Inspiratie hoef ik niet te zoeken het komt op mijn pad. -9-

Dichtbij komen. Wat gebeurd er dan?

Dichtbij maakt dat de omgeving wegvalt. Dat de focus zich verscherpt. Dat de aandacht verdiept.
Al fotograferend viel dit thema naar binnen. Al fotograferend mag ik zo dichtbij komen dat ik bijna kan ruiken en voelen.

Al fotograferend beleef ik. Maar al fotograferend mis de essentie het wezenlijke levendige van contact.
Behandelend afgelopen week op verschillende locaties en vanuit totaal verschillende disciplines , liet dit thema zich zien/voelen en horen. Hoe dichtbij mag ik komen. Hoe blijft het veilig.
Gisteren gaf ik een sessie. Vandaag sprak ik de betreffende persoon weer ze zei; ‘ het werkt nog na”. ‘Ík ben verwonderd’. Ik vertelde dat ik het naar zou hebben gevonden als het niet na werkte en dat ik haar graag over een week of later nog eens hoor. Want als een sessie niet nawerkt is het als douchen. Je wordt even schoon en opgefrist en bent de volgende dag weer aan douchen toe. De douche van de vorige dag bracht je behalve schoon worden en een herinnering verder niets.
Naklinken, beklijven, helen, bewust worden, aandachtig doorvoelen ……………… . Dat gebeurd in de leegte na,………………… . Dat gebeurd er als je wezenlijk dichtbij mag komen. De herinnering wordt dan meer dan schoonheid. De vervulling die een ervaring geeft wordt dan onvergetelijk. Zo’n belevenis maakt dat elke lichaamscel deze ervaring koestert en opslaat.

Ik bleek een niet schrijfzomer te hebben. Dat is een nieuw fenomeen voor mij. Er was simpelweg te weinig leegte om te kunnen schrijven. Leegte geeft me ruimte geeft me openheid en dan vanuit het niets worden woorden gedachten én geven schrijfdrang. Het verlangen om te schrijven bleef weg.

Tot vandaag.
Door te gaan schrijven verdwijnt de meteen de leegte. En even betrap ik mezelf erop me af te vragen. Hoe zou het zijn als ik in die leegte mag blijven? Mijn ego beantwoord meteen de vraag. Dan mis je de zinnen die nu binnen vielen. Dan verlies je je inspiratie. Dan voldoe je niet aan je afspraak met jezelf om elk kwartaal een inspiratie te schrijven.
Nou en echoot de leegte, nou en,……………….
Het ego is een aanhouder; er is niets anders te doen op zo’n warme dag dan koel binnen zitten en jezelf blij makend te gaan schrijven.

De leegte vulde zich, de foto’s zijn gemaakt, inspiratie stroomt.
Ook leegte stroomt, de leegte blijft naklinken. Wat een bijzondere ervaring is dit.

Ik heb er wel wat herinneringen overgehouden om te koesteren deze zomer!. Vier weken Denemarken vakantie. Twee prachtige kruiden beleefdagen met mooie groepen. Bewust Voorne Putten festival, kamperen met mijn kleinkinderen. De zee, de zon, de wolken. De tuin. Het kooisteebos . Locaties hier op Voorne Putten in de polder die me verrassen. Mijn werk.
Momenten in de natuur. Ik ben zoveel buiten geweest.
De Boodschappen en de inzichten die ik heb gekregen bleven veelal onbeschreven achter in mijn systeem. Ze hebben me volledig vervult.


De oogst is groot. Dat is wat deze august maand in de natuur laat zien we kunnen oogsten. Bramen, Hazelnoten, wijnbesjes enz.

Dat is wat ik ervaar in de levensfase waarin in terecht ben gekomen ik, mag oogsten.
Er komt van alles naar me toe ogenschijnlijk uit de leegte. En voor ik het weet zeg ik; ja, ik ga, ik doe, ik kan, ik moet. Als ik uit de leegte stap zie de wereld om me heen. De aarde, de mensen, de dieren ze roepen om aandacht.
Dat zuigt me leeg. Daar word ik moe van. Dan ervaar ik onmacht. Dat heeft niets de leegte te maken die ik hierboven beschrijf maar met onvolledigheid en onmacht.

Als de werkelijke leegte klinkt

Dan ben ik dichterbij mezelf dan ooit, dan is mijn focus er totaal, dan ben ik aandachtig.
Wat het oplevert is een vorm van intimiteit. Die moeiteloos deelbaar is. Dat geeft levensenergie.

De bloem van het Wilgenroosje is voor mij hét symbool van intimiteit.

Van kwetsbaarheid en kracht. Van overleven geduld en trouw. Van volledigheid.

Het is zo dichtbij.

Thea Boom-Legierse

Praktijk voor natuurgeneeskunde één

Posted by Thea Boom