Thea Boom

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. – 16-

Code wit.

De sneeuwpret in januari was een aanleiding voor dit schrijven. Maar ook het wit wassen van onze eigen gedachten en handelingen. Onszelf vergeven. Telkens weer.

Hoe zou de mensheid leven en hoe zou de aarde eruit zien als we geen dingen achter laten waar we elkaar of onze leef omgeving of onze binnen wereld mee belasten.

Corona is wellicht wel één grote code wit.

Wat gebeurd er met gevoelens en reacties op alle maatregelen van deze pandemie. Wat gebeurd er voor ieder persoonlijk in de overweging tussen de voors en tegens op vaccinaties.

Sneeuwhaas

Onzichtbaar in code wit
Sneeuwhaas
Onwetend van smelten
Zonder angst in code wit
Zonder belang in code wit
Sneeuwhaas verdwijnt in het grote witte geheel zodra het gaat sneeuwen
De zon lost sneeuwhaas op.
Sneeuwhaas kwam tevoorschijn zonder besef of reden.
Onwetend van smelten
Zonder angst in code wit
Zonder belang in code wit

Wit geeft rust, geeft bemoediging en harmoniseert.

Code wit bereid ons voor op de meer aanwezige kleuren in het kleuren spectrum. Wij passen ons als mensen telkens weer aan als kameleons. Gehoorzaam, ongehoorzaam, meebewegend of tegendraads. Totdat als alle kleuren in het hele spectrum samen komen en wit overblijft.

Ook Angsthaas komt tevoorschijn zonder besef of reden. Angsthaas knaagt. Maakt onzeker en wiebelig, angsthaas rent een neerwaartse spiraal. Angsthaas raakt de weg gemakkelijk kwijt,

De gevolgen van mijn persoonlijke keuzes in het leven laten zich altijd later zien, voelen en ervaren. De gevolgen van oude keuzes maken dat we nu zien, voelen en ervaren. Eerst nog in dualiteit en pijn en angst voordat er eenheid komt. Zoals al kleuren samenvallen in wit. Zo hoop ik dat uiteindelijk respect voor ieders keuze samen valt in eenheid.

De lente warmte komt de zon het zomert en witte wangen kleuren.
Nu bloemen ons elke dag verrassen, hun kleuren helderder dan helder. Nu alle facetten van groen de natuur laat jubelen. Komen de dagen rond Pasen voorafgegaan aan de vasten tijd. Inmiddels oefen ik dat het (Christus) bewustzijn via al mijn handelingen en woorden daar terecht mag komen waar het nodig is. Inmiddels weet ik dat elke religie of levensbeschouwing vanuit respect voor mensen en dieren op onze planeet bijdraagt aan dé collectieve transformatie waar we met elkaar in meebewegen. De opstanding laat zich in mij zien rond Pasen. De symboliek van de Paashaas omhult zich met een belofte van nieuw leven. Hoop.

Ik heb er verschillende gesprekken over met verschillende mensen vanuit verschillende invalshoeken.
Wat betekend hoop voor je?
Waar haal je je zekerheden vandaan?

Wat mij hoop geeft is als mensen elkaar blijvend gaan respecteren om welke keuze, achtergrond of visie dan ook. Als we niet hopen, dan blijft alles zoals het is. Maatregelen om onze aarde weer leefbaar te krijgen en houden zijn waarschijnlijk penuts en opzichte van de maatregelen tegenover het virus of mutaties van de virussen van nu of die nog komen gaan.

Code wit, nu in april, ook vandaag weer terwijl ik dit schrijven vervolmaak. Het leven creëert alsmaar nieuwe kansen.

Ik heb inmiddels een week gevast en mezelf essentiële levens vragen gesteld. O.a. .
– Waar wil ik aan dood gaan.
– Waar wil ik voor leven.

De natuur stelt zichzelf geen vragen.

De natuur geeft antwoorden voor eenieder die dit wil zien.
Het Klein Hoefblad- Tussilago Farfara L.- bloeit. Ik kom het elk jaar tegen in het natuurgebied nabij het Quack strand. Het bloeit daar op de schrale grond tussen schelpen en zand. Dit is een minder bekend zeer geneeskrachtig kruid. De kleur geel van de bloemen is zo specifiek. Het verdiend aandacht. Van oudsher werd het blad en ook het bloempje gebruikt bij klachten van de luchtwegen. Helaas staat het inmiddels allang op de lijst met verboden medicinale kruiden omdat het de inhoudstof Pyrrolyzidine alkaloïde bevat, dat zich bij langdurig gebruik stapelt in de lever. Desondanks blijft het groeien en bloeien zonder angst, schijnbaar zonder belang.

De specifieke kleur, je durven onderscheiden. Niet bang zijn dat je ook maar iets te kort komt. Dichtbij de aarde blijven. Bloeien voordat je blad verschijnt.

Dit bloempje heeft me heel wat te vertellen.

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst en vertrouwen.

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad – 15 –

Gebruik je wachttijd goed. Langs het Haringvliet fietsend zie ik drie aalscholvers op stok zitten met, een meeuw naast hen op de andere stok. “Gebruik je wachttijd goed”, roep ik door de grauwe lucht. In het grijze natte veld in de polder zitten ganzen op een kale akker in plassen water. Gebruik je wachttijd goed fluister ik naar hen. Het is een januari dag zonder regen, zonder zon, zonder wind. “Gebruik je wachttijd goed” dat heb ik menigmaal gezegd, als ik voor een groep stond. Waarom komt deze gedachte nu zo sterk in me op? Waarschijnlijk omdat ik al fietsend van alles zie dat lijkt te wachten. De bomen op blad, de wolken op een opening, de hond op haar baasje, de lantaarnpaal tot het licht aangaat.

Momenteel doe ik mee met een fitness programma. Tussen elke oefening in zit 30 seconden wachttijd. Mijn beweeglijke ikje wil dan bewegen en helemáál niet wachten. Mijn beweeglijke ikje verzint in die dertig seconden rust bewegingen die niet in het programma horen. De wachttijd is om je spieren te laten regenereren zodat je op volle kracht weer kunt beginnen. Maar ik wil bewegen en ben en nu en dan eigenwijs, dat eigenwijs zijn geeft me plezier met mezelf.

Gebruik je wachttijd goed.

Wat is goed? In deze tijd van constante beproevingen nu alle facetten van het dagelijkse leven almaar veranderen en ons geduld en onze flexibiliteit worden uitgedaagd. En daarbij komen onze persoonlijke uitdagingen. Wat is goed te doen, wat is goed te zeggen, tegen mijn ernstig zieke nichtje, haar ouders en dierbaren? Er komen vragen waar geen antwoorden op zijn in dit soort intense levens veranderende tijden en processen.

Gebruik je wachttijd goed, sprak ik destijds uit naar de groepen waar ik voor stond. Dan bedoelde ik; dit is tijd om op je ademhaling te letten. Dit is tijd om je houding te corrigeren, dit is tijd om je voeten op de aarde toe voelen. Dit is tijd om van binnen te ervaren wat jij voelt. Dit is de waardevolle tijd waarin van alles gebeurd wat je niet meer ervaart zodra je je volgende handeling doet of je volgende gedachte je hoofd binnenvalt.

Mijn wachttijd brengt me o.a. inspiraties. Elke inspiratie die ik omzet in een (kleine) actie heeft gevolgen. Levert reacties op. Ik onderzoek nu en dan waar mijn acties vandaan komen. Komen mijn gedachten die tot daden leiden uit mijn wil, uit plichtsbesef, vanuit sociale druk, uit mijn hart, vanuit oude conditioneringen, vanuit een bijdrage willen leveren aan of vanuit de wens zinvol bezig te zijn? Welke bewustzijn is actief?  Mijn spirituele bewustzijn, mijn onder bewustzijn, mijn Hoger bewustzijn? Hoe bewust of onbewust ben ik me van de dagelijkse dingen die ik doe.

Het duurt nog wel even voordat ik zo wijs ben dat ik geen levenslessen mee nodig heb. Dat voelt goed. Maar wat is goed. Dat is voor iedereen zo verschillend. Ik word er een nieuwsgierig mens van, wat is goed voor jou? En raakt dit aan wat goed is voor mij. Of juist helemaal niet. En kunnen we elkaar dan nog altijd respecteren, in gesprek blijven, liefdevol in de ogen kijken.

Delen en verbinden. Dat heeft eigenlijk altijd mijn aandacht. Dat voelt voor mij goed. Delend vermenigvuldigend uitreikend zonder iets terug te verlangen. En dan kom ik als vanzelf bij moeder aarde.

 

Moeder aarde je herstelt je

je hebt geen gedachten , geen oordeel

Moeder aarde, je draagt je pijn

zonder herinneringen of boosheid

Moeder aarde je heelt

weet niet van verdriet of angst

Moeder aarde je draagt en geeft,

onvoorwaardelijk krachtig

Je kent geen dwang, geen wil,

je bént

Moeder aarde.

Trouwens als ik mijn fitness oefeningen doe en geen wachttijden neem krijg ik spierpijn, ontdekte ik. Mijn beweeglijk ikje maakt dat ik eigenzinnig mijn eigen ding doe, eigenzinnig zijn heeft gevolgen. De vraag die in me opkomt komt is; zijn we het wachten wellicht collectief verleerd? Altijd iets moeten, altijd iets willen, altijd iets eten, altijd iets kopen, ons ego weet niet beter. En we worden hier alsmaar in gestimuleerd.

Afgelopen week werd ik in de wachttijd gezet.  Ik schreef, liefde overwint alles, in het zand. Van deze woorden wilde ik een foto maken. Het licht was prachtig,  het water langs de vloedlijn stroomde precies zo dat mijn woorden net niet weggespoeld werden. Alle omstandigheden waren goed, ik werd zo blij, ik wilde klikken en toen,…………. ploep was mijn batterij leeg.  He,…………. ik stond stil en voelde de teleurstelling. Het duurde even voordat ik kon lachen om mezelf. Liefde overwint alles, het resoneert in me na.  Er wilde me iets duidelijk worden door dit voorval.

Er waren tijden dat ik moest wachten tot mijn fotorolletje vol was, dan moest het fotorolletje worden weggebracht om de foto’s te laten ontwikkelen, soms moest ik op mijn beurt wachten. Ik moest dagen wachten totdat ik de foto’s kon ophalen, soms moest ik dan weer op mijn beurt wachten, om de afdruk te kunnen zien en weten of mijn foto gelukt was. Het wachten op de foto’s was altijd een verlangend uitzien naar. De tijd van verlangen naar is vaak mooier, fijner en leuker dan de vervulling van het verlangen.  De wachttijd is ook een tijd om te dromen. De foto die ik wilde maken zit nu in mijn ziel en daar zit hij goed.

Wat gebeurd er met ons mensen als we collectief  weer leren wat wachten ons brengt?

Op 19 januari ontdekte ik het eerste bloeiende speenkruid, zag de eerste brandnetel toppen weer boven de grond. Ik zocht naar de rozetten van paardenbloemblad in de wetenschap dat daaronder de wortels liggen te wachten. Paardenbloemwortel rijk aan inuline en heel veel andere geneeskrachtig inhoudsstoffen. De wortels wachten totdat het licht en warm genoeg wordt om hun bloemstengels uit te laten reiken.  De paardenbloemwortel is geneeskrachtig, helpt ons aarden, dichter bij onszelf te komen. Helpt ons onszelf op te richten zonder in onze reserves  te schieten. Helpt om voor onszelf te gaan staan, de verbinding tussen hemel en aarde te zijn. Als je het hoofdstuk, de Paardenbloem, die hierin nog als nog Paardebloem, vermeldt staat uit mijn boekje De Wandeling, wil lezen laat het me dan weten dan stuur ik het je toe.

Dát is goed al die eerstelingen in de natuur die langzaam zichtbaar worden. Daar kan ik op vertrouwen. Dat de eerste bloemen die weer gaan bloeien geel zijn is niet voor niks.  Geel is de kleur waar wij mensen en zeker dieren en met name ook insecten ontzettend blij van worden. Geel is de kleur van levenskracht. Dat gebeurd elk jaar weer! Plotsklaps onverwacht zijn ze er. De voorjaars bloemen.  Dat is wat mij steunt, wat mij vertrouwen geeft en kracht én wat me voedt. Dat is wat me nu inspireert.  Al lopend streel ik de aarde en de aarde streelt mij.

Aarde

We overdekken je met asfalt

graven tunnels ongevraagd

leggen buizen

boren putten

heien palen

bouwen huizen, torens hemelhoog

Aarde

wij krijgen voedsel

bomen, zuurstof ongevraagd

we wentelen ons in je groen

wateren stromen, nat naar droog

Aarde

vandaag wil ik je geven

twee voeten, ongevraagd

hiermee wil ik je strelen

tonen zo mijn dankbaarheid

in gedachten reinig ik je

lopend boog na boog.

 

Wie weet heeft de aarde juist op jou en op mij gewacht. Om onze inspiraties nu te delen. Om onze verbinding met de hogere bron van universele kracht nu te voeden en verbinden vanuit onze aarding, onze moederlijn, onze moeder-aarde lijn. Hier is nog veel over te ontdekken en onderzoeken. Gaan staan voor jezelf zoals een paardenbloem stralen en je helende vermogens benutten ten dienste van jezelf, elkaar en het grote geheel. Dat is wat verbindend werkt. Waar wacht jij op ?

Er staan best veel inspiraties van mij hier op deze site, is dat goed? Wie weet wacht deze site op een bijdrage van jou.

 

– Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst –

                                                                                                                                                                                                                                      Thea Boom- Legierse .

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad -14-

      

Ik ben een herfstkind

Mijn opa vertelde me elk jaar weer dat hij aan het appels plukken was toen ik werd geboren. In 2004 kreeg ik een ‘boodschap’ van een appelboom. Bloei, bloei. Ook als je gekwetst bent. Bloei en accepteer. Vruchten dragen is geven van wat al gegeven is. Zon aarde lucht water. Pluk van de vruchten van het leven. Nu in de herfst van 2020 begint kan ik pas voelen wat deze boodschap inhoud.

Wellicht dankzij mijn opa ben ik dol op appels. Er is een link ontstaan in mijn geheugen tussen zijn aandacht  voor mij en het woord appel. Zo gaat dat dus. De geur van appels, het zoet zurige. Hun geknars tussen mijn tanden, zelfs de pitten vind ik lekker. Later leer ik dat appels veel vit c bevatten en  dat bepaalde zuren het gebit versterken en de tanden en het tandvlees reinigen. Dat hun pitten blauwzuur bevatten dat giftig is weet ik inmiddels .

In oude tijden werden er religieuze en Bijbelse verhalen vertelt over de appelboom. Het verhaal van de verboden vrucht en Adam en Eva, ik snapte er nooit veel van. Naïef als ik was kon ik nooit bedrog ontdekken in een appel. Daar gaat het verhaal uiteindelijk over, over liefde, verleiding en bedrog.  In de Keltische religie gaan de verhalen via de appel over ontembare kracht, eeuwige jeugd en onsterfelijkheid. Later leer ik dat de  geur van de appel optimistisch maakt, een liefdevol gevoel geeft. Dat het geassocieerd wordt met gevoelens van geboorte of een nieuw begin. Martin Luther heeft gezegd; ‘als morgen de wereld vergaat plant ik vandaag nog een appelboom’. Hier speekt een enorm vertrouwen uit voor kracht van de aarde.  Als je er gevoelig voor bent leert de appelboom je luisteren naar je lichaam en  gevoelens of emoties. De appelboom hoort bij het sterrenbeeld weegschaal.  De oudst bekende appelboom staat in Duitsland en is 149 jaar oud. Wat zal hij prachtig zijn. Ik ken ook wel hele oude appelbomen het zijn kunstwerken van moeder natuur. 

Er staat  een nog jonge appelboom op onze moestuin, in september liet hij zowel vruchten als bloemen zien. Dat is uitzonderlijk, ik zie er een prachtige symboliek in. We gaan bloeien en oogsten tegelijk zodra we de crisis voorbij zijn.  Onlangs zat ik bij een wilg aan de waterkant in het Kooisteebos.  In deze rare tijd waar we nu in leven komen er soms  teveel woorden, beelden en ‘waarheden’ naar me toe. Zoek niet zover, het is dichtbij was de ingeving die ik ontving bij de wilg. Deze woorden zullen jou als lezer niet verder brengen. Ga op zoek en je zult vinden. Stel onbeschroomd je vragen. Zoek de juiste vertrouwenspersoon en praat zonder de waarheid van de ander te hoeven leven. Vraag iets aan een boom, of bloem, een engel. Of  vind je juiste plek, zit stil en laat komen wat jij behoeft. In deze idiote tijd is niks te gek. Stap voor stap je eigen koninkrijk ontdekken. Als koning of koningin Goddelijk, gelukzalig. Wat een geluk in de natuur kunnen  we zonder beperkingen zijn wie we Zijn.  Tegen een ‘vreemde’ boom die niet uit jouw huishouden komt zitten mag ook nu!

Bomen hebben mij al menigmaal geholpen.

Ik ben mijn bomen vrienden dankbaar voor de rust, hun schaduw, de gevoelens die ze teweeg brengen. Ik verbind me in mijn meditatie regelmatig met het hele netwerk van bomen die me in de afgelopen jaren iets hebben gebracht. Gevoelens zijn essentieel voor ons mensen en waarschijnlijk ook voor dieren omdat deze onuitwisbare herinneren maken in ons geheugen. Ons cel geheugen positief geladen houden is naar mijn idee datgene wat uiteindelijk heling en genezing brengt. De periode waarin we nu leven maakt dat we herinneringen van onszelf in dit leven maar ook van onze vorige bestaansvormen aan het opruimen zijn. Collectief en individueel. In deze tijd is elke positieve impuls welkom. Want wat is het is zwaar nu en dan, het leven.

Als je mijn inspiraties vaker hebt gelezen lees je wat stress en ont-stressen met me doet. Mijn weg van stress in mezelf herkennen  en het tij dat zich gaat keren. Het helingsproces gaat langzaam duurt jaren. Op mijn weg hierin ontmoet ik anderen. Contacten in mijn netwerk krijgen opeens een stem, een gezicht.

Stress is een onderwerp dat ik uitgebreid heb bestudeerd, mocht je interesse hebben in mijn verslag hierover dan stuur ik het je graag toe. Wat nu actueel is in onze huidige maatschappij is natuurlijk de invloed van stress op ons immuunsysteem.  Helaas leren de richtlijnen van de RIVM ons niet hoe gezonder te leven en te ont-stressen.  Er kwam een verandering in mijn slaappatroon doordat er werkstress weg was gevallen. Naast werkstress zo bleek, had ik nog wel wat vormen van stress waarvan ik me totaal niet bewust was. Ik raakte uitgeput.

Hoe ga ik nu eigenlijk om met vermoeidheid en wat maakt me moe. Dat is waar het om gaat.  De corona crisis met haar lockdown maakte voor mij zichtbaar en voelbaar hoe en waar ik overprikkelt  raak van de dagelijkse hectiek van onze maatschappij. Ik ging dieper slapen in deze periode. Meer dromen ook. Wat nu en dan mooie inzichten opleverde.

Ik ben een zoeker en heb geleerd te vragen.  De juiste mensen en/of plekken en/of de juiste situaties worden me aangeboden door mijn spirituele begeleiders.  Of het lot, het is maar hoe je het benoemen wilt.

Doornroosje sliep wel 100 jaar voordat ze door haar prins werd wakker gekust. 100 jaar was er nodig voordat de hulp kwam om het bewustzijn van deze prinses op te lichten. Ik ben inmiddels zover dat ik 8- 10-12 uur slaap  ‘wakker gekust’ word door mijn Hogere Zelf. Waar ik vroeger ging piekeren en zuchten en steunen of paniek aanvallen had. Of uren lezingen of meditaties luisterend mezelf troostte  en in bed hield. Word ik nu en dan wakker in vrede en volledig ontspannen rust. Totaal in harmonie met mezelf en de wereld om me heen, zonder pijn, zonder angst of verdriet. Wat een beloning is dit voor mijn lichaam en mijn geest.

Het koninkrijk Gods is in mij. Deze woorden kun je religieus of filosofisch bezien. Voor mij is het koninkrijk Gods een gemoedstoestand. Soms met beelden of kleuren die komen vanuit eenheid,  ik kan zien voorbij de bekende emoties en belevingen. Soms is deze gemoedstoestand slechts een kort moment met of zonder inzicht.  Een heilige ervaring geborgen de handen van God.  Dan is er rust dan is er overgave, geborgenheid, veiligheid, moeiteloosheid en lichtheid. God is een woord dat ik gebruik om het allerhoogste onbenoembare te verwoorden. Zodra ik opsta, iets ga willen en mezelf vertel dat ik dit of dat wel kan vandaag schiet ik met gemak weer in pijn en conditioneringen. Ik mag nog wel even blijven oefenen om in het alledaagse de diepe innerlijke vrede van Het Koninkrijk te integreren.  Blijven zingen en bidden, stilte in de geest creërend om mezelf open te stellen voor dit wonderlijke helpt.

Rusten in acceptatie en overgave is een lastige, het ego wil altijd wel iets. In een vakantie die, een retraite werd en een helende reis bleek, kreeg ik inzicht na inzicht. Zo mocht mijn ziele opdracht helderder worden; in me verankeren. Nu is het aan mij mijn krachten niet te verspillen, aan welke onzin dan ook. Nu is het aan mij om de krachtplekken hier om me heen te bevestigen en schoon te houden. In contact met mijn lichaam vanuit een wakker brein, dat stil kan zijn waar ik ook ben. Ik weet wel een paar mooie plekken hier op Voorne Putten die me helpen, wat een geluk.

Stilte en rust

Beweging

Stilte en rust

Vrede

in stilte

Vrede

in rust

Rust in vrede

alsof ik doodga

dat ga ik ook

elke dag een beetje

om

wéér wakkerder

wakker te worden.

De oefening  is blijf kijken, blijf wakker in wáár je naar kijkt.

Blijf voelen, vertrouw op je gevoel. Poeh, daar is veel geduld voor nodig. Geduld is er als er niets anders is dan geduldig zijn.

Wat hielp mij deze zomer? Liggen onder de sterren hemel en kijken naar een eik totdat de zon hoog aan de hemel staat. Dat was in een van de tropische nachten een geschenk. Mediterend naast de eik kreeg ik de boodschap; Zet al je lichaamsopeningen open. De tastzintuigcellen van mijn huid stonden volop aan, meerdere dagen was ik in contact met deze eik.  Vermoeidheid voelde ik wegstromen en mijn pijnen verminderden.

Als jij een boom gaat planten wat voor boom plant je dan?

Dit lied zingt in mij;

Tall trees warm fire

strong Wind deep River

I feel it in my body

I feel it in my soul.

Tall trees

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea boom-Legierse.

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad -13-

Ik maakte er de afgelopen tijd een terugkerend moment van om in het zand te schrijven. Tijdens wandelingen op het strand of langs het Haringvliet. Woorden zijn vergankelijk. Woorden zijn bepalend als ze eenmaal geschreven zijn. Woorden zijn woorden, maar de manier waarop ze geïnterpreteerd kunnen worden kan zoveel te weeg brengen. Ik schrijf vanuit mijn beleving, mijn gevoelens en achtergrond en beelden. Jij kan mijn woorden vanuit een geheel ander perspectief binnen laten. Ze roepen jouw gevoelens en beelden en interpretaties op, maken woorden gevoelens en beelden los die ik nimmer zal kunnen bedenken.

     

Woorden schrijven in het zand dat geeft me een gevoel dat ik bijdraag iets dat groter wordt dan mezelf. Tegelijkertijd blijft mijn bredere ik in mezelf passen.

Jezus vertelde dat ; “het in het zand geschreven woord resoneert in de aarde’’. Resoneren in de aarde maakt dat mijn woorden zorgvuldig gekozen worden. De aarde is voor mij iets heiligs namelijk. Het geschreven woord in zand is zacht en vergankelijk, vergevingsgezind, zo ervaar ik het. Het lost weer op. In het zand schrijven helpt me om emoties zichtbaar te maken. Om iets te bevestigen. Om mijn liefde te delen. Om een wens te uiten.

De afgelopen weken besteedde ik tijdens mijn meditaties en tijdens het zingen van mantra’s tijd aan de pandemie, in de vorm van heling, van bevestiging van gezondheid, eenheid. Het schrijven in het zand maakte het een almaar creatiever, completer gebeuren. Het gebeurde door mij heen, onbedacht zonder bedoeling. Zonder bijbedoeling, schijnbaar zonder rede. Er zijn zulke prachtige kleine strandjes langs het Haringvliet. Stilte, water en de helderste luchten ooit, trekken me daar regelmatig naar toe. De plant die me daar de aflopen weken fascineerde is de Engelwortel.

Ooit had ik een beleving bij een grote Engelwortel van wel twee meter hoog. Ik zat bij haar krachtige stengel onder haar duizenden bloemen die uiteindelijk een grote schermbloem vormen; deze Engelwortel fluisterde me dit gedicht in.

Engelwortel

Als een engel wortels groeien laat

raakt ze hemel en aarde

haar stengel bekrachtigt

haar bloem straalt

Goddelijkheid

De Engelwortel verbond mijn spirituele en mijn aardse stuk. Ik kwam in de eenheid terecht. De eenheid die woorden niet beschrijven laat. Harmonie, rust, evenwicht, vrede kun je ervaren niet beschrijven. De tinctuur, die van de wortel gemaakt kan worden, werkt op de luchtwegen, het zenuwstelsel en de spijsvertering het is een constitutie versterkend geneeskrachtig kruid. De in het wild groeiende exemplaren van de Grote Engelwortel / Angelica archangelica zijn beschermd.

Wat een onverwachte verdiepende ontmoetingen geeft het als we niet ondoordacht aan iets voorbij lopen, een hand schudden en huggen maar (oog)contact maken. Wezenlijk contact is de weg naar eenheid. Het raakt me dat nu er een virus rondwaard waar mensen aan dood gaan en waar de hele wereld over in rep en roer is, waardoor mensen elkaar ontlopen, afwijzen en negeren. Het raakt me dat, dat wat soms discriminatie en intimidatie en angst oproept, juist ook een positief effect kan hebben. Het brengt wezenlijk contact. Het virus brengt ook rust en inkeer. Mensen kijken elkaar vaker in de ogen, zoeken de natuur op en zijn aangewezen op zichzelf. Ik ben verwonderd en geloof in goede tijden.

Wat ik wens is dat we de komende periode onze Goddelijke impulsen almaar meer mogen volgen. Jij bent het middelpunt tussen hemel en aarde. Ik ook. Als we stralen ontmoeten onze energieën elkaar als vanzelf.

Onbedacht zonder bedoeling. Zonder bijbedoeling, schijnbaar zonder rede maken we deel uit van een stralend geneeskrachtig en helend netwerk. Vrede is de essentie. Onze ogen zijn de vensters van onze ziel. Daar herkennen we elkaar veelal zonder woorden in de eenheid.

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. -12-

Graag wil ik schrijven over wat het met me heeft gedaan om een week te vasten.
Graag wil ik schijven over mijn vreugde over het ontluiken van de lente.
Graag wil ik schrijven over alle bemoedigende en positieve berichten, via WhatsApp, facebook en telefonisch, die deze gedenkwaardige lente 2020 als een zachte deken omhullen en inpakken. Deze verbondenheid via vele verschillende netwerken, de prachtige initiatieven die er ontstaan. De woorden, de beelden, de muziek. Ik verval nu en dan in een dragend positief gevoel van; dit brengt ons wereldwijd verdieping.
Hoe maak ik een selectie in de veelheid van berichten en gevoelens. Hoe blijf ik gefocust ? Wat is mijn persoonlijke les, de boodschap voor ons als mensheid?

Als ik bezig ben mee te bewegen naar de 5e dimensie voel ik vertrouwen, krijg ik een soort thuiskom gevoel, dat al mijn ziele heimwee omarmt. Als ik b.v. het 5G scenario tot me laat komen krijg ik vlucht gedrag, ver weg van datgene waar ik hier in Europa waarschijnlijk niet voor vluchten kan.
Wat weet ik van de 5e dimensie? Wat weet ik van 5G ? Ik weet van beide onderwerpen te weinig om er iets zinnigs over te kunnen schrijven. Toch houden deze twee eigentijdse thema’s me met enige regelmaat bezig.


En dan;

Maakte ik, tijdens mijn vasten week, samen met mijn collega een wandeling door de stille polder rond Noord Gouwe – Zeeland. Zij stelde me de vraag. ‘Wat denk jij dat het betekent dat juist de 5G uitrol een hot item is in het tijdperk dat we als mensen overgaan naar de 5e dimensie?”. Ik keek haar aan en zei ‘het kan geen toeval zijn’. Er zijn vragen die gelukkig géén direct antwoord behoeven of hebben. We liepen door in stilte. Zonnestralen vangend, elk nieuw groentje in de berm verwelkomend als een wondertje. Het polder pad werd smaller en smaller. De polder leek weidser en weidser te worden. De stilte begeleidde mij als vanzelfsprekend. Midden tussen twee pollen brandnetel vielen mijn voeten stil, waarna ik als vanzelf lemniscaten ging lopen, met het midden tussen de pollen groen als centrum. Als vanuit het niets vloog er een verschikte eend met veel kabaal weg uit de berm voor me. Ik schrok, mijn voeten vielen stil en mezelf verontschuldigend kijk ik haar na. Als mijn collega en ik bij elkaar komen zien we een nest vol eieren. Eieren boordevol nieuw leven, nieuw leven dat door de nog fragiele schil bijna zichtbaar is. Nieuw leven in deze zo ongelofelijk rare dagen van virale aanslagen. We zakken door de knieën en tellen de roomkleurige eieren. Negen pracht exemplaren liggen daar verstopt in het hoge gras net boven de slootkant. We kijken elkaar aan. Numero logisch gezien staat het cijfer negen voor universele liefde . Ook staat het cijfer negen voor; Uw wil geschiede; wat je kunt ook verwoorden als; Help ons lief te hebben boven onze idealen uit en doe daden van mededogen ontspruiten voor alle schepselen. Schep in mij een Goddelijke samenwerking uit vele zelven; één stem, één daad. Goddelijk verlangen handelt dan samen met het onze, zoals in alle licht, zo ook in alle vormen.

‘Eenheid’ is het woord dat mijn collega en ik tegelijkertijd uitspraken.
We liepen nog stiller dan stil verder. De draden van niet weten en alles weten verweven zich woordeloos. Verwondering is het gevoel dat me deze hele verdere dag heeft begeleid. Verwondering en blijheid.
De blijheid blijft en kent vele vormen. Blijheid en dankbaarheid dat mijn leven zich ontrolt. Dat ik dimensies mag ervaren en voelen waar ik niets van hoef te begrijpen. Kweenie, zingt in de wind. Blijheid dat ik vasten kon op mijn tijd. Vanuit een eigen keuzes mag leven.
Na het vastenproces komt het lastigste stuk de opbouw. Eenmaal weer kauwend is alles te lekker en roept elke smaak pupil om meer, meer, meer. Hebberig en verlangend werd ik de dagen daarna. Mijn zelfgedisciplineerde ik sprak me toe en vanuit ervaring wist ik dat deze fase van hebberigheid voorbij gaat. Gewoon negeren. Ik ervaarde dat ik ook deze keer na het vasten weer mijn geschenken koester en boodschappen en inzichten in me laat meewegen als schatten die belangrijker zijn dan welke behoefte of welk verlangen dan ook.
Dat is de een van de beloningen van vasten. Dat is de beloning van bewust kiezen voor even niet je zin krijgen in alles wat je wilt.

Terwijl ik geniet van de stille wegen de opgeklaarde schonere lucht door verminderende CO2 uitstoot, deze rare dagen van deze lente van 2020, besef ik dat we zullen rouwen en verdriet zullen delen. Soms door angst overvallen zullen worden. Mededogen is het woord dat komt. Ik vermoed dat mensen straks weer in het verlangen en de behoefte schieten naar meer, meer en meer. Vertrouwen is het woord dat ik in en uitadem. Als ieder van ons één positief gebaar doorleeft wat in deze dagen in crisis bewust is geworden dan kleurt de wereld weer mooier. Hopelijk weten inmiddels voldoende mensen wat vasten is, hoe zelfdiscipline werkt en hoe de 5e dimensie kan aanvoelen. Dit geeft me hoop en bakken vol vertrouwen deze onvergetelijke lente van 2020.
Eenheid is als de binnen wereld waar vanuit we leven en de buitenwereld die ons leven richting geeft in harmonie zijn. Als onze verbindingen open kanalen zijn. Dan zijn we in moeiteloosheid, zuiver en puur verbonden.

Zolang we nog naar buiten mogen of als het weer mag (ik kweenie hoe snel de ontwikkelingen rond het virus dat ons allen bezighoud zullen gaan.)
Pluk dan brandnetels, (de toppen ) zet er thee van en maak er soep van om de dag. Mits je geen allergie voor histamine hebt! Het Klein Hoefblad bloeit, dit is een super kruid bij klachten van de luchtwegen. Voorzichtig doseren niet te lang gebruiken. Maak pesto of salade van/met Daslook en Madelieven. Smul van de lente krachten verstopt in eetbare planten. Dit alles is zorg voor je immuunsysteem. Je kunt me een bericht sturen als je mijn hoofdstuk over de Brandnetel uit mijn boekje de wandeling wil ontvangen.

Je kunt jezelf de vragen stellen.

Wat vind ik moeilijk aan deze crisis?

Wat zegt dit over mij?

Wat vind ik er mooi aan?

Waar en hoe wij elkaar ook ontmoeten daar groeit toekomst.

 

Thea Boom-Legierse.

Praktijk voor Natuurgeneeskunde één

 

 

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. -11-

Wat gebeurd er aan de rafelrand van het leven?

De rafelrand van het leven.

Waar denk ik dan aan; aan mensen die lijden, fysiek of psychisch. Aan vluchtelingen. Aan mensen met een verslaving. Aan dieren of mensen in angst in oorlogsgebieden nabij brandhaarden, tsunami’s. Aan mensen en kinderen vooral, of dieren die honger lijden. Aan mensen én kinderen bovenal, of dieren die verwaarloosd worden fysiek of psychisch. Aan overlijdensprocessen. Tegelijkertijd is het ook maar een uiting; de rafelrand van het leven. Het zijn woorden. Woorden benaderen gevoelens. Maar raken net niet de kern. Woorden weten het hart anders te beroeren dan een ervaring.

Wat betekend de rafelrand voor jou?

De rafelrand van het leven. Ik mocht er naar kijken deze wintertijd. Ik mocht het beleven. Een goede vriend lag 7 dagen in levensgevaar op intensive care. Mijn lief met wie ik al 43 jaar getrouwd ben kreeg een hartinfarct kwam ook op intensive care terecht. In hetzelfde ziekenhuis als onze vriend notabene.
De rafelrand van het leven was dichtbij.
En wat gebeurde er? Wie geregelde dat juist mijn vriendin en zielezusje tegelijkertijd met mij rondliep in dezelfde ziekenhuis gangen. Dat wij op dezelfde dag naar nieuws horen. Wie heeft verzonnen dat we een dag na elkaar uit datzelfde ziekenhuis onze dierbaren mochten ophalen. En dat het hen nu beter gaat. De rafelrand dat is voor mij; daar waar wonderlijke dingen gebeuren. Daar waar ik niets in de hand heb. Daar waar mijn denken geen invloed heeft.
Wat gebeurd er in de natuur aan de rafelrand. De natuur troost, heelt en stelt geen vragen. De natuur stuurt mistvlagen om de wereld kleiner te maken. De natuur geeft zonlicht om alles wat leeft te versterken. De natuur laat in januari 2020 lente geluiden horen, lente geuren ruiken. Stuurt vogels tuinen in, vogels die al willen nestelen en zingen. De natuur tovert lente bloemen tevoorschijn die andere jaren van de kou van sneeuw of ijs nog weken of maanden verstopt blijven. De natuur kleurt zich en laat nieuw leven zien. The circle of life. Daar zit hoop in. Telkens weer een wonder. Verandering en vernieuwing dat is natuur telkens weer. De natuur leeft altijd aan de rafelrand.

De cyclus van alle december vieringen beschreef ik in december in een advent verhaal dat ik voor mijn kleinkinderen schreef. De hoofdpersoon van het verhaal heet Kweenie. Kweenie verpersoonlijkt alles wat ik niet weet. En dat is véél. Kweenie kwam tevoorschijn vanuit een inspiratie. Kweenie heeft me afgelopen tijd vermaakt. Hij ging als advent wezentje langs de deuren. Ik citeer; Hij komt heel vroeg of heel laat. Altijd als het nog pikke donker is. Je ziet hem nooit omdat hij heel verlegen is. Hij verstopt zich meestal als er iemand kijkt. Het is geen mannetje en ook geen vrouwtje. We noemen dit wezentje Kweenie. Elke dag zat er een verhaaltje over Kweenie in de advent kalender. Elke dag werd afgesloten met. “Tot morgen’………………. roept Kweenie in de wind.
Inmiddels raasden stormen over ons land . Inmiddels schilderde ik Kweenie in de wind.

Of beter gezegd Kweenie kwam ’als vanzelf ‘ te voorschijn.
Lucht (wind is een vorm van lucht) is een van de vijf elementen. Het is leuk om je in het element lucht te verdiepen als je iets over jezelf te weten wilt komen. Wind is zuiverend, het waait je hoofd leeg. Tegen de wind in lopen of fietsen is een oefening in mindfull zijn. Storm is een extreme vorm van wind; bedreigend, angstaanjagend of een uitdaging, een soort rafelrand dus. Kweenie houdt van wind hij is er een onderdeel van.
Niets staat op zich. We zijn allen een onderdeel van een groter geheel.

Dat maakt dat ik van Kweenie een gedachtesprong maak naar de Madelief.
Madelief helpt bij extremen. Dit ogenschijnlijk klein kruidje, dat we allemaal kennen, heeft mij de laatste weken gefascineerd.
Ik schreef over de Madelief in 2004 in mijn boekje de wandeling. Destijds had ik al best wat ervaren en beleefd met de Madelief. Nu in deze winter de Madelief al in zo’n grote hoeveelheden bloeit trekt ze mijn aandacht opnieuw. Midden in de nacht krijg ik een ingeving om de Madelief te schilderen. Dat is geheel nieuw voor mij. Al schilderend ervaarde ik de volgende morgen de kracht van de Madelief op een dieper niveau. Het openbaart zich aan me. In bloem, blad én wortel.
De rafelrand is wat ik ervaar. Daar zit kracht. De rafelrand laat zich ook zien in de Madelief door de subtiele rode kleur op de blaadjes. De rafelrand manifesteert zich ook in het wortelstelsel. Dat wortelstelsel is zeer verfijnd én indrukwekkend krachtig. Dé bron van uitwisseling van mineralen en water enz. als voeding voor dit krachtpatsertje van de natuur zit onder de rand van de aarde verstopt.

Er is weinig nodig om je te manifesteren is de boodschap van de Madelief.

Wat ervaar jij bij de Madelief? Hoe lang is het geleden dat jij ertussen hebt gezeten in het gras? Als je niet aan Madelieven plukken toe bent. Dan kun je erover lezen. Mocht je het hoofdstuk van de Madelief uit mijn boekje de wandeling willen lezen stuur me dan per e-mail een berichtje dan stuur ik het hoofdstuk aan je toe.

Verandering en vernieuwing dat is wat er aan de rafelrand van het leven nodig is of zichtbaar wordt.
Als je aan Madelieven plukken toe bent. Eet ze, Ruik ze, Voel ze. Beleef ze. Ze zijn er al volop.

                                       
En als de zon warmer wordt en weer langer gaat schijnen dan is het ontzettend leuk om van de Madelief massageolie te maken.

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom – Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. – 10 –

Herfst 2019.
Verbondenheid, daar gaat deze inspiratie over

Je familiesysteem is een netwerk waar binnen je geboren wordt. Met alle gevolgen van dien. Het bepaalt je hele leven. Het biedt je relaties die levenslang duren en zelfs voorbij je levende familie invloed hebben op je manier van in het leven staan.
Het is een van de netwerken waar je mee te maken hebt.
Naar mate je leven ontvouwt kies je voor vele netwerken. Sommige heel bewust, relaties, een club of gemeenschap waar je je bij aansluit. Andere tijdens scholing en/of opleidingen. Deze netwerken leveren je vriendschappen of zielsverwantschappen die je door je leven heen dragen.
De afgelopen tijd wordt me steeds duidelijker hoe mijn netwerken op elkaar ingrijpen. Ik her-ontmoet mensen die ik jaren niet gezien heb. Op plaatsen waar ik me goed voel. Mensen blijken op mijn pad te komen en elkaar te kennen of ontmoet te hebben. Relaties met familie, vrienden en kennissen veranderen telkens weer, maar de wetenschap dat het netwerk altijd aanwezig is en blijft geeft rust.

Sinds 2008 ken ik het Net van Licht.

Onderstaande tekst is van internet;

Het Net van Licht
De Grootmoeders zeggen: “Je kunt geen grotere dienst verrichten dan werken met het Net van Licht. Wij vragen je om vanuit je hart te geven en elke dag met het Net van Licht te werken. Doe dit voor jezelf en doe het in het belang van alles wat leeft. Wij zegenen je.”

Het Net van Licht is een patroon/netwerk/weefsel/rasterwerk van liefde. Het is Liefde. Het verankert, ondersteunt en doordringt iedereen en alles op aarde. Alles! Ook onze eigen cellen! Ook alle door de mens gemaakte structuren, zoals hoge flatgebouwen, snelwegen, metro’s, fabrieken! Ook elke lelijke, verwoeste en geruïneerde plaats op aarde. Overal ligt het Net van Licht te wachten om erkend te worden.

“Het Net van Licht doordringt ons en onze wereld. Erken en eer het waar je ook bent. Denk aan het Net van Licht en denk er overal aan. Dit is de manier waarop je het werk van het Net van Licht kunt vergroten. Dit is de manier waarop je de aarde kunt helpen.”

In andere geschriften las ik over het web van Indra. Met soort gelijkende woorden. De wetenschap dat dit net of web dragend is voor mij geeft me vertrouwen. Dag in dag uit. Ik ben een verbindingsknoop van dit netwerk. Mijn familie, mijn dierbaren en al wat en wie ik ontmoet komen hier samen.

Bewust Voorne Putten is ook een netwerk
De laatste BVP bijeenkomst op een prachtige herfstdag was goed voor een wandeling met beleving voor vijf vrouwen. Er waren vragen na een korte oefening natuurbeleving ; wat beleef je nu? Schrijf dit in één woord met je neus in de lucht. De andere vraag was wat zie je recht voor je en wat betekend dit voor je op dit moment, op deze dag of wellicht in dit seizoen. Ik zag twee blaadjes van een varen voor me die alsmaar rond elkaar heen waaiden. Hier kom ik later in dit schrijven op terug. Met mijn neus in de heldere boslucht schreef ik als vanzelf het woord geluk. Het is een meerwaarde te weten dat de energie van woorden door werkt altijd en overal.
Met een grotere groep vrouwen, in het bezoekers centrum deden we o.a. een klein ritueel. We verbonden ons met een rode draad via onze polsen aan elkaar, om daarna de rode wollendraad weer los te knippen.

Dit met de bedoeling dat we verbondenheid blijvend mogen ervaren. Tijdens dezelfde bijeenkomst van BVP spraken we over hoog sensiviteit en de telepathische communicatie van mensen en dieren. Ik beluisterde de verhalen als een uiting van Netwerken voorbij tijd en ruimte, voorbij het aardse.
Paddenstoelen leggen hun sporen in de aarde, hoe uitgebreid en hoe sterk deze sporen zijn en hoelang ze kunnen overleven daar weet ik eigenlijk veel te weinig van. Ik verwonderde me over de kracht van de paddenstoel. Met zijn fragiele hoed duwt hij de hele mossige bosgrond naar boven. Wat maakt dat ze juist dit jaar, deze herfst in zovele getale overal in Nederland opvallen? Wat is de boodschap van dit onzichtbare netwerk?
Varens dragen hun sporen op hun bladeren en komen elk jaar weer tevoorschijn. Dit is eveneens een netwerk. De boodschap van de varen tijdens de natuurbevings oefening wordt duidelijk als ik mezelf op de bijeenkomst van BVP hoor zeggen dat mijn levensdroom gaat over het leggen van verbindingen. Verbinden van mensen met elkaar, verbinden van mensen met zichzelf, verbinden van mensen met de natuur. Het verbinden van mijzelf met mijn wezenlijke Zelf. Ik heb er een levenstaak aan.

Er zijn netwerken waar ik de rillingen van krijg. Het 5G netwerk bijvoorbeeld. Ik richt me graag naar positieve dingen. Straling die klachten veroorzaakt vind ik een zorgwekkend gebeuren. Door mijn smart Phone minimaal te gebruiken probeer ik geen gewoontes te ontwikkelen waar ik door in verstrikking kan raken. Al riep ik jaren geleden dat ik geen computer nodig had en geen e-mail wilde een geen mobiele telefoon. Het digitale tijdperk neemt ook mij mee. Ik doe mee aan het netwerk dat facebook heet. Ik weet dat ik zonder digitale netwerken zou kunnen. Alhoewel mijn bank, zorgverzekeraar, uitkeringsinstantie en onze overheid dit niet gemakkelijk maken . Zij zien dit digitale netwerk als hét communicatie netwerk.

De sporen van de paddenstoelen. De sporen op de varens. Deze netwerken getuigen evenals de onderlinge communicatie van bomen van een ondoorgrondelijke en verwonderlijke wijsheid. Wijsheden die voor ons mensen onvatbaar zijn. Wat een hoge intelligente schuilt hierin.
Het lijkt een tijd dat netwerken zichtbaar kunnen worden. Zoals het ene netwerk het andere netwerk raakt en steunt. Ergens is een onbenoembare bron die alle netwerken voedt. Laten we het uitstralen en ‘licht’, steun en hoop gevend deel uit makend van het grootse plan; The circle of life. The Circel of Light.
En als dat even niet lukt, door omstandigheden die het leven brengt . Dan is goed om even alleen met jezelf je binnenste te bezien. Elk cel in jouw lichaam is verbonden in een netwerk dat aandacht nodig heeft en rust en bezinning.

Laten we ons blijven verwonderen.
Laten we ons blijven verbinden.

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom Legierse.

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

       

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. -9-

Dichtbij komen. Wat gebeurd er dan?

Dichtbij maakt dat de omgeving wegvalt. Dat de focus zich verscherpt. Dat de aandacht verdiept.
Al fotograferend viel dit thema naar binnen. Al fotograferend mag ik zo dichtbij komen dat ik bijna kan ruiken en voelen.

Al fotograferend beleef ik. Maar al fotograferend mis de essentie het wezenlijke levendige van contact.
Behandelend afgelopen week op verschillende locaties en vanuit totaal verschillende disciplines , liet dit thema zich zien/voelen en horen. Hoe dichtbij mag ik komen. Hoe blijft het veilig.
Gisteren gaf ik een sessie. Vandaag sprak ik de betreffende persoon weer ze zei; ‘ het werkt nog na”. ‘Ík ben verwonderd’. Ik vertelde dat ik het naar zou hebben gevonden als het niet na werkte en dat ik haar graag over een week of later nog eens hoor. Want als een sessie niet nawerkt is het als douchen. Je wordt even schoon en opgefrist en bent de volgende dag weer aan douchen toe. De douche van de vorige dag bracht je behalve schoon worden en een herinnering verder niets.
Naklinken, beklijven, helen, bewust worden, aandachtig doorvoelen ……………… . Dat gebeurd in de leegte na,………………… . Dat gebeurd er als je wezenlijk dichtbij mag komen. De herinnering wordt dan meer dan schoonheid. De vervulling die een ervaring geeft wordt dan onvergetelijk. Zo’n belevenis maakt dat elke lichaamscel deze ervaring koestert en opslaat.

Ik bleek een niet schrijfzomer te hebben. Dat is een nieuw fenomeen voor mij. Er was simpelweg te weinig leegte om te kunnen schrijven. Leegte geeft me ruimte geeft me openheid en dan vanuit het niets worden woorden gedachten én geven schrijfdrang. Het verlangen om te schrijven bleef weg.

Tot vandaag.
Door te gaan schrijven verdwijnt de meteen de leegte. En even betrap ik mezelf erop me af te vragen. Hoe zou het zijn als ik in die leegte mag blijven? Mijn ego beantwoord meteen de vraag. Dan mis je de zinnen die nu binnen vielen. Dan verlies je je inspiratie. Dan voldoe je niet aan je afspraak met jezelf om elk kwartaal een inspiratie te schrijven.
Nou en echoot de leegte, nou en,……………….
Het ego is een aanhouder; er is niets anders te doen op zo’n warme dag dan koel binnen zitten en jezelf blij makend te gaan schrijven.

De leegte vulde zich, de foto’s zijn gemaakt, inspiratie stroomt.
Ook leegte stroomt, de leegte blijft naklinken. Wat een bijzondere ervaring is dit.

Ik heb er wel wat herinneringen overgehouden om te koesteren deze zomer!. Vier weken Denemarken vakantie. Twee prachtige kruiden beleefdagen met mooie groepen. Bewust Voorne Putten festival, kamperen met mijn kleinkinderen. De zee, de zon, de wolken. De tuin. Het kooisteebos . Locaties hier op Voorne Putten in de polder die me verrassen. Mijn werk.
Momenten in de natuur. Ik ben zoveel buiten geweest.
De Boodschappen en de inzichten die ik heb gekregen bleven veelal onbeschreven achter in mijn systeem. Ze hebben me volledig vervult.


De oogst is groot. Dat is wat deze august maand in de natuur laat zien we kunnen oogsten. Bramen, Hazelnoten, wijnbesjes enz.

Dat is wat ik ervaar in de levensfase waarin in terecht ben gekomen ik, mag oogsten.
Er komt van alles naar me toe ogenschijnlijk uit de leegte. En voor ik het weet zeg ik; ja, ik ga, ik doe, ik kan, ik moet. Als ik uit de leegte stap zie de wereld om me heen. De aarde, de mensen, de dieren ze roepen om aandacht.
Dat zuigt me leeg. Daar word ik moe van. Dan ervaar ik onmacht. Dat heeft niets de leegte te maken die ik hierboven beschrijf maar met onvolledigheid en onmacht.

Als de werkelijke leegte klinkt

Dan ben ik dichterbij mezelf dan ooit, dan is mijn focus er totaal, dan ben ik aandachtig.
Wat het oplevert is een vorm van intimiteit. Die moeiteloos deelbaar is. Dat geeft levensenergie.

De bloem van het Wilgenroosje is voor mij hét symbool van intimiteit.

Van kwetsbaarheid en kracht. Van overleven geduld en trouw. Van volledigheid.

Het is zo dichtbij.

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. – 8 –

Storm in de lente. Juist op het moment dat de bloesems aan de bomen voller zijn dan vol. Juist op het moment dat de geuren van de lente dansen in de wind.

Ze geuren me zo toe dat door mijn neus kunnen ademen een ongekend gevoel van blijdschap biedt. Want je zal maar hooikoorts hebben in de lente. Of met griep op je bed liggen. Of niet naar buiten kunnen om welke reden dan ook. Of simpelweg niet het vermogen hebben te kunnen genieten. Of je zult maar in een land wonen waar de lente geen geuren (meer) geeft. Lente roept zoveel associaties op. In de lente storm fietsend door een van onze prachtig polders mijmer ik.

In een map vol gedichten over de lente schreef ik in 1991 

 

Ik zie het groen, het echte lentegroen

Toch ben ik deze lente niet zo blij

Ik zie weer vlinders, bijen, muggen

Ik ruik de geur zo zwoel zo zwaar

Ik hoor de merels eindeloos zingen

Ik bewonder pimpel ouders, zorgend voor hun piepend grut

Ik voel de zon; geniet, geniet

Ik kreeg daarnet mijn vaders laatste “lentezoen”

Zijn laatste lente is voorbij

Gelukkig is de polder waar ik fiets er een die nog polder mag blijven. Een stukje polder dat niet volgebouwd wordt. Of waar binnen kort een patatweg door aangelegd gaat worden. Of een veld met zonnepanelen het uitzicht gaat vervuilen en de biodiversiteit veranderd. In de lente veranderd er van alles in een rap tempo. Er lag een afgewaaide tak met twee kastanje bloesems op mijn weg. De kastanje bloesem waar ik respect bij ervaar.

Thuisgekomen pak ik mijn boekje De Wandeling en lees;

 

Eenmaal in mijn leven plukte ik zo’n bloemenkroon. Daar was moed voor nodig. Deze bloem plukken kun je niet vergelijken met het plukken van welke bloem dan ook. Het hield me bezig omdat het me niet duidelijk werd of ik goedkeuring van de boom kreeg. Deze bloemenkroon sierde een week lang een ruimte waarin groepswerk werd gedaan. De geur, de lieflijkheid én de kracht van de bloem troffen me elke dag weer. Dit maakte me duidelijk dat juist deze bloem, deze week een functie had in deze ruimte. Dat zijn goedkeuring zich elke dag liet zien en ruiken.

Onder een krachtige Kastanjeboom staan, of rusten tegen zijn stam is een uitdaging.

Er staan er nog kastanjes in de vesting die me mooie foto’s schonken.

 

De Kastanje is voor mij de boom waar ik tegenop kan zien en dat maakt het niet gemakkelijk om er gevoelsmatig mee in contact te gaan. Zo is het met menselijke contacten ook. Diegenen waar we ons ondergeschikt aan voelen komen moeizaam dichtbij, daar leggen we niet snel onze dagelijkse beslommeringen bij neer. Kastanje schept afstand. Als we onze schroom eenmaal overwonnen hebben blijkt de Kastanjeboom een dierbare, goede vriend. Dan worden we gelijkwaardig en delen wijze raad.

De kleur van de bloesem is wit of rood en de afzonderlijke, witte bloemen hebben een rood gekleurde kern met gele vlekken op het bloemblad verrijkt met zacht groene sprieten hier en daar. De moeite waard om van heel dichtbij te bekijken. Rood duidt via de signatuurleer op de werking van Kastanje op het bloed en wit geeft de harmoniserende werking van Kastanje aan.

 Kastanje blad hangt wat slap aan de boom. Het typeert de vermoeide, uitgebluste mens in de tweede of laatste fase van het leven. Zij hebben vaak baat bij Kastanje. De inhoudsstof phylaescine helpt bij het niet kunnen leren van fouten uit het verleden, het alsmaar in herhaling vallen, wat het leven soms uitzichtloos kan doen lijken.

Aesculine, dat zich in de bast bevindt, helpt de doorlaatbaarheid van andere stoffen verhogen waardoor onder andere de doorbloeding wordt verbeterd en weefsels versterkt worden. Vergeetachtigheid en krampen o.a. van het hart ten gevolge van aderverkalking. Reuma en stijve gewrichten zijn klachten waar Kastanje medicinaal bij toegepast kan worden. Kastanje helpt eveneens bij overgangsklachten en menstruatieklachten. Van de Kastanje worden zowel de bast als ook de bloemen en de vruchten gebruikt in tinctuur. Dit leert de fytotherapie over de kastanje .

De Bachremedies White Chesnut, Red Chesnut en Chesnut Bud laten kwaliteiten zien die o.a. onze emotionele processen kunnen begeleiden.

Mijn weg vervolgend in de polder met de bloesem voorop in mijn fietsmand raakte ik geïnspireerd voor dit schrijven.

Want wat gebeurd er met mij deze lente? De Wandeling, het kruidenboekje dat ik 2004 schreef o.a. als ode aan de oude bomen van de vesting wallen, krijgt wellicht een vervolg. Ik ben gaan schrijven over bijzondere bomen in Hellevoetsluis. De oude beuk bv. midden in de vesting is zo’n monumentale boom.

Net zoals de Es

Terwijl ik daar ben. Kijkend, voelend, ruikend, ervarend belevend neem ik gesprekjes op die ik met mezelf heb. Deze gesprekjes zijn voeding voor mijn schrijfsels. Dit schrijven over bijzondere bomen geeft mijn schrijvers geest een totaal vernieuwende impuls. Ik ben inmiddels twee maal ‘op bezoek’ geweest bij de Es op de vesting wallen.

In mijn beleving zijn bomen en planten levende organismen. Ik geloof in – en ervaar contact met bomen. Communiceren gaat op een wijze die zich niet laat vergelijken met welke vorm van communicatie dan ook.

De Es staat dichtbij het droogdok.

De dikke stam heeft een plek waar een stoeltje in zijn stam lijkt te zijn. Daarop zittend ervaar ik de warmte van de stam. Of is het de warmte van de zon die de stam heeft verwarmd? Om dit te toetsen zit ik ook een poosje aan de schaduwkant. Ik word stil stiller, innerlijk stil. Ik stel verschillende vragen. Die ik opneem op mijn dictafoon. Zo maak ik een opname. Melancholiek en blijdschap zijn emoties die ik ervaar in deze momenten van afstemming. De antwoorden komen en de emoties die komen zeggen iets over mij én wellicht ook iets over de Es.

Hoe kan ik dit toetsen? Is het belangrijk om het te toetsen. Of is het belang, de vreugde en het inzicht dat ik in dit unieke moment ervaar? Ja, daar ga ik voor. Elk moment van vreugde geeft heling. Een moment van afstemming geeft een impuls aan mijn hele systeem. Een éénheids gevoel. Dat is wat ik wil en kan leven en uitdragen.

Wat een kracht heeft deze boom. Hij heeft het hek wat hem belemmerde in zijn groei doorboort. Hij heeft het dikke ijzer gebroken. Dat heeft hem verwond en de wond is weer geheeld. Hij groeide lustig door. Al bloed hij wel. Al heeft het hem zo uitgeput dat hij de zwam niet heeft kunnen weerstaan . De parasiet werd te sterk, zijn immuunsysteem werd zwak.

  

Wat gebeurd er met me  deze lente. Ik volg nieuwe impulsen

Ik organiseer vanuit oude kennis en ervaring nieuwe dingen. Nieuwe projecten worden opgestart. En door dat alles heen ervaar ik dat ik de symboliek van de kastanje gebruiken kan. Het gaat namelijk allemaal niet als vanzelf.

Wat een geluk dat juist deze tak van de boom waaide in de storm.

Wat een geluk dat de oude monumentale Es en de bomen van de vestingwallen wéér met me samenwerken. Net als in 2004. De samenwerking van bomenkracht rijkt verder dan mijn verstand kan begrijpen. Daar is inmiddels onderzoek naar gedaan. Bomen communiceren onderling. Waar de samenwerking tussen de bijzondere bomen van Hellevoetsluis toe leidt? Ik weet het niet. Hoe oud mag een boom worden? Wanneer kunnen we de samenwerking tussen bomen op de juiste waarde schatten? Wij mensen zijn onwetend ondanks onze kennis. Zodra we van elkaar kunnen leren begrijpen komt er een vorm van vertrouwen en wijsheid. Hoe oud mag/moet ik worden, om nog sensitiever te leren luisteren naar mensen én naar de boodschappen uit de natuur.

Ik heb begrepen dat er vanuit de gemeente Hellevoetsluis aandacht komt voor de Es. Hij is genomineerd als tree of the year.

Hopelijk groeit hiermee ook voor andere, oude, bomen het respect.

Hopelijk blijven de polders groen.

Hopelijk gaan we heel veel natuur beleven.

 

The earth is my mother I must take care of her, 

is de mantra die past.

 

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom – Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie

Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad -7-

In 1993 maakte ik deze tekening na een bijzonder inzicht tijdens een Reiki cursus. Dat was een groots moment in mijn leven. Ik sloeg een nieuwe weg in. Complementaire geneeskunde. De inzichten die ik inmiddels mocht verwerven zijn ontelbaar. Inzichten komen niet zozeer via scholing en cursussen die ik met regelmaat volgde.
Elke stap dichter naar mezelf blijkt een stap dichter bij onwetendheid. Fysiek kon mijn lichaam mijn stappen vaak niet volgen. Spiritueel gedragen kan een lichaam heel veel aan. Elke spirituele stap behoedde me voor mistappen.
Vanuit vanzelfsprekendheid op kruispunten in het leven een nieuw levenspad oplopen. In contact met,… leerde ik wie ik ben en wat ik kan. Ontmoetingen vanuit inspiraties, voor de praktijk , weekenden natuur en zang, kruidencursussen. Samen met collega’s verbonden bij Bewustvoorneputten.nl Daarnaast was ik 20 jaar werkzaam bij kuuroord, de Schouw, een intens meegaan in het proces van gasten en hen weer loslaten. Tegelijkertijd hun proces als een spiegel ervaren in mijn eigen proces.
Vijf jaar daarvan werkte ik ook bij zorgcentrum Careyn. Voeten masserend van dementerende ouderen. Een ontwikkeling van diep respect voor een doelgroep die bewustwording in een heel specifieke vorm uitdaagt. Luisteren voorbij de herhaling. Kijken voorbij het denken. Dementie is mijns inziens o.a. ook een weg van verwerking, een weg naar binnen waar de weg naar buiten versluierd is geraakt.
Jaren van groeien, buigen, snoeien en nu en dan omvallen en/of in een andere vorm verder groeien. Een jaar geleden kwam ik terecht bij woongroep Parzival. Hoe ik daar medemensen ontmoet gaat voorbij woorden omdat communicatie veelal alleen via het lichaam kan. De afstemming vanuit de stilte, voedt mijn ziel en maakt me nederig.

Design Inge Löök /36

 

Het UWV verplichtte me trainingen te volgen na mijn ontslag. Weken met to do lijsten waarin ik weerstand ervaarde. De maatschappij, met al haar regels en wetten en zaken waar ik me liefs ver van weghoudt dwong me ook tot ontmoetingen Als iets lijkt offers te vragen levert het uiteindelijk een veranderende vorm van zelfvertrouwen op.
Het is winter, tijd voor inkeer. Het lijkt soms lente ook in mij , er komt van alles naar boven ploppen. Houd ik overzicht? Help!


Samen met een gemeente ambtenaar en leerkrachten boomplant dag binnen de gemeente Hellevoetsluis organiseren komt op mijn pad. Met 51 kinderen maken we plannen en mogen er 13 bomen geplant. Een verlangen naar meer Bomen in Hellevoetsluis wordt vervuld. Met kinderen natuur beleven. Passie voor de aarde en onze natuur uitdragen is voedend. Het initiatief Levensbos wordt na 17 jaar project Levensbomen. Eindelijk is het lang gekoesterde zaadje ontkiemt. Het krijgt licht, lucht en water én aandacht. Er is niets beter om onze CO2 uitstoot te neutraliseren dan het planten van bomen, lees ik verheugd in de krant. 12 maart wordt een bijzondere boomplant dag. Er was overleg vanuit wezenlijk contact en verschillende werelden komen samen. De tijd is er rijp voor..

Ik word gevraagd om Detox weken te begeleiden op mijn oude werkplek. Ex collegae van de Schouw worden Zopuur metgezellen door een week met elkaar te vasten en reinigen. Sessies en behandelingen, dans, wandelingen, tekenen, schilderen, enquierie, stilte, sauna, rust, zingen. Elkaar en mezelf ontmoeten vanuit kwetsbaarheid, respect en overgave. Duidelijk kiezen en gekozen worden verdiept waar ik voor sta en wat – nu – in me leeft.

 

 

 

Als ik op een ochtend wakker wordt is deze inspiratie er als vanzelf. Mijn wandeling in de nacht van de volle bloedmaan in januari leverde hier een bijdrage aan. Ik stond om 6.00 uur in het pikkedonker op mijn lemniscaat plek in het Kooistee bos. Verbonden met de aarde kracht én de kosmische krachten; éénheid in verbondenheid. Het werd een aardse en een kosmische reis. Een “wandeling’’ door mijn darmen leverde ook een bijdrage aan dit schrijven. Verbonden met mijn centrum samenvallend in mezelf mijn authenticiteit ervaren. Strengheid en angsten van de afgelopen jaren gedag zwaaiend vernieuw ik.. Mijn bredere ik past in mezelf, mijn geopende ik past in mezelf. Groeien kan moeiteloos en gemakkelijk zijn.

 

 

 

 

 

Het ziet eruit alsof ik op een vernieuwend kruispunt terecht ben gekomen. Het blijkt een rotonde. Het lijkt alsof er keuzes gemaakt moeten worden maar ik kan gewoon gemakkelijk en moeiteloos in stromen door gaan en weer instromen.

 

De vraag, wat is waar, doet er toe
De vraag, ga ik, doet ertoe
Een gevoel diep uit je eigen binnenste, dat doet ertoe.
En als er geen vragen zijn?
Dan is er altijd wel een symbool in de natuur.
Kijkend, ruikend, luisterend en ervarend komt je binnenste naar buiten.

–Stilte- doet ertoe.

Of. Kruip bij jezelf naar binnen. Kijk, Luister en ervaar.

–Stilte- doet ertoe.

Ik schrijf deze inspiratie over werk, over bezigheden. Ervarend dat het juiste moment altijd een pad op mijn levensweg laat zien dat naar me toekomt met mee meebuigt. Gewoon omdat ik een ja ervaar. En ga!
Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst, dat doet ertoe.

 

 

Thea Boom – Legierse.

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom in Inspiratie