Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad -13-

Ik maakte er de afgelopen tijd een terugkerend moment van om in het zand te schrijven. Tijdens wandelingen op het strand of langs het Haringvliet. Woorden zijn vergankelijk. Woorden zijn bepalend als ze eenmaal geschreven zijn. Woorden zijn woorden, maar de manier waarop ze geïnterpreteerd kunnen worden kan zoveel te weeg brengen. Ik schrijf vanuit mijn beleving, mijn gevoelens en achtergrond en beelden. Jij kan mijn woorden vanuit een geheel ander perspectief binnen laten. Ze roepen jouw gevoelens en beelden en interpretaties op, maken woorden gevoelens en beelden los die ik nimmer zal kunnen bedenken.

     

Woorden schrijven in het zand dat geeft me een gevoel dat ik bijdraag iets dat groter wordt dan mezelf. Tegelijkertijd blijft mijn bredere ik in mezelf passen.

Jezus vertelde dat ; “het in het zand geschreven woord resoneert in de aarde’’. Resoneren in de aarde maakt dat mijn woorden zorgvuldig gekozen worden. De aarde is voor mij iets heiligs namelijk. Het geschreven woord in zand is zacht en vergankelijk, vergevingsgezind, zo ervaar ik het. Het lost weer op. In het zand schrijven helpt me om emoties zichtbaar te maken. Om iets te bevestigen. Om mijn liefde te delen. Om een wens te uiten.

De afgelopen weken besteedde ik tijdens mijn meditaties en tijdens het zingen van mantra’s tijd aan de pandemie, in de vorm van heling, van bevestiging van gezondheid, eenheid. Het schrijven in het zand maakte het een almaar creatiever, completer gebeuren. Het gebeurde door mij heen, onbedacht zonder bedoeling. Zonder bijbedoeling, schijnbaar zonder rede. Er zijn zulke prachtige kleine strandjes langs het Haringvliet. Stilte, water en de helderste luchten ooit, trekken me daar regelmatig naar toe. De plant die me daar de aflopen weken fascineerde is de Engelwortel.

Ooit had ik een beleving bij een grote Engelwortel van wel twee meter hoog. Ik zat bij haar krachtige stengel onder haar duizenden bloemen die uiteindelijk een grote schermbloem vormen; deze Engelwortel fluisterde me dit gedicht in.

Engelwortel

Als een engel wortels groeien laat

raakt ze hemel en aarde

haar stengel bekrachtigt

haar bloem straalt

Goddelijkheid

De Engelwortel verbond mijn spirituele en mijn aardse stuk. Ik kwam in de eenheid terecht. De eenheid die woorden niet beschrijven laat. Harmonie, rust, evenwicht, vrede kun je ervaren niet beschrijven. De tinctuur, die van de wortel gemaakt kan worden, werkt op de luchtwegen, het zenuwstelsel en de spijsvertering het is een constitutie versterkend geneeskrachtig kruid. De in het wild groeiende exemplaren van de Grote Engelwortel / Angelica archangelica zijn beschermd.

Wat een onverwachte verdiepende ontmoetingen geeft het als we niet ondoordacht aan iets voorbij lopen, een hand schudden en huggen maar (oog)contact maken. Wezenlijk contact is de weg naar eenheid. Het raakt me dat nu er een virus rondwaard waar mensen aan dood gaan en waar de hele wereld over in rep en roer is, waardoor mensen elkaar ontlopen, afwijzen en negeren. Het raakt me dat, dat wat soms discriminatie en intimidatie en angst oproept, juist ook een positief effect kan hebben. Het brengt wezenlijk contact. Het virus brengt ook rust en inkeer. Mensen kijken elkaar vaker in de ogen, zoeken de natuur op en zijn aangewezen op zichzelf. Ik ben verwonderd en geloof in goede tijden.

Wat ik wens is dat we de komende periode onze Goddelijke impulsen almaar meer mogen volgen. Jij bent het middelpunt tussen hemel en aarde. Ik ook. Als we stralen ontmoeten onze energieën elkaar als vanzelf.

Onbedacht zonder bedoeling. Zonder bijbedoeling, schijnbaar zonder rede maken we deel uit van een stralend geneeskrachtig en helend netwerk. Vrede is de essentie. Onze ogen zijn de vensters van onze ziel. Daar herkennen we elkaar veelal zonder woorden in de eenheid.

Waar wij elkaar ontmoeten groeit toekomst.

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom