Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. -9-

Dichtbij komen. Wat gebeurd er dan?

Dichtbij maakt dat de omgeving wegvalt. Dat de focus zich verscherpt. Dat de aandacht verdiept.
Al fotograferend viel dit thema naar binnen. Al fotograferend mag ik zo dichtbij komen dat ik bijna kan ruiken en voelen.

Al fotograferend beleef ik. Maar al fotograferend mis de essentie het wezenlijke levendige van contact.
Behandelend afgelopen week op verschillende locaties en vanuit totaal verschillende disciplines , liet dit thema zich zien/voelen en horen. Hoe dichtbij mag ik komen. Hoe blijft het veilig.
Gisteren gaf ik een sessie. Vandaag sprak ik de betreffende persoon weer ze zei; ‘ het werkt nog na”. ‘Ík ben verwonderd’. Ik vertelde dat ik het naar zou hebben gevonden als het niet na werkte en dat ik haar graag over een week of later nog eens hoor. Want als een sessie niet nawerkt is het als douchen. Je wordt even schoon en opgefrist en bent de volgende dag weer aan douchen toe. De douche van de vorige dag bracht je behalve schoon worden en een herinnering verder niets.
Naklinken, beklijven, helen, bewust worden, aandachtig doorvoelen ……………… . Dat gebeurd in de leegte na,………………… . Dat gebeurd er als je wezenlijk dichtbij mag komen. De herinnering wordt dan meer dan schoonheid. De vervulling die een ervaring geeft wordt dan onvergetelijk. Zo’n belevenis maakt dat elke lichaamscel deze ervaring koestert en opslaat.

Ik bleek een niet schrijfzomer te hebben. Dat is een nieuw fenomeen voor mij. Er was simpelweg te weinig leegte om te kunnen schrijven. Leegte geeft me ruimte geeft me openheid en dan vanuit het niets worden woorden gedachten én geven schrijfdrang. Het verlangen om te schrijven bleef weg.

Tot vandaag.
Door te gaan schrijven verdwijnt de meteen de leegte. En even betrap ik mezelf erop me af te vragen. Hoe zou het zijn als ik in die leegte mag blijven? Mijn ego beantwoord meteen de vraag. Dan mis je de zinnen die nu binnen vielen. Dan verlies je je inspiratie. Dan voldoe je niet aan je afspraak met jezelf om elk kwartaal een inspiratie te schrijven.
Nou en echoot de leegte, nou en,……………….
Het ego is een aanhouder; er is niets anders te doen op zo’n warme dag dan koel binnen zitten en jezelf blij makend te gaan schrijven.

De leegte vulde zich, de foto’s zijn gemaakt, inspiratie stroomt.
Ook leegte stroomt, de leegte blijft naklinken. Wat een bijzondere ervaring is dit.

Ik heb er wel wat herinneringen overgehouden om te koesteren deze zomer!. Vier weken Denemarken vakantie. Twee prachtige kruiden beleefdagen met mooie groepen. Bewust Voorne Putten festival, kamperen met mijn kleinkinderen. De zee, de zon, de wolken. De tuin. Het kooisteebos . Locaties hier op Voorne Putten in de polder die me verrassen. Mijn werk.
Momenten in de natuur. Ik ben zoveel buiten geweest.
De Boodschappen en de inzichten die ik heb gekregen bleven veelal onbeschreven achter in mijn systeem. Ze hebben me volledig vervult.


De oogst is groot. Dat is wat deze august maand in de natuur laat zien we kunnen oogsten. Bramen, Hazelnoten, wijnbesjes enz.

Dat is wat ik ervaar in de levensfase waarin in terecht ben gekomen ik, mag oogsten.
Er komt van alles naar me toe ogenschijnlijk uit de leegte. En voor ik het weet zeg ik; ja, ik ga, ik doe, ik kan, ik moet. Als ik uit de leegte stap zie de wereld om me heen. De aarde, de mensen, de dieren ze roepen om aandacht.
Dat zuigt me leeg. Daar word ik moe van. Dan ervaar ik onmacht. Dat heeft niets de leegte te maken die ik hierboven beschrijf maar met onvolledigheid en onmacht.

Als de werkelijke leegte klinkt

Dan ben ik dichterbij mezelf dan ooit, dan is mijn focus er totaal, dan ben ik aandachtig.
Wat het oplevert is een vorm van intimiteit. Die moeiteloos deelbaar is. Dat geeft levensenergie.

De bloem van het Wilgenroosje is voor mij hét symbool van intimiteit.

Van kwetsbaarheid en kracht. Van overleven geduld en trouw. Van volledigheid.

Het is zo dichtbij.

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. – 8 –

Storm in de lente. Juist op het moment dat de bloesems aan de bomen voller zijn dan vol. Juist op het moment dat de geuren van de lente dansen in de wind.

Ze geuren me zo toe dat door mijn neus kunnen ademen een ongekend gevoel van blijdschap biedt. Want je zal maar hooikoorts hebben in de lente. Of met griep op je bed liggen. Of niet naar buiten kunnen om welke reden dan ook. Of simpelweg niet het vermogen hebben te kunnen genieten. Of je zult maar in een land wonen waar de lente geen geuren (meer) geeft. Lente roept zoveel associaties op. In de lente storm fietsend door een van onze prachtig polders mijmer ik.

In een map vol gedichten over de lente schreef ik in 1991 

 

Ik zie het groen, het echte lentegroen

Toch ben ik deze lente niet zo blij

Ik zie weer vlinders, bijen, muggen

Ik ruik de geur zo zwoel zo zwaar

Ik hoor de merels eindeloos zingen

Ik bewonder pimpel ouders, zorgend voor hun piepend grut

Ik voel de zon; geniet, geniet

Ik kreeg daarnet mijn vaders laatste “lentezoen”

Zijn laatste lente is voorbij

Gelukkig is de polder waar ik fiets er een die nog polder mag blijven. Een stukje polder dat niet volgebouwd wordt. Of waar binnen kort een patatweg door aangelegd gaat worden. Of een veld met zonnepanelen het uitzicht gaat vervuilen en de biodiversiteit veranderd. In de lente veranderd er van alles in een rap tempo. Er lag een afgewaaide tak met twee kastanje bloesems op mijn weg. De kastanje bloesem waar ik respect bij ervaar.

Thuisgekomen pak ik mijn boekje De Wandeling en lees;

 

Eenmaal in mijn leven plukte ik zo’n bloemenkroon. Daar was moed voor nodig. Deze bloem plukken kun je niet vergelijken met het plukken van welke bloem dan ook. Het hield me bezig omdat het me niet duidelijk werd of ik goedkeuring van de boom kreeg. Deze bloemenkroon sierde een week lang een ruimte waarin groepswerk werd gedaan. De geur, de lieflijkheid én de kracht van de bloem troffen me elke dag weer. Dit maakte me duidelijk dat juist deze bloem, deze week een functie had in deze ruimte. Dat zijn goedkeuring zich elke dag liet zien en ruiken.

Onder een krachtige Kastanjeboom staan, of rusten tegen zijn stam is een uitdaging.

Er staan er nog kastanjes in de vesting die me mooie foto’s schonken.

 

De Kastanje is voor mij de boom waar ik tegenop kan zien en dat maakt het niet gemakkelijk om er gevoelsmatig mee in contact te gaan. Zo is het met menselijke contacten ook. Diegenen waar we ons ondergeschikt aan voelen komen moeizaam dichtbij, daar leggen we niet snel onze dagelijkse beslommeringen bij neer. Kastanje schept afstand. Als we onze schroom eenmaal overwonnen hebben blijkt de Kastanjeboom een dierbare, goede vriend. Dan worden we gelijkwaardig en delen wijze raad.

De kleur van de bloesem is wit of rood en de afzonderlijke, witte bloemen hebben een rood gekleurde kern met gele vlekken op het bloemblad verrijkt met zacht groene sprieten hier en daar. De moeite waard om van heel dichtbij te bekijken. Rood duidt via de signatuurleer op de werking van Kastanje op het bloed en wit geeft de harmoniserende werking van Kastanje aan.

 Kastanje blad hangt wat slap aan de boom. Het typeert de vermoeide, uitgebluste mens in de tweede of laatste fase van het leven. Zij hebben vaak baat bij Kastanje. De inhoudsstof phylaescine helpt bij het niet kunnen leren van fouten uit het verleden, het alsmaar in herhaling vallen, wat het leven soms uitzichtloos kan doen lijken.

Aesculine, dat zich in de bast bevindt, helpt de doorlaatbaarheid van andere stoffen verhogen waardoor onder andere de doorbloeding wordt verbeterd en weefsels versterkt worden. Vergeetachtigheid en krampen o.a. van het hart ten gevolge van aderverkalking. Reuma en stijve gewrichten zijn klachten waar Kastanje medicinaal bij toegepast kan worden. Kastanje helpt eveneens bij overgangsklachten en menstruatieklachten. Van de Kastanje worden zowel de bast als ook de bloemen en de vruchten gebruikt in tinctuur. Dit leert de fytotherapie over de kastanje .

De Bachremedies White Chesnut, Red Chesnut en Chesnut Bud laten kwaliteiten zien die o.a. onze emotionele processen kunnen begeleiden.

Mijn weg vervolgend in de polder met de bloesem voorop in mijn fietsmand raakte ik geïnspireerd voor dit schrijven.

Want wat gebeurd er met mij deze lente? De Wandeling, het kruidenboekje dat ik 2004 schreef o.a. als ode aan de oude bomen van de vesting wallen, krijgt wellicht een vervolg. Ik ben gaan schrijven over bijzondere bomen in Hellevoetsluis. De oude beuk bv. midden in de vesting is zo’n monumentale boom.

Net zoals de Es

Terwijl ik daar ben. Kijkend, voelend, ruikend, ervarend belevend neem ik gesprekjes op die ik met mezelf heb. Deze gesprekjes zijn voeding voor mijn schrijfsels. Dit schrijven over bijzondere bomen geeft mijn schrijvers geest een totaal vernieuwende impuls. Ik ben inmiddels twee maal ‘op bezoek’ geweest bij de Es op de vesting wallen.

In mijn beleving zijn bomen en planten levende organismen. Ik geloof in – en ervaar contact met bomen. Communiceren gaat op een wijze die zich niet laat vergelijken met welke vorm van communicatie dan ook.

De Es staat dichtbij het droogdok.

De dikke stam heeft een plek waar een stoeltje in zijn stam lijkt te zijn. Daarop zittend ervaar ik de warmte van de stam. Of is het de warmte van de zon die de stam heeft verwarmd? Om dit te toetsen zit ik ook een poosje aan de schaduwkant. Ik word stil stiller, innerlijk stil. Ik stel verschillende vragen. Die ik opneem op mijn dictafoon. Zo maak ik een opname. Melancholiek en blijdschap zijn emoties die ik ervaar in deze momenten van afstemming. De antwoorden komen en de emoties die komen zeggen iets over mij én wellicht ook iets over de Es.

Hoe kan ik dit toetsen? Is het belangrijk om het te toetsen. Of is het belang, de vreugde en het inzicht dat ik in dit unieke moment ervaar? Ja, daar ga ik voor. Elk moment van vreugde geeft heling. Een moment van afstemming geeft een impuls aan mijn hele systeem. Een éénheids gevoel. Dat is wat ik wil en kan leven en uitdragen.

Wat een kracht heeft deze boom. Hij heeft het hek wat hem belemmerde in zijn groei doorboort. Hij heeft het dikke ijzer gebroken. Dat heeft hem verwond en de wond is weer geheeld. Hij groeide lustig door. Al bloed hij wel. Al heeft het hem zo uitgeput dat hij de zwam niet heeft kunnen weerstaan . De parasiet werd te sterk, zijn immuunsysteem werd zwak.

  

Wat gebeurd er met me  deze lente. Ik volg nieuwe impulsen

Ik organiseer vanuit oude kennis en ervaring nieuwe dingen. Nieuwe projecten worden opgestart. En door dat alles heen ervaar ik dat ik de symboliek van de kastanje gebruiken kan. Het gaat namelijk allemaal niet als vanzelf.

Wat een geluk dat juist deze tak van de boom waaide in de storm.

Wat een geluk dat de oude monumentale Es en de bomen van de vestingwallen wéér met me samenwerken. Net als in 2004. De samenwerking van bomenkracht rijkt verder dan mijn verstand kan begrijpen. Daar is inmiddels onderzoek naar gedaan. Bomen communiceren onderling. Waar de samenwerking tussen de bijzondere bomen van Hellevoetsluis toe leidt? Ik weet het niet. Hoe oud mag een boom worden? Wanneer kunnen we de samenwerking tussen bomen op de juiste waarde schatten? Wij mensen zijn onwetend ondanks onze kennis. Zodra we van elkaar kunnen leren begrijpen komt er een vorm van vertrouwen en wijsheid. Hoe oud mag/moet ik worden, om nog sensitiever te leren luisteren naar mensen én naar de boodschappen uit de natuur.

Ik heb begrepen dat er vanuit de gemeente Hellevoetsluis aandacht komt voor de Es. Hij is genomineerd als tree of the year.

Hopelijk groeit hiermee ook voor andere, oude, bomen het respect.

Hopelijk blijven de polders groen.

Hopelijk gaan we heel veel natuur beleven.

 

The earth is my mother I must take care of her, 

is de mantra die past.

 

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom – Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad -7-

In 1993 maakte ik deze tekening na een bijzonder inzicht tijdens een Reiki cursus. Dat was een groots moment in mijn leven. Ik sloeg een nieuwe weg in. Complementaire geneeskunde. De inzichten die ik inmiddels mocht verwerven zijn ontelbaar. Inzichten komen niet zozeer via scholing en cursussen die ik met regelmaat volgde.
Elke stap dichter naar mezelf blijkt een stap dichter bij onwetendheid. Fysiek kon mijn lichaam mijn stappen vaak niet volgen. Spiritueel gedragen kan een lichaam heel veel aan. Elke spirituele stap behoedde me voor mistappen.
Vanuit vanzelfsprekendheid op kruispunten in het leven een nieuw levenspad oplopen. In contact met,… leerde ik wie ik ben en wat ik kan. Ontmoetingen vanuit inspiraties, voor de praktijk , weekenden natuur en zang, kruidencursussen. Samen met collega’s verbonden bij Bewustvoorneputten.nl Daarnaast was ik 20 jaar werkzaam bij kuuroord, de Schouw, een intens meegaan in het proces van gasten en hen weer loslaten. Tegelijkertijd hun proces als een spiegel ervaren in mijn eigen proces.
Vijf jaar daarvan werkte ik ook bij zorgcentrum Careyn. Voeten masserend van dementerende ouderen. Een ontwikkeling van diep respect voor een doelgroep die bewustwording in een heel specifieke vorm uitdaagt. Luisteren voorbij de herhaling. Kijken voorbij het denken. Dementie is mijns inziens o.a. ook een weg van verwerking, een weg naar binnen waar de weg naar buiten versluierd is geraakt.
Jaren van groeien, buigen, snoeien en nu en dan omvallen en/of in een andere vorm verder groeien. Een jaar geleden kwam ik terecht bij woongroep Parzival. Hoe ik daar medemensen ontmoet gaat voorbij woorden omdat communicatie veelal alleen via het lichaam kan. De afstemming vanuit de stilte, voedt mijn ziel en maakt me nederig.

Design Inge Löök /36

 

Het UWV verplichtte me trainingen te volgen na mijn ontslag. Weken met to do lijsten waarin ik weerstand ervaarde. De maatschappij, met al haar regels en wetten en zaken waar ik me liefs ver van weghoudt dwong me ook tot ontmoetingen Als iets lijkt offers te vragen levert het uiteindelijk een veranderende vorm van zelfvertrouwen op.
Het is winter, tijd voor inkeer. Het lijkt soms lente ook in mij , er komt van alles naar boven ploppen. Houd ik overzicht? Help!


Samen met een gemeente ambtenaar en leerkrachten boomplant dag binnen de gemeente Hellevoetsluis organiseren komt op mijn pad. Met 51 kinderen maken we plannen en mogen er 13 bomen geplant. Een verlangen naar meer Bomen in Hellevoetsluis wordt vervuld. Met kinderen natuur beleven. Passie voor de aarde en onze natuur uitdragen is voedend. Het initiatief Levensbos wordt na 17 jaar project Levensbomen. Eindelijk is het lang gekoesterde zaadje ontkiemt. Het krijgt licht, lucht en water én aandacht. Er is niets beter om onze CO2 uitstoot te neutraliseren dan het planten van bomen, lees ik verheugd in de krant. 12 maart wordt een bijzondere boomplant dag. Er was overleg vanuit wezenlijk contact en verschillende werelden komen samen. De tijd is er rijp voor..

Ik word gevraagd om Detox weken te begeleiden op mijn oude werkplek. Ex collegae van de Schouw worden Zopuur metgezellen door een week met elkaar te vasten en reinigen. Sessies en behandelingen, dans, wandelingen, tekenen, schilderen, enquierie, stilte, sauna, rust, zingen. Elkaar en mezelf ontmoeten vanuit kwetsbaarheid, respect en overgave. Duidelijk kiezen en gekozen worden verdiept waar ik voor sta en wat – nu – in me leeft.

 

 

 

Als ik op een ochtend wakker wordt is deze inspiratie er als vanzelf. Mijn wandeling in de nacht van de volle bloedmaan in januari leverde hier een bijdrage aan. Ik stond om 6.00 uur in het pikkedonker op mijn lemniscaat plek in het Kooistee bos. Verbonden met de aarde kracht én de kosmische krachten; éénheid in verbondenheid. Het werd een aardse en een kosmische reis. Een “wandeling’’ door mijn darmen leverde ook een bijdrage aan dit schrijven. Verbonden met mijn centrum samenvallend in mezelf mijn authenticiteit ervaren. Strengheid en angsten van de afgelopen jaren gedag zwaaiend vernieuw ik.. Mijn bredere ik past in mezelf, mijn geopende ik past in mezelf. Groeien kan moeiteloos en gemakkelijk zijn.

 

 

 

 

 

Het ziet eruit alsof ik op een vernieuwend kruispunt terecht ben gekomen. Het blijkt een rotonde. Het lijkt alsof er keuzes gemaakt moeten worden maar ik kan gewoon gemakkelijk en moeiteloos in stromen door gaan en weer instromen.

 

De vraag, wat is waar, doet er toe
De vraag, ga ik, doet ertoe
Een gevoel diep uit je eigen binnenste, dat doet ertoe.
En als er geen vragen zijn?
Dan is er altijd wel een symbool in de natuur.
Kijkend, ruikend, luisterend en ervarend komt je binnenste naar buiten.

–Stilte- doet ertoe.

Of. Kruip bij jezelf naar binnen. Kijk, Luister en ervaar.

–Stilte- doet ertoe.

Ik schrijf deze inspiratie over werk, over bezigheden. Ervarend dat het juiste moment altijd een pad op mijn levensweg laat zien dat naar me toekomt met mee meebuigt. Gewoon omdat ik een ja ervaar. En ga!
Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst, dat doet ertoe.

 

 

Thea Boom – Legierse.

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet – het komt op mijn pad. -6-

De winter begint komt én er komt elke dag wat meer daglicht bij. Dat is iets om je over te verheugen. In de inspiratie van januari 2018 schreef ik over de bijzondere licht energie van 24 december t/m 6 januari. Deze dagen zijn we er ontvankelijk voor om Het Licht in ons te laten reflecteren en erkennen. We hebben het donker nodig om het licht te kunnen zien, voelen, ervaren. – Als alles duister is ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, vuur dat nooit meer dooft- . Is een lied dat me invalt. In december willen we ons laven aan licht; kaarsen, lampjes, welgemeende wensen, kerstmuziek. Oeroude liederen waardoor we ons laten raken, gesprekken die ons licht spiegelen naar elkaar . De Kerstboodschap is een bovenmenselijke krachtige boodschap van licht.
En als het dan donker is, in de spelonken van onze ziel en als we dan eenzaam zijn en als we niet instaat zijn licht te reflecteren en als het dan oorlog blijft en als het klimaat akkoord niet wordt gehaald en als we bezorgd zijn om een dierbare, als onze schaduw ons achtervolgt. Als onze angsten groter worden dan ons vertrouwen. Wat dan? …………………… Dan is het tijd om het licht te ontsteken.

Maar hoe?

We kunnen vanuit een vuurtoren-blik naar de zee kijken. Of vanachter de duinen naar de zee kijken. De wijde blik vanuit de vuurtoren brengt veel impulsen binnen. Roept vragen op, geeft overzicht bewustwording, verantwoording. De beperkte blik vanachter het beschutte duin, geeft schijn zekerheden. Wat ik niet zie, dat is er niet.

Waar kies jij voor? Wat kun je aan? Waar laat jij jouw licht over schijnen?

 

Ik probeerde het donker te fotograferen, het lukt niet. Er is altijd ergens een reflectie van licht.

    

Schaduw is een vorm van ,……….. .

 

Ik staarde naar kaarsjes op een spiegel op 21 december zonnewende avond. Deze meditatie werd een innerlijke reis.

Dat ieder een reiziger mag zijn in zichzelf, is wat ik allen toe wens

Dan halen we het klimaat akkoord met gemak. Dan verdwijnt eenzaamheid. Dan stopt de strijd. Dan stopt zinloos voeden om leegte te vullen. Dan komt er ruimte voor vernieuwing, helderheid én licht. Dat wens ik.

In de herfst; het seizoen van loslaten kreeg ik een boodschap vanuit de natuur;

De kap van bomen in het Kooisteebos. Maakte een jaar lang verschillende emoties in me los; verbazing, onbegrip, bezorgdheid, rouw. Een synchroniteit met gebeurtenissen in mijn leven Nu maanden later; ervaar ik verbazing, verwondering, blijdschap, nederigheid, dankbaarheid. Het bos is veranderd. Het bos werd lichter. Laat vegetatie zien die ongekend  geneeskrachtig is en vol symboliek. Zo komen er o.a. verschillende Maria Distels tevoorschijn in het bos.

Een dezer dagen las ik én herlas ik;    Over Het Grote Heimwee;

-Maria de moeder van Jezus, kunnen we zien als de onverklaarbare maar rotsvaste zekerheid dat er een leven van hogere orde en grootse menselijke waardigheid bestaat. De zekerheid ervaren van dat andere leven is ook een grote belofte dat we het eens zullen bereiken. Dat is een heimwee dat vervuld is van ongeboren vormen maar een heel bijzonder doel heeft. Een citaat uit; ‘ het boek van Mirdad’

Het maakt zich kenbaar als een gevoel dat ‘Het Grote Heimwee’ wordt genoemd. ‘Het grote heimwee is als een nevel. Uitgaande van het hart sluit het het hart buiten zoals een nevel. uitgaande van land en zee, zowel de zee als het land uitwist. En zoals de nevel het oog berooft van de zichtbare werkelijkheid en zich tot de enige werkelijkheid maakt, onderwerpt dit heimwee de gevoelens van het hart en maakt zich tot een alles overheersend gevoel. En hoewel schijnbaar even vormloos, blind en doelloos als de nevel, is het toch evenals de nevel, vervuld van ongeboren vormen, daarbij helder van gezicht en heeft het een zeer bepaald doel.’-

 

De Maria Distel laat de nevel prachtig zien op haar blad. Soms zien we een hart vorm in de tekening.

De Maria distel is heilzaam voor de lever. Als onze lever niet goed functioneert zijn we moe en lusteloos, somber. Beneveld !!

 

Wij zijn met elkaar op reis. Dat is een ongelofelijke erkenning van ons ziele proces . Waar we elkaar herkennen in ons proces maakt het ons lichtvoetig en vrij naar elkaar. Hoeveel mensen dragen de naam Maria? Dragen ze deze naam bewust of onbewust. Kan/mag ons innerlijk licht zichtbaar zijn?

-Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst-

De winter hoort bij het element aarde. Behoedzaamheid, stilte, zorgvuldigheid, eenvoud en inkeer zijn kwaliteiten van het element aarde. De introverte mens zal zich hierin herkennen.

Het elementaar wezen gnoom hoort bij de aarde woont dichtbij de wortels. Daar is het donker. De gnoom is veelal knorrig. Zijn zicht is beperkt . Hij wil naar lichtheid en speelsheid. Hij heeft wellicht heimwee. Wil transformeren? Wie weet helpt het hem aandacht te schenken. Aandacht is licht.
Sta stevig in 2019 op de aarde. In je licht en in je donker. Zo onder, zo boven en jij in het midden.

 Een passende mantra is.

I am – I am – within the light of being – I am;

 

 

Thea Boom-Legierse.

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet – het komt op mijn pad -5-

De herfst treed aan.

De buiten geuren worden anders. De ochtenden worden kouder en de dagen snel korter. De kleuren in de natuur veranderen.

Dit jaar is het me gelukt op tijd de duindoorn te oogsten. Een deel van de takken stopte ik in de vriezer. Eenmaal bevroren laten de besje gemakkelijk los. In het ontbijt zijn het aanvullende vitamine C bommetjes. De  andere takken gingen in de zoete amandelolie in een glazen pot voor een aantal weken. De massageolie was geurklaar voordat de warmte en de kracht van de zon, die nodig is voor het proces,  verminderden. Oranje is de kleur van de duindoorn. De olie is verwarmend en trekt diep in het weefsel.  Oranje is de kleur van het tweede chakra. Bij het tweede chakra hoort o.a. verandering, beweging, stroming, gewaarwording en verlangen.

Met het intreden van de herfst sluit ik een proces af dat me een jaar lang in een soort houtgreep hield.  Mijn creatieve geest om inkomen te gaan creëren heeft meerdere ideeën. In januari 2018 besloot ik dat ik alleen werk wil en kan doen dat vanuit mijn hart kloppend is. Stap 1 voor verandering is gezet

Mijn creatieve geest wordt geïnspireerd en gevoed.

Ik doe een lesdag elementen en natuurwezens. Deze dag maakt me duidelijk dat ik natuurbelevingselementen nog beter kan integreren in mijn werk.  Hoe en wat ik wil uitdragen lijkt geen vraag maar een noodzakelijk gevolg van mijn bewustwordingsproces. Synchroniciteit is het woord dat past.

Daarnaast is er de innerlijke beweging gehoor te geven aan een oud verlangen. Dat houdt in dat ik een nieuwe weg moet gaan bewandelen.

Er komen steeds meer vragen in mij op. Na een oriënterend en inspirerend gesprek adviseert mijn creatieve geest me een wandelconsult met mezelf.  Op een zonnige herfstdag vertrek ik vanaf het bezoekers centrum Tenellaplas.  Er blijft geen vraag onbeantwoord.

De angst om nieuwe wegen te bewandelen laat zich zien. De natuur laat me na elke vraag die ik aan mezelf stel mogelijkheden zien. Maakt duidelijk waar en hoe ik verstrik ben geraakt. Ik beloop een door mij nooit eerder gelopen pad. Ervaar het zelfvertrouwen dat het geeft, keuze vrijheid te gebruiken en niet vanuit vanzelfsprekend paden te volgen.

Gewaarwordend herhaal ik de ‘film’ van mijn wandeling in mezelf om de beelden te duiden.  Meteen komen er mogelijkheden naar me toe.

Nu de juiste keuzes maken. Stap  voor stap, zonder me te laten verleiden door de veelheid die mijn creatieve geest soms zo aantrekkelijk vindt.

Herfst is het seizoen. Inkeer de beweging die nodig is nu de dagen korter worden richting winter. De herfst hoort bij het element Vuur. Vuur dat inspireert en maakt dat we kunnen oogsten.  De natuur laat vruchten en zaden zien én nog prachtige bloemen.

De bloemen zijn nog aantrekkelijk voor de bijen. Bijen vliegen graag in de lemniscaat vorm. Het symbool dat verleden en heden verbindt stroming / energie geeft en maakt dat het heden  voelbaar is. Bijen zijn heel gevoelig voor straling. Ik ben dankbaar dat ze met een leuk  aantal regelmatig aanwezig zijn in onze klimop. Het blijkt een fijne plek voor de bijen om in rond te zoemen deze dagen. Hun gezoem is een meditatieve melodie. Hun werklust een vanzelfsprekendheid.

Herfst heeft te maken met vertering.  Stilte is nodig om antwoorden te verteren en herkauwen.

Stil vallend met mezelf, verlangens ervaren en me niet laten verleiden. Diep gewortelde verlangens, voor een betere wereld, een gezonde aarde, voor vrede en geluk.   Welke stap mijn volgende stap ook is.

De natuur wijst een weg om het zo licht en moeiteloos mogelijk te doen.

Welke weg bewandel jij deze herfst?

blijf je op het hoofdpad ?

neem je een zijweg ?

sla je een nieuwe weg in ?

wat brengt verandering jou?

 

Waar verleden en heden elkaar ontmoeten groeit toekomst

 

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

 

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet het komt op mijn pad -4-

De zon onze eeuwige lichtbron wat zouden we zonder haar. Over haar wil ik schrijven Ze verwarmt maakt blij, laadt op en inspireert. Dansen in de zon of in de volle maan alle culturen erkennen hier waarde aan. Zolang er mensen zijn worden er ceremonieën en rituelen gehouden vanuit de krachten van deze lichtbronnen. De zon voelt als vrouwelijk de maan mannelijk, zij staat aan de hemel en hij schijnt door de bomen. Nu en dan stond ik in het midden tussen zon en maan. Op zo’n moment met beide krachtbronnen zichtbaar aan de heldere hemel voel ik me nederig. De zonnegroet is een bekende yogaoefening die wel 95 spieren in beweging zet. En met begeleidende woorden als gebed gebeden kan worden. Ik vind dit zo’n fijn begin van mijn dag. De woorden willen gedeeld;

Zonnegroet

Om mitraya namaha                    liefdesgroet aan het licht in mij , mijn beste vriend, mijn meest intieme partner
Om ravaye namaha                      groet de kracht van de zon om ons en in ons innerlijk
Om suryaya namaha                    groet aan het innerlijk vuur mijn brandend verlangen naar heelheid, licht energie en kracht
Om bhanave namaha                   groet aan het licht van het innerlijk, dat het onbewuste bewust laat worden, dat zowel licht als zicht geeft
Om khagaya namaha                   groet aan de ongebonden vrijheid en mijn onzelfzuchtige verbonden in de goddelijke thuishaven
Om pushne namaha                    groet aan de zon als bron van onze meest essentiële
Om hiranyagarbhaya namaha  groet aan de gouden moederschoot centrum van oorspronkelijke puurheid en stralende onschuld
Om marichaye namaha              groet aan de heel makende genezende kracht van de zon
Om adityaya namaha                  groet aan de zon als moeder van het licht als geefster van inzicht en verlichting
Om savitre namaha                     groet aan de geestelijke zon, het licht in mens en natuur dat leidt naar het wezenlijke licht in mij
Om arkaya namaha                     groet aan de openende straling van het licht in het innerlijk dat de duisternis vernietigt
Om bhaskaraya namaha            respectvolle groet aan U oorzaak van alles in mij en om mij.

 

 

Aan het einde van de lente had ik al veel zonnestralen en vitamine D opgeslagen. Niet vermoedend dat de zon zoveel ging stralen deze zomer. Licht, daglicht, zonlicht correspondeert met het licht in onze levende gezonde cellen. Licht maakt ons blij en vrij én inspireert.

Als ik me somber voel ervaar ik geen licht. Dan kan ik niet dansen, wil ik niet bewegen, lusteloosheid bepaalt, en de wil om te slapen overheerst. Creativiteit zet me aan maakt dat ik een opdracht naar mezelf creëer. Pak een krijtje en doe! Vaak wordt het een onooglijk abstract gewrocht , soms een acceptabele tekening. Als ik de moeite neem om langer te kijken ontdek ik veelal een boodschap in de creatie, een boodschap voor de dag en dat moment.

 

Depressieve mensen kruipen liefst onder een deken kunnen het licht niet aan. Lusteloosheid is een uitdaging om in beweging te komen. Dat kan door simpelweg structureel de dingen te doen die het leven vraagt. Maar als er niets gevraagd wordt wat dan? Bidden en zingen en samenvallen met een hogere bron van licht maakt het innerlijk licht zichtbaar, voelbaar. Meebewegen vanuit mededogen met wat er is helpt . Dan krijg ik visie en zicht op mezelf. Dan wordt oud zeer opgelost. Dan wordt ik helend geraakt. Dan gaat het licht letterlijk aan.

 

 

Het lukt verder te kijken. Dankbaar te zijn en tevreden. Onze lichtbron bron in onszelf aanspreken is niet de gemakkelijkste weg. Het vergt moed, oefening na oefening en bovenal vertrouwen dat die bron er is en dat er verbinding mee te maken valt.
Hoe gemakkelijk is het vertier te zoeken en afleiding. En hoe moeilijk is het om hulp te vragen als het echt niet zelf lukt. Trauma’s zijn er in zovele vormen en gradaties. Trauma’s toebrengen aan een ander is zo gebeurd. Bewust vanuit kwade bedoeling of onbewust vanuit onwetendheid of onvermogen. Krampen in de maag , krullende tenen een unheimisch gevoel. Onmacht, pijn. Als ik bezie welke trauma’s er op wereld niveau worden toegebracht dan ril ik en verval ik in bezorgdheid. Tegenover trauma’s, pijn en bezorgdheid is er een verlangen naar vertrouwen en hoop op verlichting. Hulp op de juiste plek, het juiste woord, de juiste aanraking, de juiste voeding, het verlevendigende licht. Verlichting van,… . Dat wens ik elk levend organisme toe. Het juiste op het juiste moment in de juiste dosering. Voor jou en in jou.

 

 

Zoveel prachtige sluierwolken sierden wekenlang onze zomerse blauwe luchten. Witte krijttekeningen op een blauw papier kunnen nimmer hun schoonheid en licht en luchtigheid van wolken evenaren. De indianen voorspelden deze wolken al in oude tijden. Ze noemden hen de wolken van de nieuwe tijd. Daar zijn wij met elkaar ingerold, in de nieuwe tijd. We zijn gewend geraakt aan bewustwording en verantwoording nemen in wie we zijn en wat we doen. En de gevolgen daarvan,… De vruchten die we mogen pukken van datgene wat we voeden en gevoed hebben en de wrange gevolgen van datgene wat we uitputten verwaarlozen of geen aandacht geven.
Wolken die geen regen geven. We zagen er zovelen de afgelopen weken. Wij pasten ons waterverbruik aan. Ja hoor, het kan nog steeds met veel minder het maakt ons creatief.

 

 

Prachtige weken vol warmte waarin we konden ‘vliegeren” en spelen. Met in ons achterhoofd de bezorgdheid om het grote verhaal erachter. Om de gevolgen. We zoeken naar nieuwe wegen. Worden wakker en alert. Wij spoelen al jaren de wc door met regenwater. Nu vangen we nog vaker water op dat nutteloos stroomt en doen er van alles mee. We gaan minder douchen en gebruiken heerlijk vaak een ‘koel ‘washandje.
De natuur blijft verrassend. Laten we haar koesteren. Gelukkig komt de regen weer in ons kikkerlandje. Gelukkig zit onze piepkleine vijver vol met salamandervisjes. Nieuw leven geeft altijd hoop. Salamanders zijn amfibieën. Ze leren ons onze dromen waar te maken. Ze leren ons water en land goed te beheren. Er worden steeds meer mensen bewust. Dat geeft vernieuwing. Dat maakt creatief en inspireert. En vanuit het collectief mogen we zingen en bidden en mediterend helen waar het maar kan. Dat is onze nieuwe tijd. Dat gaat voorbij grenzen en dogma’s en overtuigingen. En de cirkel van licht groeit. In elke glimlach. In elke vorm van aandacht, in elk vorm van hulp.
Ik dank de zon voor deze inspiratie.
Waar ben jij je bewust van geworden vandaag?
Wat maakt jou creatief?

 May the longtime sun shine upon you all love surround you

and the pure white light within you guide your way on.

Waar wij bewust worden groeit toekomst.

Thea Boom- Legierse
Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Bewust Voorne-Putten Festival druk bezocht

Afgelopen zondag maakten honderden bezoekers kennis met o.a. yoga, mindfulness en massage op het Bewust Voorne-Putten Festival. De vijfde editie van het festival werd voor het eerst gehouden op de Brielsche aap, het eilandje bij de Jumbo in Brielle. Bij de Briellenaren is het eilandje overigens beter bekend onder de naam ‘Ravelijn’.

Het prachtige weer en de mooie (nog in aanbouw zijnde) locatie zorgden ervoor er volop genoten werd. Meer dan dertig deelnemers van het platform Bewust Voorne-Putten stelden zich voor en gaven korte consulten, massages en gratis workshops. De initiatiefnemers van de Brielsche aap zorgden voor drankjes, gezonde snacks en lekkere koffie.

Missie
‘De missie van het festival is dat een ieder zich welkom voelt, ook als men (nog) geen klik heeft met yoga en dergelijke’, zegt organisator Carry Maria klein Gunnewiek. ‘Een kopje koffie onder de bomen en een massage aan het water, dat is soms al genoeg. En ik heb zondag van veel mensen gehoord, dat die sfeer er ook was. Missie geslaagd dus en zeker voor herhaling vatbaar!’

Posted by BVP in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad -3-

Deze lente was het drie dagen hoogzomer. De natuur kan dit niet behappen alles gaat opeens te snel.
De trosjes vallen van de berk voordat het stuifmeel heeft kunnen verwaaien met de wind. De populieren kleuren hun prille jonge blaadjes met koningsdag niet oranje, maar zijn al groen. De grasvelden in Hellevoetsluis vieren feest, er is nog niet één maaibeurt geweest. Paardenbloemen, pinksterbloemen, madelieven, bosanemonen en hondsdraf sieren tegelijkertijd, vol vreugde het hoge gras. Hun kleuren en geuren verlevendigen en stimuleren ons. Dansende gele sleutelbloemen zwaaien in de wind terwijl ook de witte daslook bloeit. Brandnetels om soep van te maken groeien zichzelf voorbij. Het jonge, lever reinigende, paardenbloemblad heeft al snel een te dikke nerf om het te kunnen eten. Wat een overvloed. De rijkdom uit de apotheek van de van de natuur maakt hebberig. Voorzichtig. Want baadt het niet dan schaad het niet, is niet waar.

De Madelieven roepen om olie van hun heilzame bloempjes te maken. De berkensliertjes, die in mijn te drogen hangende dekbedhoes neervielen op de heetste dag in april, zitten nu in de amandelolie. De olie staat in onze vensterbank en begint al te geuren.

Dit is de tijd waarin we leven. Alles lijkt anders dan voorheen, niets is zeker.

Dit maakt ontvankelijk om aandachtig te leven. Het leven te leven zoals het komt. Elke gebeurtenis te bezien als een voorbijganger. Kijkend, invoelend, belevend en weer latend voor wat het is. Blijven lopen, blijven kijken, blijven voelen, ciperen (accepteren en meebewegen).

De lente is dé tijd voor nieuwe impulsen, nieuwe impulsen ontstaan vanuit oude vaardigheden en belevenissen; gezond gezaaid zaad gevallen op de juiste plek. Het oude zit diep verankerd in ons. Zoals een paardenbloem zijn penwortel diep in de aarde verankert en langzaamaan heilzaam en –genees- krachtig wordt.
Om -genees- krachtig te worden is tijd, gezondheid en de juiste potentie nodig. Vandaar dat de geneeskracht van de paardenbloemwortel pas in de herfst op haar hoogtepunt is. Wij vrouwen op ons 52e het jaar van de wijze vrouw vieren. Mensen rond hun 65e dingen gaan doen die vanuit hun hart kloppend zijn. Mannen hun penopauze vaak gebruiken om oude jeugddromen te verwezenlijken om deze in een breder perspectief zinvol te gebruiken. Alles gaat sneller sinds 2012. Jonge mensen leven wijsheden en bereiken bewustwordingsprocessen, uiten talenten, die hun leeftijd ver vooruit lijken te gaan. Hans Stolpt vertelt dat zielen in deze tijd eerder incarneren.

Alles is anders dan voorheen deze lente, oude (schijn)zekerheden vallen weg. Ik schreef mezelf opbeurend toe;
Dhunjabad de Schouw. Dhunjabad helende werkplek. Dhunjabad mooie mensen daar. Dhunjabad voor processen, mogelijkheden tot groei. Twintig jaar vervlogen als een zucht in de eeuwigheid. Mensenwerk onder het dak van de Schouw. Werk van handen en hoofd, via het hart. Wezenlijk doordrenkt door 20 jaar beleving huil, zing en bid ik Dhunjabad de Schouw. Lichtplek aan Donkerewegen van zovelen Dhunjabad. Licht draagt verder en verder als vanzelf. Hartenbanden blijven tot in eeuwigheid. Dhunjabad de Schouw, mensenwerk beroert mét én zonder jou. Ik ga mijn baan verliezen en herschik mezelf.

Het is lente en tijd voor nieuwe impulsen.

Alles valt samen. Ik val samen met wat vanzelfsprekend de essentie is voor mensenwerk; In contact met de ander kwetsbaar én professioneel zijn daar waar het nodig is. Meteen is er een nieuwe uitdaging. Een nieuwe doelgroep. Een vernieuwende impuls in het leven. Mensenwerk met mensen zonder mogelijkheden tot verbale communicatie. Mensen in een lichaam dat hen beperkt. Onderzoekend en nieuwsgierig stap ik de wereld van woongroep Parzival binnen. Dankbaar ontvang ik vertrouwen en contact vanuit een vernieuwende vorm van communiceren voor mij. Een uitdaging om te focussen op dat wat is en daarin meebewegen, via afgestemd contact.

Alles is deze lente anders dan voor heen. Er is een vriendin met kanker. Er is een vriendin die een boom plant omdat haar broer op dertig jarige leeftijd zichzelf van het leven benam, 38 jaar geleden. https://www.treesofmemory.com. Er is een vriend langdurig ziek. Onze oudste zoon gaat trouwen na 11 jaar samenzijn. Zijn twee kinderen begeleiden hem en hun moeder op weg naar vernieuwing. Deze cruciale gebeurtenissen laten voelen hoe deze mensen ertoe doen. Grootse, wereldse, zaken raken de kern van ons zijn. We kunnen onze ogen niet sluiten. Er wordt een veelheid van aandacht gevraagd. Uitdagingen waarin vertrouwen en doelgerichtheid hand in hand mogen gaan.

Alles heeft tijd nodig om te verteren. Daar is gerichte aandacht voor nodig. Je kunt maar één paardenbloemblad tegelijk plukken. Aan één madeliefje ruiken. Eén kastanje bloesem bewonderen. Eén meidoornbloempje bestuderen.

Een ding tegelijk, moment voor moment aandachtig, juist in deze overvloed van impulsen.

Lente vieren blijkt een hele kunst. Er zijn zoveel dingen om dankbaar voor te zijn in dé overvloed van deze lente. Inmiddels zijn er ontelbaar veel kleuren lente groen en zijn de bloesems beregend. Waaien hun blaadjes in de wind.

Luister maar, …. .
Wat is jouw impuls, …. ?
Waar ligt jouw aandacht, …. ?
Welke keuze maak jij, …. ?

Ik luister en zing een van de oudste mantrá’s ;

Gate, gate, paragate parasam gate bodhi svaha.

Vert; gaat, gaat, gaat voorbij, gaat totaal voorbij, ontwaakt. Doorgaan in de cycli van leven naar leven.

 

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

 

Thea Boom- Legierse
Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie zoeken hoeft niet – het komt op mijn pad -2-

1 januari 2018 Nieuwjaarsmorgen een van de stilste ochtenden van het jaar.

De stilte na het knallende vuurwerk. De rust, na de onrust die decemberfeesten kunnen veroorzaken. Ik kruip mijn warme bed uit, de zon schijnt en trekt me al vroeg naar buiten. Er is bijna geen mens op straat op een enkele honden uit-later na.

1 januari 2018 kies ik voor ‘mijn’ lemniscaten plek in het Kooistee bos om deze dag, het begin van een nieuw jaar te vieren. 2018 voelt als een lemniscatenjaar de puntigheid van de 7 verruilt zich voor de rondingen van de 8.

De lemniscaat is een krachtig symbool. Het is een liggende acht. Overal en liefst in de natuur loop ik lemniscaten. Groot groter groots aan het strand bv, of klein kleiner kleinst in de tuin. Lemniscaten bewegend stilstaand vanuit mijn bekken, tekenend, bewegend erin in de energie om me heen. De doorgaande beweging met even rust in het centrum, geeft balans, laat voelen, centreert, laat ervaren waar ik sta in het hier en nu. Laat me samenvallen met mezelf, geeft éénwording. Thuiskomen in het centrum van de lemniscaat is telkens anders. Ik tekende dit symbool van oneindigheid met een vierkant om de cirkel. Het vierkant is mijn denk kader. De cirkel mijn telkens vernieuwende ik vanuit de on- eindigende beweging van de lemniscaat.

Één lus kan bezien worden als het verleden de ander als de toekomst, in het midden het nu daar gebeurd het.

Het is een puinhoop in het bos, de poel is uitgebaggerd, overal liggen vuurwerkresten en glas. Ik bezie het symbolisch als oude rotzooi van het aflopen jaar. Ik stap er overheen en beslis de komende dagen op te gaan ruimen. Realiserend dat de modder uit de poel een bron van vruchtbaar leven bevat. Ik richt me op de bomen, de zon en het groen. Mijn blik verruimt zich als vanzelf. Ik loop lemniscaten en voel me zo welkom op deze plek. Opeens wordt ik nieuwsgierig naar een plek tussen de kale hazelaars die ik in andere seizoenen gemakkelijk voorbij loop. Het heuveltje beklimmend sta ik opeens in de volle zon. Een nieuwe plek.
Hier sta ik in volle glorie gesteund en beschut en heb overzicht

Hoe symbolisch. Ik begin aan een nieuwe fase van mijn leven. Mijn werk, dat ik met hart en ziel doe, stop in de huidige vorm in juni. Het is tijd om vanuit een vernieuwde vorm mijn stappen te gaan zetten. Deze nieuwe lemniscaatplek lopend, stroomt er energie door al mijn cellen oplichtend en vitaliserend. Deze lemniscaat laat me zien dat ik mijn plannen graag te groot maak. Ik raak namelijk verstrikt in het bos tijdens het lopen. Plannen maken voor anderen, vanuit onzekerheid of onrust maakt vermoeid, verstrikt. De boodschap, het inzicht is duidelijk. Maak het moeitelozer, maak het kleiner. Dus kies ik een kleinere cirkel en laat me als vanzelf voortdragen door de aarde. Telkens als ik in het centrum terugkeer voedt het zonlicht me, ervaar ik verandering. De wind zingt door de takken van de populieren. Een mooie mantra zingt in mij.

May the longtime sun shine upon you, all love surround you, and the pure white light within you guide your way on.

De dagen na nieuwjaar wordt ik moe. Vernieuwde inzichten integreren kost tijd en vergt aanpassingen. Veel slapen is passend in de januari maand. Het voedende zonlicht dat na de zonnewende van 21 december aanzwelt is nog spaarzaam. Het licht is nog te kort aanwezig en nog te zwak om de nodige vitamine D te leveren. Vermoeidheid bedrukt het gemoed. De wens om voluit te leven, de leegte niet willen voelen. Daden willen volbrengen die het gemoed sussen en weghouden bij het ware Zijn. Het behoeft allemaal de aandacht deze dagen.

Dan komt er een boodschapper op mijn pad; mijn kleinzoon van 5 speelt doktertje. Ik ben de patiënt. ‘Het gaat niet goed met u’, zegt hij. Hij beluistert mijn hart. ‘Je hart doet het niet’ zegt hij. ‘Het staat stil’ . ‘Dan ben ik dood’ zegt ik . ‘Geeft niks’ zegt hij. ‘U heeft alles nodig uit de natuur’ ‘En brandnetels’. Even later geeft hij me een recept. Zijn recept is onleesbaar. De boodschap is duidelijk.
De verantwoording ligt bij mij. Ik mag luisteren naar mijn hart.

Rudolf Steiner heeft geschreven over de twaalf of dertien heilige nachten. Vanaf 24 of 25 december t/m 6 januari. Hij beschrijft de weg die de mens vanuit het esoterisch christendom bezien gaat. De weg van mensheid naar goddelijk wezen. In deze nachten worden mogelijkheden gecreëerd tot groei en bezinning en inzicht. Een periode die meer dan in andere jaargetijden een innerlijke verdieping en intieme geestelijke groei mogelijk maken. In het kerstverhaal dat me rond kerstmis binnen viel schreef ik; kerstmis is geen dag, het is een manier van leven; jouw licht doet ertoe.

Wat is eigenlijk het Licht dat er toe doet? Wat doe ik ermee? Hoe houdt ik het brandend? Deze vragen doen er toe.

In mijn vermoeidheid is het donker en leeg namelijk. Groeien is vermoeiend.

In de wachtstand staan in januari helpt. Mediteren helpt, niets forceren helpt.
Bewust worden van handelen en spreken. Aandacht voor wat is helpt.
Naar het hart luisteren helpt. Zelfhelend vermogen ontwikkelen helpt. Inzichten verwerven helpt.

 

Vertrouwen dat zaadjes tot ontkieming komen.
In volle glorie gaan staan
Mooi 2018- Mooi mens
Waar wij én de natuur elkaar ontmoeten belicht door het licht van de Bron groeit toekomst.

 

 

Thea Boom-Legierse.

  Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Winterslaap en vernieuwing: januari volgens de energetische seizoenen

De kerstboom is opgeruimd en de jaarwisseling is voorbij. De rust (of onrust) van de feestperiode is achter de rug en je gaat ‘er weer tegen aan’. Met goede voornemens, hernieuwde energie, plannen. Maar stel… wat zou gebeuren als je dat niet deed? Als je jezelf net iets meer een pas op de plaats gunde om op kracht te komen. Net als de natuur dat doet?

We leven in een prestatiemaatschappij en velen van ons voelen de behoefte om continu bezig te zijn. Het idee om in rust een proces af te wachten is ons vreemd, bedreigend zelfs. Terwijl het dierenrijk en de natuur ons wel degelijk laten zien dat het leven uit seizoenen bestaat en dat elk jaargetijde haar eigen antwoord verdient.

Nu is het een gegeven dat de meesten van ons werken en dat we financiële, sociale en familiaire verplichtingen hebben. Je kunt dan moeilijk, zoals een beer of eekhoorn, je terugtrekken in je holletje voor een uitgebreide winterslaap. Echter, een beetje “slapen” kan wel als je weet hoe en waarom je het doet.

Januari in de jaarcyclus: de maand van de winterslaap

Januari is de laatste maand van de energetische winter, de nacht van het jaar. De tijd van oogsten en evalueren (herfst) is al lang voorbij en een periode van loslaten, afscheid nemen, uiterlijke rust en innerlijke groei is aangebroken, met als hoogtepunt de donkere dagen rondom de winterzonnewende op 21 december. Wellicht voel je ook zo de behoefte je terug te trekken, lekker bij de openhaard, in je eigen universum?

Wie lang genoeg in zichzelf verblijft, merkt dat er vanzelf nieuwe verlangens naar boven komen en ontdekt, op een wat dieper niveau, wat hij of zij in dit leven werkelijk wenst. Januari is de maand om een bedding in jezelf te creëren voor deze verlangens, voor de “zaadjes” die diep van binnen ontkiemen in afwachting van de groei die in de lente plaats gaat vinden. Groei die overigens niet te voorspellen valt, want net zoals met creativiteit komen de beste ideeën in je op, juist op een moment dat je helemaal niet met je vragen of problemen bezig bent.

In januari is het grootste gevaar dat je al naar buiten komt met ideeën die nog in de kiemfase zitten, dat je meegaat met de eerste de beste verleiding. Het is fijn om ‘iets te melden te hebben’ en toch is het belangrijk om je verlangens en ideeën nog even bij je te houden zodat je eerst in jezelf een beeld kunt ontwikkelen en er vertrouwd mee raken. Pas dan kom je ermee naar buiten en ga je opzoek naar mensen en dingen die je kunnen helpen bij de realisatie ervan. Dat hoort bij de lente en dat begint, energetisch gezien op 6 februari.

Onthechting en ontvankelijk worden: mijn eigen winter

Vlak voor kerst nam ik afscheid van een koor waar ik 14 jaar lang gezongen heb en heel veel mooie en intensieve dingen heb beleefd. Dit proces begon in oktober met de eerste tekens van verveling en mij minder betrokken voelen. Halverwege november besefte ik dat de passie, de bezieling weg was en wist ik dat het tijd was om los te laten, af te ronden en afscheid te nemen.

Nu voel ik me kalm van binnen; de stilte doet haar intrede. Ik ben kaal geworden, net als de bomen, en de donkere dagen van december en januari moedigen mij aan om naar binnen te keren, om mijn kern te zoeken. Mijn werk gaat door, echter ik voel nu geen drang om nieuwe activiteiten te ontplooien of grote beslissingen te nemen. Even een pas op de plaats om de innerlijke ruimte die ik ervaar te koesteren en mijn hele systeem de kans te geven om deze te integreren. Ik sta toe dat ik het even niet weet, en dit niet-weten voelt als een verworvenheid. Ik leg angst en de behoefte om te presteren zo veel mogelijk naast me neer en volg wat er is: Wie leiding neemt verdwaalt, wie volgt vindt leiding lees ik. Ik besluit om vertrouwen te houden, om niet te forceren. En wacht dit mooie winterproces af.

Vragen voor de maand januari

Vragen hoeven niet in deze periode, maar als je dat wilt kun je tijdens het eerste of tweede weekend van januari even de tijd maken voor wat aantekeningen: wat heb je in deze lege winterperiode beleefd?

  • Wat is voor jou een juiste manier om ruimte te maken voor iets nieuws?
  • Bij het afremmen, minderen, gas terugnemen: hoe gaat dat bij jou?
  • Welke nieuwe kiemen willen mogelijk door jou geboren worden?

 

 

Posted by Helen Edwards in Inspiratie
Load more