facebook heet. Ik weet dat ik zonder digitale netwerken zou kunnen. Alhoewel mijn bank, zorgverzekeraar, uitkeringsinstantie en onze overheid dit niet gemakkelijk maken . Zij zien dit digitale netwerk als hét communicatie netwerk.

De sporen van de paddenstoelen. De sporen op de varens. Deze netwerken getuigen evenals de onderlinge communicatie van bomen van een ondoorgrondelijke en verwonderlijke wijsheid. Wijsheden die voor ons mensen onvatbaar zijn. Wat een hoge intelligente schuilt hierin.
Het lijkt een tijd dat netwerken zichtbaar kunnen worden. Zoals het ene netwerk het andere netwerk raakt en steunt. Ergens is een onbenoembare bron die alle netwerken voedt. Laten we het uitstralen en ‘licht’, steun en hoop gevend deel uit makend van het grootse plan; The circle of life. The Circel of Light.
En als dat even niet lukt, door omstandigheden die het leven brengt . Dan is goed om even alleen met jezelf je binnenste te bezien. Elk cel in jouw lichaam is verbonden in een netwerk dat aandacht nodig heeft en rust en bezinning.

Laten we ons blijven verwonderen.
Laten we ons blijven verbinden.

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom Legierse.

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

       

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. -9-

Dichtbij komen. Wat gebeurd er dan?

Dichtbij maakt dat de omgeving wegvalt. Dat de focus zich verscherpt. Dat de aandacht verdiept.
Al fotograferend viel dit thema naar binnen. Al fotograferend mag ik zo dichtbij komen dat ik bijna kan ruiken en voelen.

Al fotograferend beleef ik. Maar al fotograferend mis de essentie het wezenlijke levendige van contact.
Behandelend afgelopen week op verschillende locaties en vanuit totaal verschillende disciplines , liet dit thema zich zien/voelen en horen. Hoe dichtbij mag ik komen. Hoe blijft het veilig.
Gisteren gaf ik een sessie. Vandaag sprak ik de betreffende persoon weer ze zei; ‘ het werkt nog na”. ‘Ík ben verwonderd’. Ik vertelde dat ik het naar zou hebben gevonden als het niet na werkte en dat ik haar graag over een week of later nog eens hoor. Want als een sessie niet nawerkt is het als douchen. Je wordt even schoon en opgefrist en bent de volgende dag weer aan douchen toe. De douche van de vorige dag bracht je behalve schoon worden en een herinnering verder niets.
Naklinken, beklijven, helen, bewust worden, aandachtig doorvoelen ……………… . Dat gebeurd in de leegte na,………………… . Dat gebeurd er als je wezenlijk dichtbij mag komen. De herinnering wordt dan meer dan schoonheid. De vervulling die een ervaring geeft wordt dan onvergetelijk. Zo’n belevenis maakt dat elke lichaamscel deze ervaring koestert en opslaat.

Ik bleek een niet schrijfzomer te hebben. Dat is een nieuw fenomeen voor mij. Er was simpelweg te weinig leegte om te kunnen schrijven. Leegte geeft me ruimte geeft me openheid en dan vanuit het niets worden woorden gedachten én geven schrijfdrang. Het verlangen om te schrijven bleef weg.

Tot vandaag.
Door te gaan schrijven verdwijnt de meteen de leegte. En even betrap ik mezelf erop me af te vragen. Hoe zou het zijn als ik in die leegte mag blijven? Mijn ego beantwoord meteen de vraag. Dan mis je de zinnen die nu binnen vielen. Dan verlies je je inspiratie. Dan voldoe je niet aan je afspraak met jezelf om elk kwartaal een inspiratie te schrijven.
Nou en echoot de leegte, nou en,……………….
Het ego is een aanhouder; er is niets anders te doen op zo’n warme dag dan koel binnen zitten en jezelf blij makend te gaan schrijven.

De leegte vulde zich, de foto’s zijn gemaakt, inspiratie stroomt.
Ook leegte stroomt, de leegte blijft naklinken. Wat een bijzondere ervaring is dit.

Ik heb er wel wat herinneringen overgehouden om te koesteren deze zomer!. Vier weken Denemarken vakantie. Twee prachtige kruiden beleefdagen met mooie groepen. Bewust Voorne Putten festival, kamperen met mijn kleinkinderen. De zee, de zon, de wolken. De tuin. Het kooisteebos . Locaties hier op Voorne Putten in de polder die me verrassen. Mijn werk.
Momenten in de natuur. Ik ben zoveel buiten geweest.
De Boodschappen en de inzichten die ik heb gekregen bleven veelal onbeschreven achter in mijn systeem. Ze hebben me volledig vervult.


De oogst is groot. Dat is wat deze august maand in de natuur laat zien we kunnen oogsten. Bramen, Hazelnoten, wijnbesjes enz.

Dat is wat ik ervaar in de levensfase waarin in terecht ben gekomen ik, mag oogsten.
Er komt van alles naar me toe ogenschijnlijk uit de leegte. En voor ik het weet zeg ik; ja, ik ga, ik doe, ik kan, ik moet. Als ik uit de leegte stap zie de wereld om me heen. De aarde, de mensen, de dieren ze roepen om aandacht.
Dat zuigt me leeg. Daar word ik moe van. Dan ervaar ik onmacht. Dat heeft niets de leegte te maken die ik hierboven beschrijf maar met onvolledigheid en onmacht.

Als de werkelijke leegte klinkt

Dan ben ik dichterbij mezelf dan ooit, dan is mijn focus er totaal, dan ben ik aandachtig.
Wat het oplevert is een vorm van intimiteit. Die moeiteloos deelbaar is. Dat geeft levensenergie.

De bloem van het Wilgenroosje is voor mij hét symbool van intimiteit.

Van kwetsbaarheid en kracht. Van overleven geduld en trouw. Van volledigheid.

Het is zo dichtbij.

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. – 8 –

Storm in de lente. Juist op het moment dat de bloesems aan de bomen voller zijn dan vol. Juist op het moment dat de geuren van de lente dansen in de wind.

Ze geuren me zo toe dat door mijn neus kunnen ademen een ongekend gevoel van blijdschap biedt. Want je zal maar hooikoorts hebben in de lente. Of met griep op je bed liggen. Of niet naar buiten kunnen om welke reden dan ook. Of simpelweg niet het vermogen hebben te kunnen genieten. Of je zult maar in een land wonen waar de lente geen geuren (meer) geeft. Lente roept zoveel associaties op. In de lente storm fietsend door een van onze prachtig polders mijmer ik.

In een map vol gedichten over de lente schreef ik in 1991 

 

Ik zie het groen, het echte lentegroen

Toch ben ik deze lente niet zo blij

Ik zie weer vlinders, bijen, muggen

Ik ruik de geur zo zwoel zo zwaar

Ik hoor de merels eindeloos zingen

Ik bewonder pimpel ouders, zorgend voor hun piepend grut

Ik voel de zon; geniet, geniet

Ik kreeg daarnet mijn vaders laatste “lentezoen”

Zijn laatste lente is voorbij

Gelukkig is de polder waar ik fiets er een die nog polder mag blijven. Een stukje polder dat niet volgebouwd wordt. Of waar binnen kort een patatweg door aangelegd gaat worden. Of een veld met zonnepanelen het uitzicht gaat vervuilen en de biodiversiteit veranderd. In de lente veranderd er van alles in een rap tempo. Er lag een afgewaaide tak met twee kastanje bloesems op mijn weg. De kastanje bloesem waar ik respect bij ervaar.

Thuisgekomen pak ik mijn boekje De Wandeling en lees;

 

Eenmaal in mijn leven plukte ik zo’n bloemenkroon. Daar was moed voor nodig. Deze bloem plukken kun je niet vergelijken met het plukken van welke bloem dan ook. Het hield me bezig omdat het me niet duidelijk werd of ik goedkeuring van de boom kreeg. Deze bloemenkroon sierde een week lang een ruimte waarin groepswerk werd gedaan. De geur, de lieflijkheid én de kracht van de bloem troffen me elke dag weer. Dit maakte me duidelijk dat juist deze bloem, deze week een functie had in deze ruimte. Dat zijn goedkeuring zich elke dag liet zien en ruiken.

Onder een krachtige Kastanjeboom staan, of rusten tegen zijn stam is een uitdaging.

Er staan er nog kastanjes in de vesting die me mooie foto’s schonken.

 

De Kastanje is voor mij de boom waar ik tegenop kan zien en dat maakt het niet gemakkelijk om er gevoelsmatig mee in contact te gaan. Zo is het met menselijke contacten ook. Diegenen waar we ons ondergeschikt aan voelen komen moeizaam dichtbij, daar leggen we niet snel onze dagelijkse beslommeringen bij neer. Kastanje schept afstand. Als we onze schroom eenmaal overwonnen hebben blijkt de Kastanjeboom een dierbare, goede vriend. Dan worden we gelijkwaardig en delen wijze raad.

De kleur van de bloesem is wit of rood en de afzonderlijke, witte bloemen hebben een rood gekleurde kern met gele vlekken op het bloemblad verrijkt met zacht groene sprieten hier en daar. De moeite waard om van heel dichtbij te bekijken. Rood duidt via de signatuurleer op de werking van Kastanje op het bloed en wit geeft de harmoniserende werking van Kastanje aan.

 Kastanje blad hangt wat slap aan de boom. Het typeert de vermoeide, uitgebluste mens in de tweede of laatste fase van het leven. Zij hebben vaak baat bij Kastanje. De inhoudsstof phylaescine helpt bij het niet kunnen leren van fouten uit het verleden, het alsmaar in herhaling vallen, wat het leven soms uitzichtloos kan doen lijken.

Aesculine, dat zich in de bast bevindt, helpt de doorlaatbaarheid van andere stoffen verhogen waardoor onder andere de doorbloeding wordt verbeterd en weefsels versterkt worden. Vergeetachtigheid en krampen o.a. van het hart ten gevolge van aderverkalking. Reuma en stijve gewrichten zijn klachten waar Kastanje medicinaal bij toegepast kan worden. Kastanje helpt eveneens bij overgangsklachten en menstruatieklachten. Van de Kastanje worden zowel de bast als ook de bloemen en de vruchten gebruikt in tinctuur. Dit leert de fytotherapie over de kastanje .

De Bachremedies White Chesnut, Red Chesnut en Chesnut Bud laten kwaliteiten zien die o.a. onze emotionele processen kunnen begeleiden.

Mijn weg vervolgend in de polder met de bloesem voorop in mijn fietsmand raakte ik geïnspireerd voor dit schrijven.

Want wat gebeurd er met mij deze lente? De Wandeling, het kruidenboekje dat ik 2004 schreef o.a. als ode aan de oude bomen van de vesting wallen, krijgt wellicht een vervolg. Ik ben gaan schrijven over bijzondere bomen in Hellevoetsluis. De oude beuk bv. midden in de vesting is zo’n monumentale boom.

Net zoals de Es

Terwijl ik daar ben. Kijkend, voelend, ruikend, ervarend belevend neem ik gesprekjes op die ik met mezelf heb. Deze gesprekjes zijn voeding voor mijn schrijfsels. Dit schrijven over bijzondere bomen geeft mijn schrijvers geest een totaal vernieuwende impuls. Ik ben inmiddels twee maal ‘op bezoek’ geweest bij de Es op de vesting wallen.

In mijn beleving zijn bomen en planten levende organismen. Ik geloof in – en ervaar contact met bomen. Communiceren gaat op een wijze die zich niet laat vergelijken met welke vorm van communicatie dan ook.

De Es staat dichtbij het droogdok.

De dikke stam heeft een plek waar een stoeltje in zijn stam lijkt te zijn. Daarop zittend ervaar ik de warmte van de stam. Of is het de warmte van de zon die de stam heeft verwarmd? Om dit te toetsen zit ik ook een poosje aan de schaduwkant. Ik word stil stiller, innerlijk stil. Ik stel verschillende vragen. Die ik opneem op mijn dictafoon. Zo maak ik een opname. Melancholiek en blijdschap zijn emoties die ik ervaar in deze momenten van afstemming. De antwoorden komen en de emoties die komen zeggen iets over mij én wellicht ook iets over de Es.

Hoe kan ik dit toetsen? Is het belangrijk om het te toetsen. Of is het belang, de vreugde en het inzicht dat ik in dit unieke moment ervaar? Ja, daar ga ik voor. Elk moment van vreugde geeft heling. Een moment van afstemming geeft een impuls aan mijn hele systeem. Een éénheids gevoel. Dat is wat ik wil en kan leven en uitdragen.

Wat een kracht heeft deze boom. Hij heeft het hek wat hem belemmerde in zijn groei doorboort. Hij heeft het dikke ijzer gebroken. Dat heeft hem verwond en de wond is weer geheeld. Hij groeide lustig door. Al bloed hij wel. Al heeft het hem zo uitgeput dat hij de zwam niet heeft kunnen weerstaan . De parasiet werd te sterk, zijn immuunsysteem werd zwak.

  

Wat gebeurd er met me  deze lente. Ik volg nieuwe impulsen

Ik organiseer vanuit oude kennis en ervaring nieuwe dingen. Nieuwe projecten worden opgestart. En door dat alles heen ervaar ik dat ik de symboliek van de kastanje gebruiken kan. Het gaat namelijk allemaal niet als vanzelf.

Wat een geluk dat juist deze tak van de boom waaide in de storm.

Wat een geluk dat de oude monumentale Es en de bomen van de vestingwallen wéér met me samenwerken. Net als in 2004. De samenwerking van bomenkracht rijkt verder dan mijn verstand kan begrijpen. Daar is inmiddels onderzoek naar gedaan. Bomen communiceren onderling. Waar de samenwerking tussen de bijzondere bomen van Hellevoetsluis toe leidt? Ik weet het niet. Hoe oud mag een boom worden? Wanneer kunnen we de samenwerking tussen bomen op de juiste waarde schatten? Wij mensen zijn onwetend ondanks onze kennis. Zodra we van elkaar kunnen leren begrijpen komt er een vorm van vertrouwen en wijsheid. Hoe oud mag/moet ik worden, om nog sensitiever te leren luisteren naar mensen én naar de boodschappen uit de natuur.

Ik heb begrepen dat er vanuit de gemeente Hellevoetsluis aandacht komt voor de Es. Hij is genomineerd als tree of the year.

Hopelijk groeit hiermee ook voor andere, oude, bomen het respect.

Hopelijk blijven de polders groen.

Hopelijk gaan we heel veel natuur beleven.

 

The earth is my mother I must take care of her, 

is de mantra die past.

 

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom – Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad -7-

In 1993 maakte ik deze tekening na een bijzonder inzicht tijdens een Reiki cursus. Dat was een groots moment in mijn leven. Ik sloeg een nieuwe weg in. Complementaire geneeskunde. De inzichten die ik inmiddels mocht verwerven zijn ontelbaar. Inzichten komen niet zozeer via scholing en cursussen die ik met regelmaat volgde.
Elke stap dichter naar mezelf blijkt een stap dichter bij onwetendheid. Fysiek kon mijn lichaam mijn stappen vaak niet volgen. Spiritueel gedragen kan een lichaam heel veel aan. Elke spirituele stap behoedde me voor mistappen.
Vanuit vanzelfsprekendheid op kruispunten in het leven een nieuw levenspad oplopen. In contact met,… leerde ik wie ik ben en wat ik kan. Ontmoetingen vanuit inspiraties, voor de praktijk , weekenden natuur en zang, kruidencursussen. Samen met collega’s verbonden bij Bewustvoorneputten.nl Daarnaast was ik 20 jaar werkzaam bij kuuroord, de Schouw, een intens meegaan in het proces van gasten en hen weer loslaten. Tegelijkertijd hun proces als een spiegel ervaren in mijn eigen proces.
Vijf jaar daarvan werkte ik ook bij zorgcentrum Careyn. Voeten masserend van dementerende ouderen. Een ontwikkeling van diep respect voor een doelgroep die bewustwording in een heel specifieke vorm uitdaagt. Luisteren voorbij de herhaling. Kijken voorbij het denken. Dementie is mijns inziens o.a. ook een weg van verwerking, een weg naar binnen waar de weg naar buiten versluierd is geraakt.
Jaren van groeien, buigen, snoeien en nu en dan omvallen en/of in een andere vorm verder groeien. Een jaar geleden kwam ik terecht bij woongroep Parzival. Hoe ik daar medemensen ontmoet gaat voorbij woorden omdat communicatie veelal alleen via het lichaam kan. De afstemming vanuit de stilte, voedt mijn ziel en maakt me nederig.

Design Inge Löök /36

 

Het UWV verplichtte me trainingen te volgen na mijn ontslag. Weken met to do lijsten waarin ik weerstand ervaarde. De maatschappij, met al haar regels en wetten en zaken waar ik me liefs ver van weghoudt dwong me ook tot ontmoetingen Als iets lijkt offers te vragen levert het uiteindelijk een veranderende vorm van zelfvertrouwen op.
Het is winter, tijd voor inkeer. Het lijkt soms lente ook in mij , er komt van alles naar boven ploppen. Houd ik overzicht? Help!


Samen met een gemeente ambtenaar en leerkrachten boomplant dag binnen de gemeente Hellevoetsluis organiseren komt op mijn pad. Met 51 kinderen maken we plannen en mogen er 13 bomen geplant. Een verlangen naar meer Bomen in Hellevoetsluis wordt vervuld. Met kinderen natuur beleven. Passie voor de aarde en onze natuur uitdragen is voedend. Het initiatief Levensbos wordt na 17 jaar project Levensbomen. Eindelijk is het lang gekoesterde zaadje ontkiemt. Het krijgt licht, lucht en water én aandacht. Er is niets beter om onze CO2 uitstoot te neutraliseren dan het planten van bomen, lees ik verheugd in de krant. 12 maart wordt een bijzondere boomplant dag. Er was overleg vanuit wezenlijk contact en verschillende werelden komen samen. De tijd is er rijp voor..

Ik word gevraagd om Detox weken te begeleiden op mijn oude werkplek. Ex collegae van de Schouw worden Zopuur metgezellen door een week met elkaar te vasten en reinigen. Sessies en behandelingen, dans, wandelingen, tekenen, schilderen, enquierie, stilte, sauna, rust, zingen. Elkaar en mezelf ontmoeten vanuit kwetsbaarheid, respect en overgave. Duidelijk kiezen en gekozen worden verdiept waar ik voor sta en wat – nu – in me leeft.

 

 

 

Als ik op een ochtend wakker wordt is deze inspiratie er als vanzelf. Mijn wandeling in de nacht van de volle bloedmaan in januari leverde hier een bijdrage aan. Ik stond om 6.00 uur in het pikkedonker op mijn lemniscaat plek in het Kooistee bos. Verbonden met de aarde kracht én de kosmische krachten; éénheid in verbondenheid. Het werd een aardse en een kosmische reis. Een “wandeling’’ door mijn darmen leverde ook een bijdrage aan dit schrijven. Verbonden met mijn centrum samenvallend in mezelf mijn authenticiteit ervaren. Strengheid en angsten van de afgelopen jaren gedag zwaaiend vernieuw ik.. Mijn bredere ik past in mezelf, mijn geopende ik past in mezelf. Groeien kan moeiteloos en gemakkelijk zijn.

 

 

 

 

 

Het ziet eruit alsof ik op een vernieuwend kruispunt terecht ben gekomen. Het blijkt een rotonde. Het lijkt alsof er keuzes gemaakt moeten worden maar ik kan gewoon gemakkelijk en moeiteloos in stromen door gaan en weer instromen.

 

De vraag, wat is waar, doet er toe
De vraag, ga ik, doet ertoe
Een gevoel diep uit je eigen binnenste, dat doet ertoe.
En als er geen vragen zijn?
Dan is er altijd wel een symbool in de natuur.
Kijkend, ruikend, luisterend en ervarend komt je binnenste naar buiten.

–Stilte- doet ertoe.

Of. Kruip bij jezelf naar binnen. Kijk, Luister en ervaar.

–Stilte- doet ertoe.

Ik schrijf deze inspiratie over werk, over bezigheden. Ervarend dat het juiste moment altijd een pad op mijn levensweg laat zien dat naar me toekomt met mee meebuigt. Gewoon omdat ik een ja ervaar. En ga!
Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst, dat doet ertoe.

 

 

Thea Boom – Legierse.

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet – het komt op mijn pad. -6-

De winter begint komt én er komt elke dag wat meer daglicht bij. Dat is iets om je over te verheugen. In de inspiratie van januari 2018 schreef ik over de bijzondere licht energie van 24 december t/m 6 januari. Deze dagen zijn we er ontvankelijk voor om Het Licht in ons te laten reflecteren en erkennen. We hebben het donker nodig om het licht te kunnen zien, voelen, ervaren. – Als alles duister is ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft- . Is een lied dat me invalt. In december willen we ons laven aan licht; kaarsen, lampjes, welgemeende wensen, kerstmuziek. Oeroude liederen waardoor we ons laten raken, gesprekken die ons licht spiegelen naar elkaar . De Kerstboodschap is een bovenmenselijke krachtige boodschap van licht.
En als het dan donker is, in de spelonken van onze ziel en als we dan eenzaam zijn en als we niet instaat zijn licht te reflecteren en als het dan oorlog blijft en als het klimaat akkoord niet wordt gehaald en als we bezorgd zijn om een dierbare, als onze schaduw ons achtervolgt. Als onze angsten groter worden dan ons vertrouwen. Wat dan? …………………… Dan is het tijd om het licht te ontsteken.

Maar hoe?

We kunnen vanuit een vuurtoren-blik naar de zee kijken. Of vanachter de duinen naar de zee kijken. De wijde blik vanuit de vuurtoren brengt veel impulsen binnen. Roept vragen op, geeft overzicht bewustwording, verantwoording. De beperkte blik vanachter het beschutte duin, geeft schijn zekerheden. Wat ik niet zie, dat is er niet.

Waar kies jij voor? Wat kun je aan? Waar laat jij jouw licht over schijnen?

 

Ik probeerde het donker te fotograferen, het lukt niet. Er is altijd ergens een reflectie van licht.

    

Schaduw is een vorm van ,……….. .

 

Ik staarde naar kaarsjes op een spiegel op 21 december zonnewende avond. Deze meditatie werd een innerlijke reis.

Dat ieder een reiziger mag zijn in zichzelf, is wat ik allen toe wens

Dan halen we het klimaat akkoord met gemak. Dan verdwijnt eenzaamheid. Dan stopt de strijd. Dan stopt zinloos voeden om leegte te vullen. Dan komt er ruimte voor vernieuwing, helderheid én licht. Dat wens ik.

In de herfst; het seizoen van loslaten kreeg ik een boodschap vanuit de natuur;

De kap van bomen in het Kooisteebos. Maakte een jaar lang verschillende emoties in me los; verbazing, onbegrip, bezorgdheid, rouw. Een synchroniteit met gebeurtenissen in mijn leven Nu maanden later; ervaar ik verbazing, verwondering, blijdschap, nederigheid, dankbaarheid. Het bos is veranderd. Het bos werd lichter. Laat vegetatie zien die ongekend  geneeskrachtig is en vol symboliek. Zo komen er o.a. verschillende Maria Distels tevoorschijn in het bos.

Een dezer dagen las ik én herlas ik;    Over Het Grote Heimwee;

-Maria de moeder van Jezus, kunnen we zien als de onverklaarbare maar rotsvaste zekerheid dat er een leven van hogere orde en grootse menselijke waardigheid bestaat. De zekerheid ervaren van dat andere leven is ook een grote belofte dat we het eens zullen bereiken. Dat is een heimwee dat vervuld is van ongeboren vormen maar een heel bijzonder doel heeft. Een citaat uit; ‘ het boek van Mirdad’

Het maakt zich kenbaar als een gevoel dat ‘Het Grote Heimwee’ wordt genoemd. ‘Het grote heimwee is als een nevel. Uitgaande van het hart sluit het het hart buiten zoals een nevel. uitgaande van land en zee, zowel de zee als het land uitwist. En zoals de nevel het oog berooft van de zichtbare werkelijkheid en zich tot de enige werkelijkheid maakt, onderwerpt dit heimwee de gevoelens van het hart en maakt zich tot een alles overheersend gevoel. En hoewel schijnbaar even vormloos, blind en doelloos als de nevel, is het toch evenals de nevel, vervuld van ongeboren vormen, daarbij helder van gezicht en heeft het een zeer bepaald doel.’-

 

De Maria Distel laat de nevel prachtig zien op haar blad. Soms zien we een hart vorm in de tekening.

De Maria distel is heilzaam voor de lever. Als onze lever niet goed functioneert zijn we moe en lusteloos, somber. Beneveld !!

 

Wij zijn met elkaar op reis. Dat is een ongelofelijke erkenning van ons ziele proces . Waar we elkaar herkennen in ons proces maakt het ons lichtvoetig en vrij naar elkaar. Hoeveel mensen dragen de naam Maria? Dragen ze deze naam bewust of onbewust. Kan/mag ons innerlijk licht zichtbaar zijn?

-Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst-

De winter hoort bij het element aarde. Behoedzaamheid, stilte, zorgvuldigheid, eenvoud en inkeer zijn kwaliteiten van het element aarde. De introverte mens zal zich hierin herkennen.

Het elementaar wezen gnoom hoort bij de aarde woont dichtbij de wortels. Daar is het donker. De gnoom is veelal knorrig. Zijn zicht is beperkt . Hij wil naar lichtheid en speelsheid. Hij heeft wellicht heimwee. Wil transformeren? Wie weet helpt het hem aandacht te schenken. Aandacht is licht.
Sta stevig in 2019 op de aarde. In je licht en in je donker. Zo onder, zo boven en jij in het midden.

 Een passende mantra is.

I am – I am – within the light of being – I am;

 

 

Thea Boom-Legierse.

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet – het komt op mijn pad -5-

De herfst treed aan.

De buiten geuren worden anders. De ochtenden worden kouder en de dagen snel korter. De kleuren in de natuur veranderen.

Dit jaar is het me gelukt op tijd de duindoorn te oogsten. Een deel van de takken stopte ik in de vriezer. Eenmaal bevroren laten de besje gemakkelijk los. In het ontbijt zijn het aanvullende vitamine C bommetjes. De  andere takken gingen in de zoete amandelolie in een glazen pot voor een aantal weken. De massageolie was geurklaar voordat de warmte en de kracht van de zon, die nodig is voor het proces,  verminderden. Oranje is de kleur van de duindoorn. De olie is verwarmend en trekt diep in het weefsel.  Oranje is de kleur van het tweede chakra. Bij het tweede chakra hoort o.a. verandering, beweging, stroming, gewaarwording en verlangen.

Met het intreden van de herfst sluit ik een proces af dat me een jaar lang in een soort houtgreep hield.  Mijn creatieve geest om inkomen te gaan creëren heeft meerdere ideeën. In januari 2018 besloot ik dat ik alleen werk wil en kan doen dat vanuit mijn hart kloppend is. Stap 1 voor verandering is gezet

Mijn creatieve geest wordt geïnspireerd en gevoed.

Ik doe een lesdag elementen en natuurwezens. Deze dag maakt me duidelijk dat ik natuurbelevingselementen nog beter kan integreren in mijn werk.  Hoe en wat ik wil uitdragen lijkt geen vraag maar een noodzakelijk gevolg van mijn bewustwordingsproces. Synchroniciteit is het woord dat past.

Daarnaast is er de innerlijke beweging gehoor te geven aan een oud verlangen. Dat houdt in dat ik een nieuwe weg moet gaan bewandelen.

Er komen steeds meer vragen in mij op. Na een oriënterend en inspirerend gesprek adviseert mijn creatieve geest me een wandelconsult met mezelf.  Op een zonnige herfstdag vertrek ik vanaf het bezoekers centrum Tenellaplas.  Er blijft geen vraag onbeantwoord.

De angst om nieuwe wegen te bewandelen laat zich zien. De natuur laat me na elke vraag die ik aan mezelf stel mogelijkheden zien. Maakt duidelijk waar en hoe ik verstrik ben geraakt. Ik beloop een door mij nooit eerder gelopen pad. Ervaar het zelfvertrouwen dat het geeft, keuze vrijheid te gebruiken en niet vanuit vanzelfsprekend paden te volgen.

Gewaarwordend herhaal ik de ‘film’ van mijn wandeling in mezelf om de beelden te duiden.  Meteen komen er mogelijkheden naar me toe.

Nu de juiste keuzes maken. Stap  voor stap, zonder me te laten verleiden door de veelheid die mijn creatieve geest soms zo aantrekkelijk vindt.

Herfst is het seizoen. Inkeer de beweging die nodig is nu de dagen korter worden richting winter. De herfst hoort bij het element Vuur. Vuur dat inspireert en maakt dat we kunnen oogsten.  De natuur laat vruchten en zaden zien én nog prachtige bloemen.

De bloemen zijn nog aantrekkelijk voor de bijen. Bijen vliegen graag in de lemniscaat vorm. Het symbool dat verleden en heden verbindt stroming / energie geeft en maakt dat het heden  voelbaar is. Bijen zijn heel gevoelig voor straling. Ik ben dankbaar dat ze met een leuk  aantal regelmatig aanwezig zijn in onze klimop. Het blijkt een fijne plek voor de bijen om in rond te zoemen deze dagen. Hun gezoem is een meditatieve melodie. Hun werklust een vanzelfsprekendheid.

Herfst heeft te maken met vertering.  Stilte is nodig om antwoorden te verteren en herkauwen.

Stil vallend met mezelf, verlangens ervaren en me niet laten verleiden. Diep gewortelde verlangens, voor een betere wereld, een gezonde aarde, voor vrede en geluk.   Welke stap mijn volgende stap ook is.

De natuur wijst een weg om het zo licht en moeiteloos mogelijk te doen.

Welke weg bewandel jij deze herfst?

blijf je op het hoofdpad ?

neem je een zijweg ?

sla je een nieuwe weg in ?

wat brengt verandering jou?

 

Waar verleden en heden elkaar ontmoeten groeit toekomst

 

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

 

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet het komt op mijn pad -4-

De zon onze eeuwige lichtbron wat zouden we zonder haar. Over haar wil ik schrijven Ze verwarmt maakt blij, laadt op en inspireert. Dansen in de zon of in de volle maan alle culturen erkennen hier waarde aan. Zolang er mensen zijn worden er ceremonieën en rituelen gehouden vanuit de krachten van deze lichtbronnen. De zon voelt als vrouwelijk de maan mannelijk, zij staat aan de hemel en hij schijnt door de bomen. Nu en dan stond ik in het midden tussen zon en maan. Op zo’n moment met beide krachtbronnen zichtbaar aan de heldere hemel voel ik me nederig. De zonnegroet is een bekende yogaoefening die wel 95 spieren in beweging zet. En met begeleidende woorden als gebed gebeden kan worden. Ik vind dit zo’n fijn begin van mijn dag. De woorden willen gedeeld;

Zonnegroet

Om mitraya namaha                    liefdesgroet aan het licht in mij , mijn beste vriend, mijn meest intieme partner
Om ravaye namaha                      groet de kracht van de zon om ons en in ons innerlijk
Om suryaya namaha                    groet aan het innerlijk vuur mijn brandend verlangen naar heelheid, licht energie en kracht
Om bhanave namaha                   groet aan het licht van het innerlijk, dat het onbewuste bewust laat worden, dat zowel licht als zicht geeft
Om khagaya namaha                   groet aan de ongebonden vrijheid en mijn onzelfzuchtige verbonden in de goddelijke thuishaven
Om pushne namaha                    groet aan de zon als bron van onze meest essentiële
Om hiranyagarbhaya namaha  groet aan de gouden moederschoot centrum van oorspronkelijke puurheid en stralende onschuld
Om marichaye namaha              groet aan de heel makende genezende kracht van de zon
Om adityaya namaha                  groet aan de zon als moeder van het licht als geefster van inzicht en verlichting
Om savitre namaha                     groet aan de geestelijke zon, het licht in mens en natuur dat leidt naar het wezenlijke licht in mij
Om arkaya namaha                     groet aan de openende straling van het licht in het innerlijk dat de duisternis vernietigt
Om bhaskaraya namaha            respectvolle groet aan U oorzaak van alles in mij en om mij.

 

 

Aan het einde van de lente had ik al veel zonnestralen en vitamine D opgeslagen. Niet vermoedend dat de zon zoveel ging stralen deze zomer. Licht, daglicht, zonlicht correspondeert met het licht in onze levende gezonde cellen. Licht maakt ons blij en vrij én inspireert.

Als ik me somber voel ervaar ik geen licht. Dan kan ik niet dansen, wil ik niet bewegen, lusteloosheid bepaalt, en de wil om te slapen overheerst. Creativiteit zet me aan maakt dat ik een opdracht naar mezelf creëer. Pak een krijtje en doe! Vaak wordt het een onooglijk abstract gewrocht , soms een acceptabele tekening. Als ik de moeite neem om langer te kijken ontdek ik veelal een boodschap in de creatie, een boodschap voor de dag en dat moment.

 

Depressieve mensen kruipen liefst onder een deken kunnen het licht niet aan. Lusteloosheid is een uitdaging om in beweging te komen. Dat kan door simpelweg structureel de dingen te doen die het leven vraagt. Maar als er niets gevraagd wordt wat dan? Bidden en zingen en samenvallen met een hogere bron van licht maakt het innerlijk licht zichtbaar, voelbaar. Meebewegen vanuit mededogen met wat er is helpt . Dan krijg ik visie en zicht op mezelf. Dan wordt oud zeer opgelost. Dan wordt ik helend geraakt. Dan gaat het licht letterlijk aan.

 

 

Het lukt verder te kijken. Dankbaar te zijn en tevreden. Onze lichtbron bron in onszelf aanspreken is niet de gemakkelijkste weg. Het vergt moed, oefening na oefening en bovenal vertrouwen dat die bron er is en dat er verbinding mee te maken valt.
Hoe gemakkelijk is het vertier te zoeken en afleiding. En hoe moeilijk is het om hulp te vragen als het echt niet zelf lukt. Trauma’s zijn er in zovele vormen en gradaties. Trauma’s toebrengen aan een ander is zo gebeurd. Bewust vanuit kwade bedoeling of onbewust vanuit onwetendheid of onvermogen. Krampen in de maag , krullende tenen een unheimisch gevoel. Onmacht, pijn. Als ik bezie welke trauma’s er op wereld niveau worden toegebracht dan ril ik en verval ik in bezorgdheid. Tegenover trauma’s, pijn en bezorgdheid is er een verlangen naar vertrouwen en hoop op verlichting. Hulp op de juiste plek, het juiste woord, de juiste aanraking, de juiste voeding, het verlevendigende licht. Verlichting van,… . Dat wens ik elk levend organisme toe. Het juiste op het juiste moment in de juiste dosering. Voor jou en in jou.

 

 

Zoveel prachtige sluierwolken sierden wekenlang onze zomerse blauwe luchten. Witte krijttekeningen op een blauw papier kunnen nimmer hun schoonheid en licht en luchtigheid van wolken evenaren. De indianen voorspelden deze wolken al in oude tijden. Ze noemden hen de wolken van de nieuwe tijd. Daar zijn wij met elkaar ingerold, in de nieuwe tijd. We zijn gewend geraakt aan bewustwording en verantwoording nemen in wie we zijn en wat we doen. En de gevolgen daarvan,… De vruchten die we mogen pukken van datgene wat we voeden en gevoed hebben en de wrange gevolgen van datgene wat we uitputten verwaarlozen of geen aandacht geven.
Wolken die geen regen geven. We zagen er zovelen de afgelopen weken. Wij pasten ons waterverbruik aan. Ja hoor, het kan nog steeds met veel minder het maakt ons creatief.

 

 

Prachtige weken vol warmte waarin we konden ‘vliegeren” en spelen. Met in ons achterhoofd de bezorgdheid om het grote verhaal erachter. Om de gevolgen. We zoeken naar nieuwe wegen. Worden wakker en alert. Wij spoelen al jaren de wc door met regenwater. Nu vangen we nog vaker water op dat nutteloos stroomt en doen er van alles mee. We gaan minder douchen en gebruiken heerlijk vaak een ‘koel ‘washandje.
De natuur blijft verrassend. Laten we haar koesteren. Gelukkig komt de regen weer in ons kikkerlandje. Gelukkig zit onze piepkleine vijver vol met salamandervisjes. Nieuw leven geeft altijd hoop. Salamanders zijn amfibieën. Ze leren ons onze dromen waar te maken. Ze leren ons water en land goed te beheren. Er worden steeds meer mensen bewust. Dat geeft vernieuwing. Dat maakt creatief en inspireert. En vanuit het collectief mogen we zingen en bidden en mediterend helen waar het maar kan. Dat is onze nieuwe tijd. Dat gaat voorbij grenzen en dogma’s en overtuigingen. En de cirkel van licht groeit. In elke glimlach. In elke vorm van aandacht, in elk vorm van hulp.
Ik dank de zon voor deze inspiratie.
Waar ben jij je bewust van geworden vandaag?
Wat maakt jou creatief?

 May the longtime sun shine upon you all love surround you

and the pure white light within you guide your way on.

Waar wij bewust worden groeit toekomst.

Thea Boom- Legierse
Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Bewust Voorne-Putten Festival druk bezocht

Afgelopen zondag maakten honderden bezoekers kennis met o.a. yoga, mindfulness en massage op het Bewust Voorne-Putten Festival. De vijfde editie van het festival werd voor het eerst gehouden op de Brielsche aap, het eilandje bij de Jumbo in Brielle. Bij de Briellenaren is het eilandje overigens beter bekend onder de naam ‘Ravelijn’.

Het prachtige weer en de mooie (nog in aanbouw zijnde) locatie zorgden ervoor er volop genoten werd. Meer dan dertig deelnemers van het platform Bewust Voorne-Putten stelden zich voor en gaven korte consulten, massages en gratis workshops. De initiatiefnemers van de Brielsche aap zorgden voor drankjes, gezonde snacks en lekkere koffie.

Missie
‘De missie van het festival is dat een ieder zich welkom voelt, ook als men (nog) geen klik heeft met yoga en dergelijke’, zegt organisator Carry Maria klein Gunnewiek. ‘Een kopje koffie onder de bomen en een massage aan het water, dat is soms al genoeg. En ik heb zondag van veel mensen gehoord, dat die sfeer er ook was. Missie geslaagd dus en zeker voor herhaling vatbaar!’

Posted by BVP in Inspiratie
Load more