Helen Edwards

Winterslaap en vernieuwing: januari volgens de energetische seizoenen

De kerstboom is opgeruimd en de jaarwisseling is voorbij. De rust (of onrust) van de feestperiode is achter de rug en je gaat ‘er weer tegen aan’. Met goede voornemens, hernieuwde energie, plannen. Maar stel… wat zou gebeuren als je dat niet deed? Als je jezelf net iets meer een pas op de plaats gunde om op kracht te komen. Net als de natuur dat doet?

We leven in een prestatiemaatschappij en velen van ons voelen de behoefte om continu bezig te zijn. Het idee om in rust een proces af te wachten is ons vreemd, bedreigend zelfs. Terwijl het dierenrijk en de natuur ons wel degelijk laten zien dat het leven uit seizoenen bestaat en dat elk jaargetijde haar eigen antwoord verdient.

Nu is het een gegeven dat de meesten van ons werken en dat we financiële, sociale en familiaire verplichtingen hebben. Je kunt dan moeilijk, zoals een beer of eekhoorn, je terugtrekken in je holletje voor een uitgebreide winterslaap. Echter, een beetje “slapen” kan wel als je weet hoe en waarom je het doet.

Januari in de jaarcyclus: de maand van de winterslaap

Januari is de laatste maand van de energetische winter, de nacht van het jaar. De tijd van oogsten en evalueren (herfst) is al lang voorbij en een periode van loslaten, afscheid nemen, uiterlijke rust en innerlijke groei is aangebroken, met als hoogtepunt de donkere dagen rondom de winterzonnewende op 21 december. Wellicht voel je ook zo de behoefte je terug te trekken, lekker bij de openhaard, in je eigen universum?

Wie lang genoeg in zichzelf verblijft, merkt dat er vanzelf nieuwe verlangens naar boven komen en ontdekt, op een wat dieper niveau, wat hij of zij in dit leven werkelijk wenst. Januari is de maand om een bedding in jezelf te creëren voor deze verlangens, voor de “zaadjes” die diep van binnen ontkiemen in afwachting van de groei die in de lente plaats gaat vinden. Groei die overigens niet te voorspellen valt, want net zoals met creativiteit komen de beste ideeën in je op, juist op een moment dat je helemaal niet met je vragen of problemen bezig bent.

In januari is het grootste gevaar dat je al naar buiten komt met ideeën die nog in de kiemfase zitten, dat je meegaat met de eerste de beste verleiding. Het is fijn om ‘iets te melden te hebben’ en toch is het belangrijk om je verlangens en ideeën nog even bij je te houden zodat je eerst in jezelf een beeld kunt ontwikkelen en er vertrouwd mee raken. Pas dan kom je ermee naar buiten en ga je opzoek naar mensen en dingen die je kunnen helpen bij de realisatie ervan. Dat hoort bij de lente en dat begint, energetisch gezien op 6 februari.

Onthechting en ontvankelijk worden: mijn eigen winter

Vlak voor kerst nam ik afscheid van een koor waar ik 14 jaar lang gezongen heb en heel veel mooie en intensieve dingen heb beleefd. Dit proces begon in oktober met de eerste tekens van verveling en mij minder betrokken voelen. Halverwege november besefte ik dat de passie, de bezieling weg was en wist ik dat het tijd was om los te laten, af te ronden en afscheid te nemen.

Nu voel ik me kalm van binnen; de stilte doet haar intrede. Ik ben kaal geworden, net als de bomen, en de donkere dagen van december en januari moedigen mij aan om naar binnen te keren, om mijn kern te zoeken. Mijn werk gaat door, echter ik voel nu geen drang om nieuwe activiteiten te ontplooien of grote beslissingen te nemen. Even een pas op de plaats om de innerlijke ruimte die ik ervaar te koesteren en mijn hele systeem de kans te geven om deze te integreren. Ik sta toe dat ik het even niet weet, en dit niet-weten voelt als een verworvenheid. Ik leg angst en de behoefte om te presteren zo veel mogelijk naast me neer en volg wat er is: Wie leiding neemt verdwaalt, wie volgt vindt leiding lees ik. Ik besluit om vertrouwen te houden, om niet te forceren. En wacht dit mooie winterproces af.

Vragen voor de maand januari

Vragen hoeven niet in deze periode, maar als je dat wilt kun je tijdens het eerste of tweede weekend van januari even de tijd maken voor wat aantekeningen: wat heb je in deze lege winterperiode beleefd?

  • Wat is voor jou een juiste manier om ruimte te maken voor iets nieuws?
  • Bij het afremmen, minderen, gas terugnemen: hoe gaat dat bij jou?
  • Welke nieuwe kiemen willen mogelijk door jou geboren worden?

 

 

Posted by Helen Edwards in Inspiratie

De energetische seizoenen – een ander ritme voor leven en werk

Wist je dat, energetisch gezien, de winter al begonnen is? Dat stelt Jaap Voigt in zijn boek “Leven & werken in het ritme van de seizoenen”. Winter, het seizoen van loslaten en inkeer deed rond 6 november al haar intrede en zo bekeken hebben wij alle tijd om bewust naar het hoogtepunt, de winterzonnewende op 21 december toe te leven.

Toen ik het boek in handen kreeg, herkende ik me meteen in zijn uitleg over hoe we anders met de jaarindeling om kunnen gaan. Ik heb me altijd verbaasd over het feit, dat de zomer officieel begon met de langste dag. Ik voelde me ‘overvallen’ door deze jaarlijkse mijlpaal, die best wel een feest waard is, omdat ik op dat moment de zomer niet of nauwelijks aan het beleven was.

Ook als wandelcoach in de natuur werd ik enthousiast. Ik werk vaak met de seizoenen als metafoor voor levensprocessen en het startpunt van een proces is te vergelijken met het begin van de lente. Daar hoort een bepaald beeld bij en dat is meestal niet wat we op 21 maart om ons heen zien. Op dat moment zijn de eerste bladeren al aan de bomen en de eerste bloemen zijn al uitgekomen.

Een vroeger begin van de lente past daar veel beter bij. Weliswaar zijn de eerste bloemen er al, maar het kan nog bitter koud zijn en de vorst kan vernielingen aanrichten. De strijd om boven de grond te komen is nog in volle omvang gaande en de vormen moeten nog zichtbaar worden. Een veel minder gemakkelijk begin dus, wat wel veel dichterbij de realiteit van een startfase past.

De energetische seizoenen in jezelf beleven

Bedenk dat er vier hoogtepunten zijn in een jaar: de winter- en zomerzonnewenden en twee equinoxen rond 20 maart en 23 september (dag en nacht even lang). Deel je de seizoenen in rondom deze hoogtepunten dan gaat het seizoenritme ongeveer zes weken terug in de tijd. De winter begint op 6 november, de lente op 4 februari, de zomer op 5 mei en de herfst op 7 augustus!

Door hiervan bewust te worden, creëer je meer ruimte in jezelf om de energie van de jaargetijden in je op te nemen. Je kunt het meer integreren in je dagelijkse leven en per seizoen merk je ook dat er geleidelijk opbouw en afbouw is. Zo komt er ritme in je eigen leven en voel je sterker de golfbewegingen.

Je kunt ook veel beter herkennen wanneer het tijd is om uit volle kracht te gaan handelen en wanneer een periode van terugtrekking, consolidatie en verstilling nodig is om tot verdere ontwikkeling te komen. Vooral in onze Westerse maatschappij waarin een voorkeur voor groei en, expansie (lente en zomer) heerst, stappen we graag over deze laatste fase, de winter, heen. Met uitholling, stagnatie en burn-out als gevolg.

Bewust de winter in?

De winter is de nacht van het jaar. De aarde is schijnbaar slapend maar de krachten van vernieuwing zijn ondergronds aan het werk. Uiterlijk is er rust, innerlijk is er groei. In de winter wordt je op jezelf teruggeworpen. Je wordt gevraagd om los te laten en de stilte in jezelf op te zoeken. Het gaat niet om doelen en wilskracht maar om vertrouwen te ontwikkelen dat inspiratie vanzelf komt, als iets uit niets.

Het leven mag in stilte door je heen stromen, terwijl jij in vertrouwen afwacht. En op den duur, tijdens de lente, ontstaan de vormen vanzelf.

Helen Edwards
Crescendo Coaching

 

 

Posted by Helen Edwards in Inspiratie

Je kunt de river niet duwen…..dus vertrouw op de stroom!

“Je kunt de rivier niet duwen”. Een tekst op een recent getrokken inzichtskaart die mij gelijk inspireerde. Ja, dat klopt, dacht ik: je zult vertrouwen moeten hebben in het proces, durven om dingen te laten lopen (iets anders dan dingen op hun beloop laten!) om af en toe in te grijpen als het moment daar is. De rivier, net als zaken, neemt inderdaad af en toe een wending en dan is de tijd rijp om er iets mee te doen. Er wordt bijvoorbeeld iets blootgelegd, de bodem is even zichtbaar geworden. Zonder al te veel moeite kunt je een gunstige invloed op de situatie uitoefenen.

Een rivier biedt in vele opzichten een mooie metafoor voor het leven. Zij kent dezelfde eigenschappen. Een rivier heeft een bron. Zij loopt door een landschap en zoekt de weg van de minste weerstand, de weg van de meeste flow – misschien ligt hier juist de grootste uitdaging voor ons. Daarbij zal een rivier altijd met de zee verenigd willen worden, onderdeel willen worden van het grote geheel. Eenmaal aangekomen verdampt zij……en valt het water weer op aarde om opnieuw te beginnen.

Kijk je in de bergen, dan zie je de rivier in al haar onstuimigheid. Daar raast het water heel snel omlaag. Met periodes van vrije val ertussen. Je zoekt het niet op maar dit zijn de periodes van crisis in je leven. De momenten waarin de grond onder je voeten verdwijnt, en je valt, emoties en al, omlaag. Na de klap, na de kracht hiervan, herstel je je en merk je dat het vaarwater heel anders is geworden. Je kunt weer laten meevoeren met een nieuwe stroom.

Later, zoals hier in Nederland, stroomt de rivier gestaag. Breed, vlak, weinig beweging op de oppervlakte. Om de rust in de rivier te waarborgen, wordt af en toe een kleine ‘aderlating’ gedaan. Mag zij tijdelijk ruimte in de polder innemen. Om vervolgens, als het niveau gezakt is, terug te gaan naar de oorspronkelijke koers. Beheerst, bewust. Soms wordt er kunstmatig een bocht afgesneden. Wellicht goed voor de scheepvaart of nuttig voor het omringende land. Maar uiteindelijk komt het water, dat door dat kanaal vloeit, toch weer in de rivier terecht. Het valt weer samen.

En hoe verhoud je je tot de rivier? Tot water überhaupt? Je kunt een zwemmer zijn. Dan duik je erin, voel je graag het water om je heen. Je lijf wordt omringd en geraakt. Ben je een zeiler dan spreekt het nat worden je minder aan; je gaat liever doelmatig over de oppervlakte en maakt gebruik van de andere elementen. Je zorgt dat de wind in je zeilen staat.

Je kunt de rivier niet duwen, ik zie me het proberen. Mijn handen vooruit drukken…..om te constateren dat ik geen enkele invloed uitoefen op het tempo of richting. De oevers dichter bij elkaar brengen, een kade bouwen: dat brengt tijdelijk versnelling in de stroom. Net als wanneer wij onze eigen kaders aanscherpen, een keuze maken waaraan wij nu aandacht willen besteden. Door middel van coaching, meditatie, yoga, en velerlei andere manieren waarmee je je ze zelfbewustzijn kunt vergroten. De inzichten die je hiermee opdoet zorgen ervoor dat de stroom in je persoonlijke ontwikkeling toeneemt.

Het komt volgens mij erop neer, dat je leert meewerken met de rivier, meewerken met het leven. En in het meewerken, in het respecteren van de energie die er al vloeit, vind jij je eigen manier om mee te gaan met de stroom.
En vergeet niet, een rivier is lui. Die kiest nu eenmaal de weg van de minste weerstand. Net als de waterdruppels die van het raam afglijden. Of water op het strand, dat de weg terugzoekt naar de zee. Water doet geen poging om te klimmen, steekt geen energie in het zoeken naar nieuwe routes. Waar water vanzelf naar toe stroomt, dat definieert het pad. En op een organische wijze ontstaan de mooiste patronen.

Helen Edwards
Crescendo Coaching

 

Posted by Helen Edwards in Inspiratie