Inspiratie zoeken hoeft niet het komt op mijn pad -4-

De zon onze eeuwige lichtbron wat zouden we zonder haar. Over haar wil ik schrijven Ze verwarmt maakt blij, laadt op en inspireert. Dansen in de zon of in de volle maan alle culturen erkennen hier waarde aan. Zolang er mensen zijn worden er ceremonieën en rituelen gehouden vanuit de krachten van deze lichtbronnen. De zon voelt als vrouwelijk de maan mannelijk, zij staat aan de hemel en hij schijnt door de bomen. Nu en dan stond ik in het midden tussen zon en maan. Op zo’n moment met beide krachtbronnen zichtbaar aan de heldere hemel voel ik me nederig. De zonnegroet is een bekende yogaoefening die wel 95 spieren in beweging zet. En met begeleidende woorden als gebed gebeden kan worden. Ik vind dit zo’n fijn begin van mijn dag. De woorden willen gedeeld;

Zonnegroet

Om mitraya namaha                    liefdesgroet aan het licht in mij , mijn beste vriend, mijn meest intieme partner
Om ravaye namaha                      groet de kracht van de zon om ons en in ons innerlijk
Om suryaya namaha                    groet aan het innerlijk vuur mijn brandend verlangen naar heelheid, licht energie en kracht
Om bhanave namaha                   groet aan het licht van het innerlijk, dat het onbewuste bewust laat worden, dat zowel licht als zicht geeft
Om khagaya namaha                   groet aan de ongebonden vrijheid en mijn onzelfzuchtige verbonden in de goddelijke thuishaven
Om pushne namaha                    groet aan de zon als bron van onze meest essentiële
Om hiranyagarbhaya namaha  groet aan de gouden moederschoot centrum van oorspronkelijke puurheid en stralende onschuld
Om marichaye namaha              groet aan de heel makende genezende kracht van de zon
Om adityaya namaha                  groet aan de zon als moeder van het licht als geefster van inzicht en verlichting
Om savitre namaha                     groet aan de geestelijke zon, het licht in mens en natuur dat leidt naar het wezenlijke licht in mij
Om arkaya namaha                     groet aan de openende straling van het licht in het innerlijk dat de duisternis vernietigt
Om bhaskaraya namaha            respectvolle groet aan U oorzaak van alles in mij en om mij.

 

 

Aan het einde van de lente had ik al veel zonnestralen en vitamine D opgeslagen. Niet vermoedend dat de zon zoveel ging stralen deze zomer. Licht, daglicht, zonlicht correspondeert met het licht in onze levende gezonde cellen. Licht maakt ons blij en vrij én inspireert.

Als ik me somber voel ervaar ik geen licht. Dan kan ik niet dansen, wil ik niet bewegen, lusteloosheid bepaalt, en de wil om te slapen overheerst. Creativiteit zet me aan maakt dat ik een opdracht naar mezelf creëer. Pak een krijtje en doe! Vaak wordt het een onooglijk abstract gewrocht , soms een acceptabele tekening. Als ik de moeite neem om langer te kijken ontdek ik veelal een boodschap in de creatie, een boodschap voor de dag en dat moment.

 

Depressieve mensen kruipen liefst onder een deken kunnen het licht niet aan. Lusteloosheid is een uitdaging om in beweging te komen. Dat kan door simpelweg structureel de dingen te doen die het leven vraagt. Maar als er niets gevraagd wordt wat dan? Bidden en zingen en samenvallen met een hogere bron van licht maakt het innerlijk licht zichtbaar, voelbaar. Meebewegen vanuit mededogen met wat er is helpt . Dan krijg ik visie en zicht op mezelf. Dan wordt oud zeer opgelost. Dan wordt ik helend geraakt. Dan gaat het licht letterlijk aan.

 

 

Het lukt verder te kijken. Dankbaar te zijn en tevreden. Onze lichtbron bron in onszelf aanspreken is niet de gemakkelijkste weg. Het vergt moed, oefening na oefening en bovenal vertrouwen dat die bron er is en dat er verbinding mee te maken valt.
Hoe gemakkelijk is het vertier te zoeken en afleiding. En hoe moeilijk is het om hulp te vragen als het echt niet zelf lukt. Trauma’s zijn er in zovele vormen en gradaties. Trauma’s toebrengen aan een ander is zo gebeurd. Bewust vanuit kwade bedoeling of onbewust vanuit onwetendheid of onvermogen. Krampen in de maag , krullende tenen een unheimisch gevoel. Onmacht, pijn. Als ik bezie welke trauma’s er op wereld niveau worden toegebracht dan ril ik en verval ik in bezorgdheid. Tegenover trauma’s, pijn en bezorgdheid is er een verlangen naar vertrouwen en hoop op verlichting. Hulp op de juiste plek, het juiste woord, de juiste aanraking, de juiste voeding, het verlevendigende licht. Verlichting van,… . Dat wens ik elk levend organisme toe. Het juiste op het juiste moment in de juiste dosering. Voor jou en in jou.

 

 

Zoveel prachtige sluierwolken sierden wekenlang onze zomerse blauwe luchten. Witte krijttekeningen op een blauw papier kunnen nimmer hun schoonheid en licht en luchtigheid van wolken evenaren. De indianen voorspelden deze wolken al in oude tijden. Ze noemden hen de wolken van de nieuwe tijd. Daar zijn wij met elkaar ingerold, in de nieuwe tijd. We zijn gewend geraakt aan bewustwording en verantwoording nemen in wie we zijn en wat we doen. En de gevolgen daarvan,… De vruchten die we mogen pukken van datgene wat we voeden en gevoed hebben en de wrange gevolgen van datgene wat we uitputten verwaarlozen of geen aandacht geven.
Wolken die geen regen geven. We zagen er zovelen de afgelopen weken. Wij pasten ons waterverbruik aan. Ja hoor, het kan nog steeds met veel minder het maakt ons creatief.

 

 

Prachtige weken vol warmte waarin we konden ‘vliegeren” en spelen. Met in ons achterhoofd de bezorgdheid om het grote verhaal erachter. Om de gevolgen. We zoeken naar nieuwe wegen. Worden wakker en alert. Wij spoelen al jaren de wc door met regenwater. Nu vangen we nog vaker water op dat nutteloos stroomt en doen er van alles mee. We gaan minder douchen en gebruiken heerlijk vaak een ‘koel ‘washandje.
De natuur blijft verrassend. Laten we haar koesteren. Gelukkig komt de regen weer in ons kikkerlandje. Gelukkig zit onze piepkleine vijver vol met salamandervisjes. Nieuw leven geeft altijd hoop. Salamanders zijn amfibieën. Ze leren ons onze dromen waar te maken. Ze leren ons water en land goed te beheren. Er worden steeds meer mensen bewust. Dat geeft vernieuwing. Dat maakt creatief en inspireert. En vanuit het collectief mogen we zingen en bidden en mediterend helen waar het maar kan. Dat is onze nieuwe tijd. Dat gaat voorbij grenzen en dogma’s en overtuigingen. En de cirkel van licht groeit. In elke glimlach. In elke vorm van aandacht, in elk vorm van hulp.
Ik dank de zon voor deze inspiratie.
Waar ben jij je bewust van geworden vandaag?
Wat maakt jou creatief?

 May the longtime sun shine upon you all love surround you

and the pure white light within you guide your way on.

Waar wij bewust worden groeit toekomst.

Thea Boom- Legierse
Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Bewust Voorne-Putten Festival druk bezocht

Afgelopen zondag maakten honderden bezoekers kennis met o.a. yoga, mindfulness en massage op het Bewust Voorne-Putten Festival. De vijfde editie van het festival werd voor het eerst gehouden op de Brielsche aap, het eilandje bij de Jumbo in Brielle. Bij de Briellenaren is het eilandje overigens beter bekend onder de naam ‘Ravelijn’.

Het prachtige weer en de mooie (nog in aanbouw zijnde) locatie zorgden ervoor er volop genoten werd. Meer dan dertig deelnemers van het platform Bewust Voorne-Putten stelden zich voor en gaven korte consulten, massages en gratis workshops. De initiatiefnemers van de Brielsche aap zorgden voor drankjes, gezonde snacks en lekkere koffie.

Missie
‘De missie van het festival is dat een ieder zich welkom voelt, ook als men (nog) geen klik heeft met yoga en dergelijke’, zegt organisator Carry Maria klein Gunnewiek. ‘Een kopje koffie onder de bomen en een massage aan het water, dat is soms al genoeg. En ik heb zondag van veel mensen gehoord, dat die sfeer er ook was. Missie geslaagd dus en zeker voor herhaling vatbaar!’

Posted by BVP in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad -3-

Deze lente was het drie dagen hoogzomer. De natuur kan dit niet behappen alles gaat opeens te snel.
De trosjes vallen van de berk voordat het stuifmeel heeft kunnen verwaaien met de wind. De populieren kleuren hun prille jonge blaadjes met koningsdag niet oranje, maar zijn al groen. De grasvelden in Hellevoetsluis vieren feest, er is nog niet één maaibeurt geweest. Paardenbloemen, pinksterbloemen, madelieven, bosanemonen en hondsdraf sieren tegelijkertijd, vol vreugde het hoge gras. Hun kleuren en geuren verlevendigen en stimuleren ons. Dansende gele sleutelbloemen zwaaien in de wind terwijl ook de witte daslook bloeit. Brandnetels om soep van te maken groeien zichzelf voorbij. Het jonge, lever reinigende, paardenbloemblad heeft al snel een te dikke nerf om het te kunnen eten. Wat een overvloed. De rijkdom uit de apotheek van de van de natuur maakt hebberig. Voorzichtig. Want baadt het niet dan schaad het niet, is niet waar.

De Madelieven roepen om olie van hun heilzame bloempjes te maken. De berkensliertjes, die in mijn te drogen hangende dekbedhoes neervielen op de heetste dag in april, zitten nu in de amandelolie. De olie staat in onze vensterbank en begint al te geuren.

Dit is de tijd waarin we leven. Alles lijkt anders dan voorheen, niets is zeker.

Dit maakt ontvankelijk om aandachtig te leven. Het leven te leven zoals het komt. Elke gebeurtenis te bezien als een voorbijganger. Kijkend, invoelend, belevend en weer latend voor wat het is. Blijven lopen, blijven kijken, blijven voelen, ciperen (accepteren en meebewegen).

De lente is dé tijd voor nieuwe impulsen, nieuwe impulsen ontstaan vanuit oude vaardigheden en belevenissen; gezond gezaaid zaad gevallen op de juiste plek. Het oude zit diep verankerd in ons. Zoals een paardenbloem zijn penwortel diep in de aarde verankert en langzaamaan heilzaam en –genees- krachtig wordt.
Om -genees- krachtig te worden is tijd, gezondheid en de juiste potentie nodig. Vandaar dat de geneeskracht van de paardenbloemwortel pas in de herfst op haar hoogtepunt is. Wij vrouwen op ons 52e het jaar van de wijze vrouw vieren. Mensen rond hun 65e dingen gaan doen die vanuit hun hart kloppend zijn. Mannen hun penopauze vaak gebruiken om oude jeugddromen te verwezenlijken om deze in een breder perspectief zinvol te gebruiken. Alles gaat sneller sinds 2012. Jonge mensen leven wijsheden en bereiken bewustwordingsprocessen, uiten talenten, die hun leeftijd ver vooruit lijken te gaan. Hans Stolpt vertelt dat zielen in deze tijd eerder incarneren.

Alles is anders dan voorheen deze lente, oude (schijn)zekerheden vallen weg. Ik schreef mezelf opbeurend toe;
Dhunjabad de Schouw. Dhunjabad helende werkplek. Dhunjabad mooie mensen daar. Dhunjabad voor processen, mogelijkheden tot groei. Twintig jaar vervlogen als een zucht in de eeuwigheid. Mensenwerk onder het dak van de Schouw. Werk van handen en hoofd, via het hart. Wezenlijk doordrenkt door 20 jaar beleving huil, zing en bid ik Dhunjabad de Schouw. Lichtplek aan Donkerewegen van zovelen Dhunjabad. Licht draagt verder en verder als vanzelf. Hartenbanden blijven tot in eeuwigheid. Dhunjabad de Schouw, mensenwerk beroert mét én zonder jou. Ik ga mijn baan verliezen en herschik mezelf.

Het is lente en tijd voor nieuwe impulsen.

Alles valt samen. Ik val samen met wat vanzelfsprekend de essentie is voor mensenwerk; In contact met de ander kwetsbaar én professioneel zijn daar waar het nodig is. Meteen is er een nieuwe uitdaging. Een nieuwe doelgroep. Een vernieuwende impuls in het leven. Mensenwerk met mensen zonder mogelijkheden tot verbale communicatie. Mensen in een lichaam dat hen beperkt. Onderzoekend en nieuwsgierig stap ik de wereld van woongroep Parzival binnen. Dankbaar ontvang ik vertrouwen en contact vanuit een vernieuwende vorm van communiceren voor mij. Een uitdaging om te focussen op dat wat is en daarin meebewegen, via afgestemd contact.

Alles is deze lente anders dan voor heen. Er is een vriendin met kanker. Er is een vriendin die een boom plant omdat haar broer op dertig jarige leeftijd zichzelf van het leven benam, 38 jaar geleden. https://www.treesofmemory.com. Er is een vriend langdurig ziek. Onze oudste zoon gaat trouwen na 11 jaar samenzijn. Zijn twee kinderen begeleiden hem en hun moeder op weg naar vernieuwing. Deze cruciale gebeurtenissen laten voelen hoe deze mensen ertoe doen. Grootse, wereldse, zaken raken de kern van ons zijn. We kunnen onze ogen niet sluiten. Er wordt een veelheid van aandacht gevraagd. Uitdagingen waarin vertrouwen en doelgerichtheid hand in hand mogen gaan.

Alles heeft tijd nodig om te verteren. Daar is gerichte aandacht voor nodig. Je kunt maar één paardenbloemblad tegelijk plukken. Aan één madeliefje ruiken. Eén kastanje bloesem bewonderen. Eén meidoornbloempje bestuderen.

Een ding tegelijk, moment voor moment aandachtig, juist in deze overvloed van impulsen.

Lente vieren blijkt een hele kunst. Er zijn zoveel dingen om dankbaar voor te zijn in dé overvloed van deze lente. Inmiddels zijn er ontelbaar veel kleuren lente groen en zijn de bloesems beregend. Waaien hun blaadjes in de wind.

Luister maar, …. .
Wat is jouw impuls, …. ?
Waar ligt jouw aandacht, …. ?
Welke keuze maak jij, …. ?

Ik luister en zing een van de oudste mantrá’s ;

Gate, gate, paragate parasam gate bodhi svaha.

Vert; gaat, gaat, gaat voorbij, gaat totaal voorbij, ontwaakt. Doorgaan in de cycli van leven naar leven.

 

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

 

Thea Boom- Legierse
Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet – het komt op mijn pad -2-

1 januari 2018 Nieuwjaarsmorgen een van de stilste ochtenden van het jaar.

De stilte na het knallende vuurwerk. De rust, na de onrust die decemberfeesten kunnen veroorzaken. Ik kruip mijn warme bed uit, de zon schijnt en trekt me al vroeg naar buiten. Er is bijna geen mens op straat op een enkele honden uit-later na.

1 januari 2018 kies ik voor ‘mijn’ lemniscaten plek in het Kooistee bos om deze dag, het begin van een nieuw jaar te vieren. 2018 voelt als een lemniscatenjaar de puntigheid van de 7 verruilt zich voor de rondingen van de 8.

De lemniscaat is een krachtig symbool. Het is een liggende acht. Overal en liefst in de natuur loop ik lemniscaten. Groot groter groots aan het strand bv, of klein kleiner kleinst in de tuin. Lemniscaten bewegend stilstaand vanuit mijn bekken, tekenend, bewegend erin in de energie om me heen. De doorgaande beweging met even rust in het centrum, geeft balans, laat voelen, centreert, laat ervaren waar ik sta in het hier en nu. Laat me samenvallen met mezelf, geeft éénwording. Thuiskomen in het centrum van de lemniscaat is telkens anders. Ik tekende dit symbool van oneindigheid met een vierkant om de cirkel. Het vierkant is mijn denk kader. De cirkel mijn telkens vernieuwende ik vanuit de on- eindigende beweging van de lemniscaat.

Één lus kan bezien worden als het verleden de ander als de toekomst, in het midden het nu daar gebeurd het.

Het is een puinhoop in het bos, de poel is uitgebaggerd, overal liggen vuurwerkresten en glas. Ik bezie het symbolisch als oude rotzooi van het aflopen jaar. Ik stap er overheen en beslis de komende dagen op te gaan ruimen. Realiserend dat de modder uit de poel een bron van vruchtbaar leven bevat. Ik richt me op de bomen, de zon en het groen. Mijn blik verruimt zich als vanzelf. Ik loop lemniscaten en voel me zo welkom op deze plek. Opeens wordt ik nieuwsgierig naar een plek tussen de kale hazelaars die ik in andere seizoenen gemakkelijk voorbij loop. Het heuveltje beklimmend sta ik opeens in de volle zon. Een nieuwe plek.
Hier sta ik in volle glorie gesteund en beschut en heb overzicht

Hoe symbolisch. Ik begin aan een nieuwe fase van mijn leven. Mijn werk, dat ik met hart en ziel doe, stop in de huidige vorm in juni. Het is tijd om vanuit een vernieuwde vorm mijn stappen te gaan zetten. Deze nieuwe lemniscaatplek lopend, stroomt er energie door al mijn cellen oplichtend en vitaliserend. Deze lemniscaat laat me zien dat ik mijn plannen graag te groot maak. Ik raak namelijk verstrikt in het bos tijdens het lopen. Plannen maken voor anderen, vanuit onzekerheid of onrust maakt vermoeid, verstrikt. De boodschap, het inzicht is duidelijk. Maak het moeitelozer, maak het kleiner. Dus kies ik een kleinere cirkel en laat me als vanzelf voortdragen door de aarde. Telkens als ik in het centrum terugkeer voedt het zonlicht me, ervaar ik verandering. De wind zingt door de takken van de populieren. Een mooie mantra zingt in mij.

May the longtime sun shine upon you, all love surround you, and the pure white light within you guide your way on.

De dagen na nieuwjaar wordt ik moe. Vernieuwde inzichten integreren kost tijd en vergt aanpassingen. Veel slapen is passend in de januari maand. Het voedende zonlicht dat na de zonnewende van 21 december aanzwelt is nog spaarzaam. Het licht is nog te kort aanwezig en nog te zwak om de nodige vitamine D te leveren. Vermoeidheid bedrukt het gemoed. De wens om voluit te leven, de leegte niet willen voelen. Daden willen volbrengen die het gemoed sussen en weghouden bij het ware Zijn. Het behoeft allemaal de aandacht deze dagen.

Dan komt er een boodschapper op mijn pad; mijn kleinzoon van 5 speelt doktertje. Ik ben de patiënt. ‘Het gaat niet goed met u’, zegt hij. Hij beluistert mijn hart. ‘Je hart doet het niet’ zegt hij. ‘Het staat stil’ . ‘Dan ben ik dood’ zegt ik . ‘Geeft niks’ zegt hij. ‘U heeft alles nodig uit de natuur’ ‘En brandnetels’. Even later geeft hij me een recept. Zijn recept is onleesbaar. De boodschap is duidelijk.
De verantwoording ligt bij mij. Ik mag luisteren naar mijn hart.

Rudolf Steiner heeft geschreven over de twaalf of dertien heilige nachten. Vanaf 24 of 25 december t/m 6 januari. Hij beschrijft de weg die de mens vanuit het esoterisch christendom bezien gaat. De weg van mensheid naar goddelijk wezen. In deze nachten worden mogelijkheden gecreëerd tot groei en bezinning en inzicht. Een periode die meer dan in andere jaargetijden een innerlijke verdieping en intieme geestelijke groei mogelijk maken. In het kerstverhaal dat me rond kerstmis binnen viel schreef ik; kerstmis is geen dag, het is een manier van leven; jouw licht doet ertoe.

Wat is eigenlijk het Licht dat er toe doet? Wat doe ik ermee? Hoe houdt ik het brandend? Deze vragen doen er toe.

In mijn vermoeidheid is het donker en leeg namelijk. Groeien is vermoeiend.

In de wachtstand staan in januari helpt. Mediteren helpt, niets forceren helpt.
Bewust worden van handelen en spreken. Aandacht voor wat is helpt.
Naar het hart luisteren helpt. Zelfhelend vermogen ontwikkelen helpt. Inzichten verwerven helpt.

 

Vertrouwen dat zaadjes tot ontkieming komen.
In volle glorie gaan staan
Mooi 2018- Mooi mens
Waar wij én de natuur elkaar ontmoeten belicht door het licht van de Bron groeit toekomst.

 

 

Thea Boom-Legierse.

  Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Winterslaap en vernieuwing: januari volgens de energetische seizoenen

De kerstboom is opgeruimd en de jaarwisseling is voorbij. De rust (of onrust) van de feestperiode is achter de rug en je gaat ‘er weer tegen aan’. Met goede voornemens, hernieuwde energie, plannen. Maar stel… wat zou gebeuren als je dat niet deed? Als je jezelf net iets meer een pas op de plaats gunde om op kracht te komen. Net als de natuur dat doet?

We leven in een prestatiemaatschappij en velen van ons voelen de behoefte om continu bezig te zijn. Het idee om in rust een proces af te wachten is ons vreemd, bedreigend zelfs. Terwijl het dierenrijk en de natuur ons wel degelijk laten zien dat het leven uit seizoenen bestaat en dat elk jaargetijde haar eigen antwoord verdient.

Nu is het een gegeven dat de meesten van ons werken en dat we financiële, sociale en familiaire verplichtingen hebben. Je kunt dan moeilijk, zoals een beer of eekhoorn, je terugtrekken in je holletje voor een uitgebreide winterslaap. Echter, een beetje “slapen” kan wel als je weet hoe en waarom je het doet.

Januari in de jaarcyclus: de maand van de winterslaap

Januari is de laatste maand van de energetische winter, de nacht van het jaar. De tijd van oogsten en evalueren (herfst) is al lang voorbij en een periode van loslaten, afscheid nemen, uiterlijke rust en innerlijke groei is aangebroken, met als hoogtepunt de donkere dagen rondom de winterzonnewende op 21 december. Wellicht voel je ook zo de behoefte je terug te trekken, lekker bij de openhaard, in je eigen universum?

Wie lang genoeg in zichzelf verblijft, merkt dat er vanzelf nieuwe verlangens naar boven komen en ontdekt, op een wat dieper niveau, wat hij of zij in dit leven werkelijk wenst. Januari is de maand om een bedding in jezelf te creëren voor deze verlangens, voor de “zaadjes” die diep van binnen ontkiemen in afwachting van de groei die in de lente plaats gaat vinden. Groei die overigens niet te voorspellen valt, want net zoals met creativiteit komen de beste ideeën in je op, juist op een moment dat je helemaal niet met je vragen of problemen bezig bent.

In januari is het grootste gevaar dat je al naar buiten komt met ideeën die nog in de kiemfase zitten, dat je meegaat met de eerste de beste verleiding. Het is fijn om ‘iets te melden te hebben’ en toch is het belangrijk om je verlangens en ideeën nog even bij je te houden zodat je eerst in jezelf een beeld kunt ontwikkelen en er vertrouwd mee raken. Pas dan kom je ermee naar buiten en ga je opzoek naar mensen en dingen die je kunnen helpen bij de realisatie ervan. Dat hoort bij de lente en dat begint, energetisch gezien op 6 februari.

Onthechting en ontvankelijk worden: mijn eigen winter

Vlak voor kerst nam ik afscheid van een koor waar ik 14 jaar lang gezongen heb en heel veel mooie en intensieve dingen heb beleefd. Dit proces begon in oktober met de eerste tekens van verveling en mij minder betrokken voelen. Halverwege november besefte ik dat de passie, de bezieling weg was en wist ik dat het tijd was om los te laten, af te ronden en afscheid te nemen.

Nu voel ik me kalm van binnen; de stilte doet haar intrede. Ik ben kaal geworden, net als de bomen, en de donkere dagen van december en januari moedigen mij aan om naar binnen te keren, om mijn kern te zoeken. Mijn werk gaat door, echter ik voel nu geen drang om nieuwe activiteiten te ontplooien of grote beslissingen te nemen. Even een pas op de plaats om de innerlijke ruimte die ik ervaar te koesteren en mijn hele systeem de kans te geven om deze te integreren. Ik sta toe dat ik het even niet weet, en dit niet-weten voelt als een verworvenheid. Ik leg angst en de behoefte om te presteren zo veel mogelijk naast me neer en volg wat er is: Wie leiding neemt verdwaalt, wie volgt vindt leiding lees ik. Ik besluit om vertrouwen te houden, om niet te forceren. En wacht dit mooie winterproces af.

Vragen voor de maand januari

Vragen hoeven niet in deze periode, maar als je dat wilt kun je tijdens het eerste of tweede weekend van januari even de tijd maken voor wat aantekeningen: wat heb je in deze lege winterperiode beleefd?

  • Wat is voor jou een juiste manier om ruimte te maken voor iets nieuws?
  • Bij het afremmen, minderen, gas terugnemen: hoe gaat dat bij jou?
  • Welke nieuwe kiemen willen mogelijk door jou geboren worden?

 

 

Posted by Helen Edwards in Inspiratie

Weerstand

Soms kan het lijken alsof je geen uitweg weet in een situatie, alsof alles heel erg op je afkomt. Dan ervaar je allerlei blokkades in jezelf die je alleen maar verder en verder wegbrengen bij je eigen innerlijke waarheid. Ken je dat gevoel? ….

Er is zeker een weg om hier mee om te gaan en uit te komen. Eigenlijk draait het vastlopen en blokkades altijd om weerstand.

Weerstand tegen verandering.

Weerstand tegen pijn.

Weerstand hoe mensen reageren.

Weerstand tegen gevoelens.

Weerstand op wat er gebeurt in je leven…..

 

En daar was je zelf ook al achter, weerstand brengt je geen steek verder, weerstand verergert alleen maar de situatie.

En wist je dat het ook anders kan?…..

 

Weerstand kan je ook liefdevol omarmen.

Weerstand kan je nieuwsgierig verkennen.

Weerstand is voor jou je aller aller aller grootste groei potentieel.

Weerstand is je doorgang naar rust.

Weerstand wijst je de weg naar bevrijding!

 

Het doel is niet van de weerstand af te komen, maar om de weerstand helemaal te verwelkomen. En het mooie gebeurt dan helemaal vanzelf. De weerstand lost op als sneeuw voor de zon.

Door het zo te doen, kun je ook uit het oordelen blijven. Oordelen en veroordelen leiden naar weerstand. Uit het oordelen kan je blijven door het grotere plaatje te blijven zien. Alles heeft op de een of andere manier met elkaar te maken en alles haakt op de een of andere manier in elkaar. Dus ga er boven staan en probeer de situatie zoveel mogelijk te overzien. Dus wat is er nu eigenlijk aan de hand, hoe is het om naar die situatie vanaf de ander kant te kijken, waar past deze gebeurtenis in mijn leven en hoe verhoudt het zich allemaal tot elkaar…

 

De prijs die je betaalt door in weerstand te blijven is enorm hoog en nog erger, het is het absoluut niet waard. Vooral omdat je zo al je groei processen blokkeert. En natuurlijk gaat het meeste daarvan onbewust, dus je kan het jezelf ook niet helemaal kwalijk nemen, maar je kan wel de eerste stappen gaan zetten om verder te komen.

 

De sleutel ligt in zo bewust mogelijk ZIJN. En daar schrijf ik vaker over…. Meditatie zal je daar zeker bij helpen…

 

Dat betekent niet dat je zweverig met je ogen dicht moet gaan zitten, maar dat je je ogen sluit, naar binnen keert, je weerstanden vindt en liefdevol aanneemt, liefdevol verwelkomt.

 

Ik geef weleens het voorbeeld van een kind dat op zijn knie valt en een schaafwond heeft. Als je er geen aandacht aan geeft, blijft dat kind de hele dag door zeuren en aandacht vragen. Maar als je er even goed naar kijkt, aandacht geeft aan de knie en alle gevoelens erkent, troostend en liefdevol voor het kind er bent, dan komt er rust….

En zo is het met onze innerlijke weerstanden, zie het maar als kleine kinderen die erkent en gezien willen worden.

 

Neem die stap, durf het maar!

Nog even op een rij:

  1. Weerstanden zijn er niet om tegen te vechten, maar om liefdevol te verwelkomen.

  2. Oordelen en veroordelen verergeren weerstand.

  3. Houd zoveel mogelijk overzicht zodat je de verbanden in de situaties in je leven helder hebt/krijgt, ga er boven staan en zie hoe alles altijd met elkaar te maken heeft.

  4. Wordt zo bewust mogelijk van je gevoelens door middel van meditatie, innerlijke reflectie.

  5. Jouw grootste groeipotentieel zit in je pijn, stap erin en durf!

Wil je vaardigheden leren om blokkades op te lossen?

Heb je behoefte aan een pad waar je de beste versie van jezelf kan (be)leven?

Makkelijk, licht en vreugdevol?

Zoek je een manier om je lekker te voelen wat er dan ook gebeurt?

Weet dat het ook mogelijk is voor jou!

Roos Plagge

Praktijk Bewust Zijn en Lichter Leven Academie

Posted by Roos Plagge in Inspiratie

De energetische seizoenen – een ander ritme voor leven en werk

Wist je dat, energetisch gezien, de winter al begonnen is? Dat stelt Jaap Voigt in zijn boek “Leven & werken in het ritme van de seizoenen”. Winter, het seizoen van loslaten en inkeer deed rond 6 november al haar intrede en zo bekeken hebben wij alle tijd om bewust naar het hoogtepunt, de winterzonnewende op 21 december toe te leven.

Toen ik het boek in handen kreeg, herkende ik me meteen in zijn uitleg over hoe we anders met de jaarindeling om kunnen gaan. Ik heb me altijd verbaasd over het feit, dat de zomer officieel begon met de langste dag. Ik voelde me ‘overvallen’ door deze jaarlijkse mijlpaal, die best wel een feest waard is, omdat ik op dat moment de zomer niet of nauwelijks aan het beleven was.

Ook als wandelcoach in de natuur werd ik enthousiast. Ik werk vaak met de seizoenen als metafoor voor levensprocessen en het startpunt van een proces is te vergelijken met het begin van de lente. Daar hoort een bepaald beeld bij en dat is meestal niet wat we op 21 maart om ons heen zien. Op dat moment zijn de eerste bladeren al aan de bomen en de eerste bloemen zijn al uitgekomen.

Een vroeger begin van de lente past daar veel beter bij. Weliswaar zijn de eerste bloemen er al, maar het kan nog bitter koud zijn en de vorst kan vernielingen aanrichten. De strijd om boven de grond te komen is nog in volle omvang gaande en de vormen moeten nog zichtbaar worden. Een veel minder gemakkelijk begin dus, wat wel veel dichterbij de realiteit van een startfase past.

De energetische seizoenen in jezelf beleven

Bedenk dat er vier hoogtepunten zijn in een jaar: de winter- en zomerzonnewenden en twee equinoxen rond 20 maart en 23 september (dag en nacht even lang). Deel je de seizoenen in rondom deze hoogtepunten dan gaat het seizoenritme ongeveer zes weken terug in de tijd. De winter begint op 6 november, de lente op 4 februari, de zomer op 5 mei en de herfst op 7 augustus!

Door hiervan bewust te worden, creëer je meer ruimte in jezelf om de energie van de jaargetijden in je op te nemen. Je kunt het meer integreren in je dagelijkse leven en per seizoen merk je ook dat er geleidelijk opbouw en afbouw is. Zo komt er ritme in je eigen leven en voel je sterker de golfbewegingen.

Je kunt ook veel beter herkennen wanneer het tijd is om uit volle kracht te gaan handelen en wanneer een periode van terugtrekking, consolidatie en verstilling nodig is om tot verdere ontwikkeling te komen. Vooral in onze Westerse maatschappij waarin een voorkeur voor groei en, expansie (lente en zomer) heerst, stappen we graag over deze laatste fase, de winter, heen. Met uitholling, stagnatie en burn-out als gevolg.

Bewust de winter in?

De winter is de nacht van het jaar. De aarde is schijnbaar slapend maar de krachten van vernieuwing zijn ondergronds aan het werk. Uiterlijk is er rust, innerlijk is er groei. In de winter wordt je op jezelf teruggeworpen. Je wordt gevraagd om los te laten en de stilte in jezelf op te zoeken. Het gaat niet om doelen en wilskracht maar om vertrouwen te ontwikkelen dat inspiratie vanzelf komt, als iets uit niets.

Het leven mag in stilte door je heen stromen, terwijl jij in vertrouwen afwacht. En op den duur, tijdens de lente, ontstaan de vormen vanzelf.

Helen Edwards
Crescendo Coaching

 

 

Posted by Helen Edwards in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet -het komt op mijn pad-

Geestelijk leven voeden is iets wat dagelijks onderhoud behoeft. Een bezinnende tekst, een gebed, een moment van stilte creëren. Het gaat niet vanzelf, er ruimte voor nemen is een kwestie van dagelijks doen. totdat het wel als vanzelf gaat. Een onrustige geest zet aan tot, ik ga en ik doe en ik kan. Vol inspiratie werd ik wakker op de eerste morgen van de wintertijd. Terwijl ik, bijna dwangmatig, achter de pc kroop wees een boodschapper me, via een binnengekomen spirituele e-mail, me op mijn gedrag.

Inspiratie, je mocht rijpen, eerst in meditatie bleek een betere volgorde . Zo werd weer bevestigd dat elke gebeurtenis een ingang kan zijn naar bewustwording.

Deze inspiratie vraagt om te gedeeld te worden;
Onze tai chi groep zocht, en vond onlangs, een nieuwe plek. Onze wens om buiten de lessen te mogen blijven volgen ging in vervulling. Langs het Haringvliet, met uitzicht op de Brouwersdam, tussen wilgen, duindoorns en andere prachtige heilzame zaken zoals (zon)licht, wind en zand onder onze voeten oefenen we hier nu wekelijks bewegen vanuit onze chi.

De duindoorn die daar volop groeit fascineerde en ik nam wat takken mee naar huis. Thuisgekomen mochten deze in de diepvries zodat de bessen er later bevroren gemakkelijk afgingen. Deze werden in een potje gestopt en zorgen voor een rijkdom aan vitamine C op voorraad. Helaas om duindoorn-olie van te maken is het te laat in het seizoen om te oogsten. Dus duindoorn-olie maken gaat op een verlanglijstje voor de volgende herfst.

Mijn inspiratie voor vandaag leidt me dankzij alweer een boodschapper naar wezenlijkere zaken. Deze inspiratie leidt me naar verwondering en boodschappers die we alleen zien en opmerken als er rust, stilte, ruimte en tijd is.

Er kwam namelijk een waterjuffer op mijn pad. Ik zat, na een tai chi les, in zon en wind. Niet gehinderd door tijd en afleiding kreeg ik de gelegenheid om te zien hoe een rode waterjuffer sporen nalaat in het warme zand. Zij of hij, ik noem haar zij, vloog telkens een paar centimeter verder naar een nieuw warm plekje in het zand om de vleugels uit te spreiden. Prachtige grote facet ogen ronddraaiend in haar kop die geen moment stilvalt, scanden constant de omgeving af. Dit maakte dat er vanuit gezonde waakzaamheid veiligheid voor haar gecreëerd werd. Vanuit deze veiligheid laat ze haar vleugels al trillend sporen maken in het zachte zand alsof er een moment van ontlading, ontspanning plaatsvindt. Geheel onbewust van haar daad ontstaat er een mooi zand schilderij van waterjuffer vleugel sporen.

Hoe belangrijk is het nalaten van sporen? Is de vraag die in me opkwam.
Hoe belangrijk is het dat sporen gezien en herkent of erkent worden?
De sporen van een paddenstoel bv zorgen voor het nageslacht. De reuk- of voetsporen van een paard of ree of leeuw daar herkennen we het belang van.

De sporen van deze waterjuffer brachten me inzicht.

Inzicht vanuit natuurbeleving geeft vernieuwing én veelal een wonderlijke sprong in het bewustzijn die blijvend is.

Werken wil ik vanuit datgene wat nodig is. Leven wil ik vanuit datgene wat nodig is. Mijn sporen zijn o.a mijn schrijfsels. De waterjuffer leert me bescheidenheid. Ze leert me dat licht zich als vanzelf verplaatst en sporen nalaat. Ze leert me vertrouwen op de balans die ik heb verworven in mijn groei van de afgelopen jaren. Ze laat me helderheid en beheersing zien. Persoonlijk ben ik toe aan vernieuwing en al weet ik niet hoe. Ik weet dat het mijn hart me de weg wijst niet mijn verstand of mijn hang naar zekerheden. De waterjuffer laat me verrassende kleuren zien in haar door de zon beschenen vleugels. Onbewust sporen makend in het zand, onbewust een schilderij creërend. Onbewust mijn boodschapper op deze dag.

Waterjuffers `en libellen zo lees ik later in het boek ; ‘luisteren naar dieren ’’ worden geassocieerd met magie en mystiek. De magie van het licht en alles wat daar ooit mee verbonden is.

Dat brengt me terug bij de boodschapper van deze ochtend; Ik hou van de mystieke achtergronden van spirituele- en religieuze zaken. Ik kan erover lezen ik kan erover filosoferen en praten. Maar hoe voel ik het, hoe leef ik het, hoe werk ik vanuit wijsheid, kennis en licht? Welke sporen laat ik onbewust na? Zijn ze zo licht als de sporen van een waterjuffer of verpletterend als een paardenhoef?

Wat zijn jouw sporen? Daar gaat het om bij dagelijkse keuzes die er te maken zijn in het leven. Gaat het moeiteloos, vanuit alles dat bewust of onbewust verkregen en verworven is. Hoe waakzaam en alert moeten we zijn.

De enige keuze die er is, is ja zeggen op het juiste moment tegen de juiste mens, dier boom of plant. Elkaar wezenlijk ontmoeten zodat we elkaars boodschapper zijn. De natuur als boodschapper is een mooie serieuze invalshoek. De voeding vanuit spirituele en religieuze invloeden ook. Moge onze sporen vanzelfsprekend zijn en veiligheid scheppen dat wens ik ons allen toe.

-waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst- .

                                                                                                                    Thea Boom – Legierse .

Praktijk voor Natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Magie is overal

De Efteling met zijn wonderen wereld. De film August Rush, waarin een muzikale weesjongen zijn ouders vindt en bij elkaar brengt. Een concert waarbij je vijf bandleden met elkaar samen op een gitaar de show ziet en hoort stelen. Overal is Magie, als je het wilt zien. Ook in jouw dagelijks leven zijn de wonderen nog lang de wereld niet uit.

Heb je wel eens wensen gehad,uitgesproken of gedacht? Is het naar je toegekomen? Wellicht in een andere vorm dan je voor ogen had. Een vraag vol vertrouwen, zodat het universum dat kan verwezenlijken op een speciale manier die bij jou en de situatie past. Wensen en vragen zijn als een startknop voor het universum om te verwezenlijken, te materialiseren. Alles wat nodig is, is het universum te zien als een dierbare vriend die het beste met je voor heeft. Vertrouw je dierbare vriend,  wacht geduldig af, blijf steeds in de vraag. Zorg dat het een vraag is waar jijzelf en je medemens beter van wordt.

Vind je het moeilijk om te geloven in magie? Ga er eens rustig voor zitten achter je laptop of met pen en papier in je hand. Denk aan wat je leven je tot nu toe gebracht heeft en welke wonderen daar voor nodig zijn geweest. Schrijf het op. Geloof me het werkt erg inspirerend om eens de grote en de kleine wonderen in je leven de revue te laten passeren. Je geloof en vertrouwen in  het universum kan dan beginnen met stromen. Zo zat ik ook op een ochtend met pen en papier in mijn hand de magie in mijn leven te her-ontdekken. Het duurde even voordat ik het kon terughalen. Uiteindelijk had ik een paar magische momenten op papier staan. Ik keek ernaar en voelde mij een gelukkig, geliefd en dankbaar mens. Nu is er een speciaal wondertje blijven hangen die ik graag met jou wil delen. Namelijk het wonder van hoe ik mijn partner en zijn dochter heb gevonden.

Het was in de zomer van 2009. Ik ging met een vriendin en haar drie kinderen naar Corfu. Omdat wij allen strandliefhebbers zijn bezochten we zoveel mogelijk verschillende mooie strandjes op het Griekse eiland. Zo kwam het dat we een auto huurde en richting Sidari reden, een badplaatsje waar vooral veel Engelsen zich hadden gevestigd. Daar aangekomen stuitte we tijdens een rondwandeling langs de kust met zijn kleiachtige hoge rotswanden en golven op Canal d’ Amour. Door de plaatselijke bevolking wordt er beweerd dat als je door het kanaal durft te zwemmen je de ideale partner naar je toe kan wensen. Nou dacht ik nog zelfverzekerd dat is dan een makkie, even zwemmen en even wensen….totdat….. ik het kanaal zag. Een steile diepe afgrond met glibberige kleiwanden en hoge klotsende golven die met enorme kracht tegen de kant aan beukte. Je begrijpt natuurlijk al dat bij dit aanblik mijn moed richting mijn schoenen zakte. “Mij niet gezien, ik sla over dit keer”, riep ik naar de oudste dochter van mijn vriendin. Ik was overigens niet de enige. Meerdere mensen bekeken de afgrond en liepen wijselijk door. Gelukkig ben ik niet de enige angsthaas hier dacht ik nog. Totdat ik omkeek en de dappere dochter van mijn vriendin langs het touw dat was bevestigd in de rots, de glibberende kleiwanden trotseerde. Op dat moment draaide er iets om in mij. Van angst naar opwinding. Van als zij het kan dan kan ik dat ook! Voordat ik het mij goed realiseerde had ik het touw vast en klom naar beneden. De dochter van mijn vriendin was al in het kanaal gesprongen en liet zich mee stromen door de golven. Nu ik nog! Een paar minuten later zwommen we samen het kanaal uit. Ieder met haar eigen gedachten over een nieuwe liefde. Ik weet nog precies waar ik om vroeg. Ik vroeg om een lieve man van mijn leeftijd die bij mij en mijn levensavontuur past met een kind van ongeveer vier jaar. Mijn wens onder de aangename warme Griekse zon was uitgesproken. Ik kon met een gerust hart wachten op…

…een maand later. Ik bekeek hun foto op een datingsite. In een flits voelde ik het.” Dat zijn ze, zij horen bij mij “. Ik gloeide helemaal van binnen. Elke vezel in mijn lijf resoneerde met die flits van liefde, met die flits van herkenning. Wat een magisch moment! Wens wat ben je snel!

Hoeveel magische manieren ken jij in jou leven? Wat hebben ze je gebracht? Ben je er dankbaar voor? Voel je het enthousiasme en het vertrouwen dat begint te stromen. Het verlangen om de magie terug in jouw eigen leven te brengen. Magie is wat ik voor ieder mens wens. Magie is overal, ook voor jou. Wacht en vertrouw. Blijf in de vraag. Zoals, welke magische manieren kan ik creëren zodat het universum mijn wens in vervulling kan laten gaan. Wees dankbaar en weet dat je vraag gehoord word. Rest mij nog te zeggen, universum bedankt voor je bijdrage in samenwerking met Canal d’ Amour en datingsite, in mijn geval ;).

Lizzy de Kanter

Zalig, voor ruim bewustzijn.

 

Posted by Lizzy de Kanter in Inspiratie

Je kunt de river niet duwen…..dus vertrouw op de stroom!

“Je kunt de rivier niet duwen”. Een tekst op een recent getrokken inzichtskaart die mij gelijk inspireerde. Ja, dat klopt, dacht ik: je zult vertrouwen moeten hebben in het proces, durven om dingen te laten lopen (iets anders dan dingen op hun beloop laten!) om af en toe in te grijpen als het moment daar is. De rivier, net als zaken, neemt inderdaad af en toe een wending en dan is de tijd rijp om er iets mee te doen. Er wordt bijvoorbeeld iets blootgelegd, de bodem is even zichtbaar geworden. Zonder al te veel moeite kunt je een gunstige invloed op de situatie uitoefenen.

Een rivier biedt in vele opzichten een mooie metafoor voor het leven. Zij kent dezelfde eigenschappen. Een rivier heeft een bron. Zij loopt door een landschap en zoekt de weg van de minste weerstand, de weg van de meeste flow – misschien ligt hier juist de grootste uitdaging voor ons. Daarbij zal een rivier altijd met de zee verenigd willen worden, onderdeel willen worden van het grote geheel. Eenmaal aangekomen verdampt zij……en valt het water weer op aarde om opnieuw te beginnen.

Kijk je in de bergen, dan zie je de rivier in al haar onstuimigheid. Daar raast het water heel snel omlaag. Met periodes van vrije val ertussen. Je zoekt het niet op maar dit zijn de periodes van crisis in je leven. De momenten waarin de grond onder je voeten verdwijnt, en je valt, emoties en al, omlaag. Na de klap, na de kracht hiervan, herstel je je en merk je dat het vaarwater heel anders is geworden. Je kunt weer laten meevoeren met een nieuwe stroom.

Later, zoals hier in Nederland, stroomt de rivier gestaag. Breed, vlak, weinig beweging op de oppervlakte. Om de rust in de rivier te waarborgen, wordt af en toe een kleine ‘aderlating’ gedaan. Mag zij tijdelijk ruimte in de polder innemen. Om vervolgens, als het niveau gezakt is, terug te gaan naar de oorspronkelijke koers. Beheerst, bewust. Soms wordt er kunstmatig een bocht afgesneden. Wellicht goed voor de scheepvaart of nuttig voor het omringende land. Maar uiteindelijk komt het water, dat door dat kanaal vloeit, toch weer in de rivier terecht. Het valt weer samen.

En hoe verhoud je je tot de rivier? Tot water überhaupt? Je kunt een zwemmer zijn. Dan duik je erin, voel je graag het water om je heen. Je lijf wordt omringd en geraakt. Ben je een zeiler dan spreekt het nat worden je minder aan; je gaat liever doelmatig over de oppervlakte en maakt gebruik van de andere elementen. Je zorgt dat de wind in je zeilen staat.

Je kunt de rivier niet duwen, ik zie me het proberen. Mijn handen vooruit drukken…..om te constateren dat ik geen enkele invloed uitoefen op het tempo of richting. De oevers dichter bij elkaar brengen, een kade bouwen: dat brengt tijdelijk versnelling in de stroom. Net als wanneer wij onze eigen kaders aanscherpen, een keuze maken waaraan wij nu aandacht willen besteden. Door middel van coaching, meditatie, yoga, en velerlei andere manieren waarmee je je ze zelfbewustzijn kunt vergroten. De inzichten die je hiermee opdoet zorgen ervoor dat de stroom in je persoonlijke ontwikkeling toeneemt.

Het komt volgens mij erop neer, dat je leert meewerken met de rivier, meewerken met het leven. En in het meewerken, in het respecteren van de energie die er al vloeit, vind jij je eigen manier om mee te gaan met de stroom.
En vergeet niet, een rivier is lui. Die kiest nu eenmaal de weg van de minste weerstand. Net als de waterdruppels die van het raam afglijden. Of water op het strand, dat de weg terugzoekt naar de zee. Water doet geen poging om te klimmen, steekt geen energie in het zoeken naar nieuwe routes. Waar water vanzelf naar toe stroomt, dat definieert het pad. En op een organische wijze ontstaan de mooiste patronen.

Helen Edwards
Crescendo Coaching

 

Posted by Helen Edwards in Inspiratie
Load more